Δεν ξέρω τι θέλω να γράψω. Ξέρω μόνο ότι θέλω να νιώθω την ελευθερία να κάθομαι εδώ και να γράφω χωρίς να έχω θέμα στο μυαλό μου. Έτσι απλά να αδειάζω το μυαλό μου. Γι' αυτό πήρα μια μεγάλη κούπα καφέ στο δωμάτιο και έκατσα μόνη με τις σκέψεις μου. Για άλλη μια φορά. Συνήθειο θα μου γίνει, νομίζω!
Δεν είναι πως δεν έχω θέμα, ίσα ίσα που μου έρχονται εκατομμύρια πράγματα στο μυαλό για τα οποία θα ήθελα να μιλήσω, να σχολιάσω, να αναλύσω. Απλά νομίζω πως δεν είμαι στο κατάλληλο mood για να το κάνω. Έχω τόσα μέσα στο κεφάλι μου αυτό τον καιρό που μου παίρνουν όλη μου την ενέργεια και δε μου αφήνουν χρόνο να ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο. Είναι πολλά, μπερδεμένα και αβέβαια. Προτεραιότητες σε σειρά που συνέχεια αλλάζει, μελλοντικά σχέδια, τάξη στα επαγγελματικά μου θέματα. Πολλά για τα οποία δε μπορώ να μιλήσω γιατί είναι ακόμα τόσο ρευστά που τρομάζω και η ίδια όταν το σκέφτομαι.
Θα μπορούσα να γκρινιάξω που κανείς από τους φίλους μου δεν ήθελε χθες βράδυ να έρθει στη συναυλία της Μonika. Όχι ότι ξέρω πως θα περνούσαμε φανταστικά, απλά είπα να δώσω την ευκαιρία μου και να ακούσω προς τι όλος αυτός ο χαμός γύρω απ' το όνομα της. Δύο από τα κομμάτια της τα εγκρίνω και πολύ μάλιστα έτσι κι αλλιώς και γι' αυτό τα παραθέτω κιόλας εδώ. Η μέρα ήταν απαίσια και συνέβαλλε στην καταστροφή τόσο της ψυχολογίας μου όσο και της διάθεσής μου για βόλτα. Ο ουρανός ήταν από το μεσημέρι σαν μαύρη νύχτα, δηλαδή ένα χάλι. Για καλή μου τύχη άρχισε να βρέχει τη στιγμή που συσκεπτόμουν με τον εαυτό μου εάν θα πάω εν τέλει μόνη μου, οπότε ένιωσα κάπως καλύτερα. Ουσιαστικά η βροχή λειτούργησε ως δικαιολογία στον εαυτό μου μιας που πραγματικά ήθελα να πάω. Ωραία ήταν έμαθα. Τώρα δε ξέρουμε αν θα υπάρξει σύντομα άλλο live. Γαμώτο. Τι να κάνεις όμως...
Δεν είναι πως δεν έχω θέμα, ίσα ίσα που μου έρχονται εκατομμύρια πράγματα στο μυαλό για τα οποία θα ήθελα να μιλήσω, να σχολιάσω, να αναλύσω. Απλά νομίζω πως δεν είμαι στο κατάλληλο mood για να το κάνω. Έχω τόσα μέσα στο κεφάλι μου αυτό τον καιρό που μου παίρνουν όλη μου την ενέργεια και δε μου αφήνουν χρόνο να ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο. Είναι πολλά, μπερδεμένα και αβέβαια. Προτεραιότητες σε σειρά που συνέχεια αλλάζει, μελλοντικά σχέδια, τάξη στα επαγγελματικά μου θέματα. Πολλά για τα οποία δε μπορώ να μιλήσω γιατί είναι ακόμα τόσο ρευστά που τρομάζω και η ίδια όταν το σκέφτομαι.
