This is England

http://www.thisisenglandmovie.co.uk/

This is England.
80s.
Mods.
Aerobics.
Weed.
Roland Rat.
The Royal Wedding.
Maggie Thatser.
Skinheads.
Shaven hairstyles.
Braces.
Ben Sherman Shirts.
Doc.Martens.
Parties.
Girls.
Soulful Music.
Gangs.
Xenophobia.
Falkland War Victims.
Unemployment.
Nationalism.
NF.
Racist Violence.
Poverty.
Subculture.

Μια ταινία-διαμάντι του βρετανικού κινηματογράφου, μια ταινία λίγο βιογραφική και λίγο ντοκιμαντέρ της εποχής εκείνης, όχι μόνο αποδίδει με απίθανο τρόπο την πραγματικότητα αλλά καταφέρνει να προκαλέσει στο θεατή ένα χείμαρρο συναισθημάτων. Με έξυπνο χιούμορ που αποφορτίζει την ατμόσφαιρα στα σωστά σημεία, σε ταξιδεύει σε όλο το μήκος των 80s. Ξεκινώντας από στόχος των συμμοριών του σχολείου του και καταδικασμένος στη μοναξιά του, ο 12χρονος Shaun ως δια μαγείας γίνεται μέλος μιας ομάδας skinheads που από προστάτες και φίλοι σιγά σιγά γίνονται οικογένεια. Ορφανός από πατέρα που έπεσε στον πόλεμο, ο μικρός είναι το ίδιο εύκολο, τόσο να δεθεί και να θεωρήσει τον εαυτό του μέλος μιας ομάδας γνωρίζοντας έτσι ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, όσο και εν τέλει να παρασυρθεί από το νεοφερμένο και άρτι αποφυλακιστέο Combo του οποίου οι ακροδεξιές αντιλήψεις διαλύουν την παρέα.

Ο Shane Meadows καταφέρνει με την ταινία αυτή να κάνει τη διαφορά στο βρετανικό σινεμά. Οι χαρακτήρες τονίζουν την ιδεολογική ομίχλη που κάλυπτε κατά κάποιο τρόπο την εν λόγω εποχή καθιστώντας τις διαχωριστικές γραμμές σχεδόν απροσδιόριστες. Πόσο