Θα μπορούσα να γκρινιάξω που κανείς από τους φίλους μου δεν ήθελε χθες βράδυ να έρθει στη συναυλία της Μonika. Όχι ότι ξέρω πως θα περνούσαμε φανταστικά, απλά είπα να δώσω την ευκαιρία μου και να ακούσω προς τι όλος αυτός ο χαμός γύρω απ' το όνομα της. Δύο από τα κομμάτια της τα εγκρίνω και πολύ μάλιστα έτσι κι αλλιώς και γι' αυτό τα παραθέτω κιόλας εδώ. Η μέρα ήταν απαίσια και συνέβαλλε στην καταστροφή τόσο της ψυχολογίας μου όσο και της διάθεσής μου για βόλτα. Ο ουρανός ήταν από το μεσημέρι σαν μαύρη νύχτα, δηλαδή ένα χάλι. Για καλή μου τύχη άρχισε να βρέχει τη στιγμή που συσκεπτόμουν με τον εαυτό μου εάν θα πάω εν τέλει μόνη μου, οπότε ένιωσα κάπως καλύτερα. Ουσιαστικά η βροχή λειτούργησε ως δικαιολογία στον εαυτό μου μιας που πραγματικά ήθελα να πάω. Ωραία ήταν έμαθα. Τώρα δε ξέρουμε αν θα υπάρξει σύντομα άλλο live. Γαμώτο. Τι να κάνεις όμως...
http://www.youtube.com/watch?v=Htm8Gb5gNQA&feature=related
Θα μπορούσα πριν χειμωνιάσει εντελώς, να μιλήσω για το καλοκαίρι, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του δεν ήταν αυτό που περίμενα. Σχεδόν ανυπομονούσα να γυρίσω πίσω. Εγκλωβισμένη σε καταστάσεις και συναισθήματα που δε μπορούσα να ελέγξω, ανάμεσα σε άτομα που δε μπορούσαν να με καταλάβουν χωρίς πολλά λόγια, σε κουραστικές αναδρομές στο παρελθόν, ένιωθα τόσο ζορισμένη που δεν ήταν εύκολο να χαλαρώσω. Ευτυχώς εξαιρέσεις πάντα υπήρχαν. Στιγμές με κοκτέιλ στο χέρι και φίλους που πάντα σ' αγαπάνε ό,τι κι αν έχουν ακούσει να τους λες, girls only βράδια με σφηνάκια και πολύ χορό σε παραλιακά μπαράκια, ώρες συζήτησης παράλληλα με ηλιοθεραπεία στο γκαζόν και σύρσιμο από την ξαπλώστρα στην καρέκλα και ανάποδα. Και ακόμα βόλτες σε όλο το μήκος της παραλίας, με γέλια ή κλάματα καμιά φορά, και φυσικά παρέα να σε παρηγορεί -αυτά πάνε πακέτο αν είσαι τυχερός, βουτιές από το σκάφος στα βαθιά σε μέρη που δεν πηγαίνουν οι πολλοί, βιβλιο-φάγωμα κουλουριασμένη στον άσπρο καναπέ ανάμεσα στις μαξιλάρες και Green-Apple Mojito, με καινούριες φίλες που μπήκαν κατευθείαν στην καρδιά μου, κι ας ήταν μεσημέρι με ντάλα ήλιο. Το καλοκαίρι αυτό ήταν "κάπως" και αυτός είναι ο ιδανικός χαρακτηρισμός, και όχι από μένα μόνο. Σαν όλοι κάτι να είχαμε, να ήμασταν περίεργοι, να μας είχαν βγει οι παραξενιές μας, να μη μπορούσαμε να συνεννοηθούμε, να χαλαρώσουμε. Το περίμενα πως τα πράγματα δε θα ήταν όπως πέρυσι σε πολλούς τομείς μετά από διάφορες ανακατατάξεις, μου φάνηκε σα να σοβάρεψαν ή απλά να μεγαλώσαμε εμείς. Δε ξέρω. Αυτό που μπορώ με σιγουριά να πω είναι πως ήταν τόσο διαφορετικά που δεν είμαι σίγουρη αν ποτέ ξανά θα γίνουμε όπως και πριν. Το συναισθηματικό είναι μεγάλο θέμα, ειδικά στις διακοπές. Και προσωπικά δε μπορώ να χαλαρώσω αν δεν με αφήσεις να το κάνω. Και δε θέλω να πιέζομαι, σε κανέναν τομέα και από κανέναν άνθρωπο. Είτε είσαι φίλος, είτε "το ζευγάρι μου" που λέει και η φίλη μου η Ινές. Και αυτό ακριβώς που συνέβη στο νησί φέτος ήταν πως δε μπορούσες να χαλαρώσεις με τίποτα. Ένιωθα συνεχώς πως είχα να δώσω εξηγήσεις για το καθετί, να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, να μην εκτίθεμαι, να συμφιλιώνω άτομα μέσα από δυσμενής καταστάσεις, να έχω το νου σε όλα ταυτόχρονα. Και αυτό εννοείται πως μου στερούσε την ηρεμία που επιβάλλουν οι διακοπές. Η συναισθηματική μου φόρτιση τρεφόταν συνεχώς από άτομα που φρόντιζαν γι' αυτό σε καθημερινή βάση και αυτό ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Δεν ήξερα αν ήμουν όντως συναισθηματικά μόνη ή εν τέλει μου έφταιγε το ότι όσοι θα μπορούσαν να μου δώσουν την κάλυψη που χρειάζομαι ήταν απλά μακριά. Μέσα από όλα αυτά ευτυχώς κατάλαβα για άλλη μια φορά ότι είμαι πιο δυνατή απ' όσο νομίζω και ναι, μπορώ να τα βγάλω πέρα και στα χειρότερα ακόμα, με μικρές απώλειες κάθε φορά.
Αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα για το οποίο θα μπορούσα να μιλήσω γιατί γενικώς δε μπορώ να πω πως θεωρώ τον εαυτό μου τόσο δυνατό ώστε να αντιμετωπίσω εντελώς μόνη τα πράγματα. Τελικά έκανα μεγάλο λάθος και άργησα κιόλας να το καταλάβω. Δεν είναι πως δε μπορώ, απλά στην προκειμένη ( και εννοώ το καλοκαίρι ) ένιωθα αδύναμη όχι επειδή όντως ήμουν αλλά επειδή κάποιος άλλος μου το προκαλούσε. Δε μου αρέσει να με κάνουν να νιώθω άβολα και περίεργα. Δεν είμαι άνθρωπος με κόμπλεξ και ανασφάλειες, άσε που πιστεύω πως ο καθένας είναι ανεκτίμητος και αναντικατάστατος για αυτό που είναι. Υπάρχουν όμως κάποιοι που σε κάνουν να νιώθεις έξω απ' τα νερά σου, πιο πολύ για να νιώσουν οι ίδιοι καλά που τα κατάφεραν. Δε ξέρω... Απλά αυτοί οι άνθρωποι δεν μου ταιριάζουν. Τελικά, για να γυρίσω στο θέμα, δεν είμαι καθόλου αδύναμη. Μια χαρά τις αντιμετωπίζω τις καταστάσεις και μόνη μου απλά έχω το εξής "πρόβλημα" : αργώ! Το ξέρω πως το κάνω, απλά έτσι είμαι, εννοώ πως δεν μπορώ να κόψω μαχαίρι τα πράγματα που αφορούν στο παρελθόν μου, δεν αφήνω ανθρώπους να φύγουν απ' τη ζωή μου έτσι απλά, δεν είμαι απόλυτη. Προσπαθώ τα πράγματα μέχρι να μην πηγαίνει άλλο ( τις πιο πολλές φορές, βέβαια, το δικό μου τέλος είναι πολύ αργότερα από των άλλων...αλλά anyway ), δικαιολογώ τις καταστάσεις και δίνω ευκαιρίες. Μ' αυτά και με 'κεινα λοιπόν νόμιζα πως είμαι η αδύναμη της παρέας που αποζητώ τη συζήτηση και ακούω συμβουλές. Ποτέ ως τώρα δεν είχα παρατηρήσει πως ό,τι κι αν άκουγα, ό,τι κι αν συζητούσα και με όσα άτομα και να ανέλυα τις καταστάσεις η άποψη μου παρέμενε τόσο ακέραια και τόση δική μου όσο ήταν εξαρχής. Αυτό πέρασαν χρόνια και το κατάλαβα όταν έκανα μια φίλη που δε συζητούσε τίποτα και ποτέ με άλλους παρά μόνο όταν είχε ήδη πράξει. Μου είπε πως φοβόταν ότι θα επηρεαστεί η άποψή της από των άλλων και το μυαλό της δε θα ήταν αρκετά καθαρό ώστε να είναι σίγουρη για το τι πραγματικά θέλει η ίδια. Πως σκεφτόταν τα πράγματα μόνη και όταν ήταν πια εντελώς σίγουρη, τότε μόνο άφηνε τρίτους να επεμβαίνουν. Ο καθένας λοιπόν έχει τους τρόπους του και αυτό είναι γεγονός. Εγώ με τη σειρά μου, καταρχήν το τραβάω απ' τα μαλλιά ( κακό πράγμα λένε οι άλλοι γιατί έτσι χάνω πολύτιμο χρόνο, καλό λέω εγώ γιατί έχω εξαντλήσει τα περιθώρια ), το προσπαθώ, το κυνηγάω και συνήθως κάποτε φτάνω ως ΕΔΏ και τότε πια το αφήνω. Αφού νομίζω πρώτα πως θα πεθάνω ( κλασική καρκίνος τερατολόγος που με το πρώτο συναισθηματικό σκαμπανέβασμα φέρνει την καταστροφή! ), μετά βγαίνω με φίλους και φίλες και το συζητάμε ( με μπύρες και ποπκόρν βουτύρου mix με ποπκόπν πάπρικα κατά προτίμηση! ) και τέλος καταλαβαίνω πώς δε θα αφήσω τα κόκαλά μου -ούτε- πάνω από αυτό το πρόβλημα και σιγά σιγά το ξεπερνάω. Μόνη, γιατί είναι ένα σημείο που καταλαβαίνεις πως ότι κι αν κάνουν οι άλλοι δε μπορεί να σε βοηθήσει, και με ρυθμούς χελώνας. Αλλά το ξεπερνάω. Και μετά προχωράω. Είναι λίγο χρονοβόρα η τακτική μου, δε λέω, αλλά πιάνει. Και καλύτερα να είσαι σίγουρος για το τι κάνεις παρά να βιαστείς να ξεφορτωθείς το καθετί και μετά να βγαίνει πάλι στην επιφάνεια. Είναι μεγάλη η συζήτηση για τα δύσκολα πράγματα στη ζωή μας. Δε ξέρω αν θέλω να την τελειώσω τώρα ή αν τελειώνει ποτέ τελικά...
Θα ακολουθήσει άμεσα και δεύτερο post με θέμα το σύστημα " Άρνηση του προβλήματος" το οποίο και εφαρμόζω σε εξαιρετικές περιπτώσεις.
Hasta luego.
Θα μπορούσα πριν χειμωνιάσει εντελώς, να μιλήσω για το καλοκαίρι, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του δεν ήταν αυτό που περίμενα. Σχεδόν ανυπομονούσα να γυρίσω πίσω. Εγκλωβισμένη σε καταστάσεις και συναισθήματα που δε μπορούσα να ελέγξω, ανάμεσα σε άτομα που δε μπορούσαν να με καταλάβουν χωρίς πολλά λόγια, σε κουραστικές αναδρομές στο παρελθόν, ένιωθα τόσο ζορισμένη που δεν ήταν εύκολο να χαλαρώσω. Ευτυχώς εξαιρέσεις πάντα υπήρχαν. Στιγμές με κοκτέιλ στο χέρι και φίλους που πάντα σ' αγαπάνε ό,τι κι αν έχουν ακούσει να τους λες, girls only βράδια με σφηνάκια και πολύ χορό σε παραλιακά μπαράκια, ώρες συζήτησης παράλληλα με ηλιοθεραπεία στο γκαζόν και σύρσιμο από την ξαπλώστρα στην καρέκλα και ανάποδα. Και ακόμα βόλτες σε όλο το μήκος της παραλίας, με γέλια ή κλάματα καμιά φορά, και φυσικά παρέα να σε παρηγορεί -αυτά πάνε πακέτο αν είσαι τυχερός, βουτιές από το σκάφος στα βαθιά σε μέρη που δεν πηγαίνουν οι πολλοί, βιβλιο-φάγωμα κουλουριασμένη στον άσπρο καναπέ ανάμεσα στις μαξιλάρες και Green-Apple Mojito, με καινούριες φίλες που μπήκαν κατευθείαν στην καρδιά μου, κι ας ήταν μεσημέρι με ντάλα ήλιο. Το καλοκαίρι αυτό ήταν "κάπως" και αυτός είναι ο ιδανικός χαρακτηρισμός, και όχι από μένα μόνο. Σαν όλοι κάτι να είχαμε, να ήμασταν περίεργοι, να μας είχαν βγει οι παραξενιές μας, να μη μπορούσαμε να συνεννοηθούμε, να χαλαρώσουμε. Το περίμενα πως τα πράγματα δε θα ήταν όπως πέρυσι σε πολλούς τομείς μετά από διάφορες ανακατατάξεις, μου φάνηκε σα να σοβάρεψαν ή απλά να μεγαλώσαμε εμείς. Δε ξέρω. Αυτό που μπορώ με σιγουριά να πω είναι πως ήταν τόσο διαφορετικά που δεν είμαι σίγουρη αν ποτέ ξανά θα γίνουμε όπως και πριν. Το συναισθηματικό είναι μεγάλο θέμα, ειδικά στις διακοπές. Και προσωπικά δε μπορώ να χαλαρώσω αν δεν με αφήσεις να το κάνω. Και δε θέλω να πιέζομαι, σε κανέναν τομέα και από κανέναν άνθρωπο. Είτε είσαι φίλος, είτε "το ζευγάρι μου" που λέει και η φίλη μου η Ινές. Και αυτό ακριβώς που συνέβη στο νησί φέτος ήταν πως δε μπορούσες να χαλαρώσεις με τίποτα. Ένιωθα συνεχώς πως είχα να δώσω εξηγήσεις για το καθετί, να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, να μην εκτίθεμαι, να συμφιλιώνω άτομα μέσα από δυσμενής καταστάσεις, να έχω το νου σε όλα ταυτόχρονα. Και αυτό εννοείται πως μου στερούσε την ηρεμία που επιβάλλουν οι διακοπές. Η συναισθηματική μου φόρτιση τρεφόταν συνεχώς από άτομα που φρόντιζαν γι' αυτό σε καθημερινή βάση και αυτό ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Δεν ήξερα αν ήμουν όντως συναισθηματικά μόνη ή εν τέλει μου έφταιγε το ότι όσοι θα μπορούσαν να μου δώσουν την κάλυψη που χρειάζομαι ήταν απλά μακριά. Μέσα από όλα αυτά ευτυχώς κατάλαβα για άλλη μια φορά ότι είμαι πιο δυνατή απ' όσο νομίζω και ναι, μπορώ να τα βγάλω πέρα και στα χειρότερα ακόμα, με μικρές απώλειες κάθε φορά.
Αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα για το οποίο θα μπορούσα να μιλήσω γιατί γενικώς δε μπορώ να πω πως θεωρώ τον εαυτό μου τόσο δυνατό ώστε να αντιμετωπίσω εντελώς μόνη τα πράγματα. Τελικά έκανα μεγάλο λάθος και άργησα κιόλας να το καταλάβω. Δεν είναι πως δε μπορώ, απλά στην προκειμένη ( και εννοώ το καλοκαίρι ) ένιωθα αδύναμη όχι επειδή όντως ήμουν αλλά επειδή κάποιος άλλος μου το προκαλούσε. Δε μου αρέσει να με κάνουν να νιώθω άβολα και περίεργα. Δεν είμαι άνθρωπος με κόμπλεξ και ανασφάλειες, άσε που πιστεύω πως ο καθένας είναι ανεκτίμητος και αναντικατάστατος για αυτό που είναι. Υπάρχουν όμως κάποιοι που σε κάνουν να νιώθεις έξω απ' τα νερά σου, πιο πολύ για να νιώσουν οι ίδιοι καλά που τα κατάφεραν. Δε ξέρω... Απλά αυτοί οι άνθρωποι δεν μου ταιριάζουν. Τελικά, για να γυρίσω στο θέμα, δεν είμαι καθόλου αδύναμη. Μια χαρά τις αντιμετωπίζω τις καταστάσεις και μόνη μου απλά έχω το εξής "πρόβλημα" : αργώ! Το ξέρω πως το κάνω, απλά έτσι είμαι, εννοώ πως δεν μπορώ να κόψω μαχαίρι τα πράγματα που αφορούν στο παρελθόν μου, δεν αφήνω ανθρώπους να φύγουν απ' τη ζωή μου έτσι απλά, δεν είμαι απόλυτη. Προσπαθώ τα πράγματα μέχρι να μην πηγαίνει άλλο ( τις πιο πολλές φορές, βέβαια, το δικό μου τέλος είναι πολύ αργότερα από των άλλων...αλλά anyway ), δικαιολογώ τις καταστάσεις και δίνω ευκαιρίες. Μ' αυτά και με 'κεινα λοιπόν νόμιζα πως είμαι η αδύναμη της παρέας που αποζητώ τη συζήτηση και ακούω συμβουλές. Ποτέ ως τώρα δεν είχα παρατηρήσει πως ό,τι κι αν άκουγα, ό,τι κι αν συζητούσα και με όσα άτομα και να ανέλυα τις καταστάσεις η άποψη μου παρέμενε τόσο ακέραια και τόση δική μου όσο ήταν εξαρχής. Αυτό πέρασαν χρόνια και το κατάλαβα όταν έκανα μια φίλη που δε συζητούσε τίποτα και ποτέ με άλλους παρά μόνο όταν είχε ήδη πράξει. Μου είπε πως φοβόταν ότι θα επηρεαστεί η άποψή της από των άλλων και το μυαλό της δε θα ήταν αρκετά καθαρό ώστε να είναι σίγουρη για το τι πραγματικά θέλει η ίδια. Πως σκεφτόταν τα πράγματα μόνη και όταν ήταν πια εντελώς σίγουρη, τότε μόνο άφηνε τρίτους να επεμβαίνουν. Ο καθένας λοιπόν έχει τους τρόπους του και αυτό είναι γεγονός. Εγώ με τη σειρά μου, καταρχήν το τραβάω απ' τα μαλλιά ( κακό πράγμα λένε οι άλλοι γιατί έτσι χάνω πολύτιμο χρόνο, καλό λέω εγώ γιατί έχω εξαντλήσει τα περιθώρια ), το προσπαθώ, το κυνηγάω και συνήθως κάποτε φτάνω ως ΕΔΏ και τότε πια το αφήνω. Αφού νομίζω πρώτα πως θα πεθάνω ( κλασική καρκίνος τερατολόγος που με το πρώτο συναισθηματικό σκαμπανέβασμα φέρνει την καταστροφή! ), μετά βγαίνω με φίλους και φίλες και το συζητάμε ( με μπύρες και ποπκόρν βουτύρου mix με ποπκόπν πάπρικα κατά προτίμηση! ) και τέλος καταλαβαίνω πώς δε θα αφήσω τα κόκαλά μου -ούτε- πάνω από αυτό το πρόβλημα και σιγά σιγά το ξεπερνάω. Μόνη, γιατί είναι ένα σημείο που καταλαβαίνεις πως ότι κι αν κάνουν οι άλλοι δε μπορεί να σε βοηθήσει, και με ρυθμούς χελώνας. Αλλά το ξεπερνάω. Και μετά προχωράω. Είναι λίγο χρονοβόρα η τακτική μου, δε λέω, αλλά πιάνει. Και καλύτερα να είσαι σίγουρος για το τι κάνεις παρά να βιαστείς να ξεφορτωθείς το καθετί και μετά να βγαίνει πάλι στην επιφάνεια. Είναι μεγάλη η συζήτηση για τα δύσκολα πράγματα στη ζωή μας. Δε ξέρω αν θέλω να την τελειώσω τώρα ή αν τελειώνει ποτέ τελικά...
Θα ακολουθήσει άμεσα και δεύτερο post με θέμα το σύστημα " Άρνηση του προβλήματος" το οποίο και εφαρμόζω σε εξαιρετικές περιπτώσεις.
Hasta luego.
"Αυτό πέρασαν χρόνια και το κατάλαβα όταν έκανα μια φίλη που δε συζητούσε τίποτα και ποτέ με άλλους παρά μόνο όταν είχε ήδη πράξει. Μου είπε πως φοβόταν ότι θα επηρεαστεί η άποψή της από των άλλων και το μυαλό της δε θα ήταν αρκετά καθαρό ώστε να είναι σίγουρη για το τι πραγματικά θέλει η ίδια. Πως σκεφτόταν τα πράγματα μόνη και όταν ήταν πια εντελώς σίγουρη, τότε μόνο άφηνε τρίτους να επεμβαίνουν." Den exw logia.. Exw apla suginh8ei, gt na, pou k egw, evala to diko mou li8araki.. Na mhn fovasai tpt, kai na kaneis oti leei h psuxh kai h kardia sou.. Kai panta 8a yparxoun dipla sou an8rwpoi, polutimou an8rwpoi, pou se agapoun kai se noiazontai.. <3
ReplyDelete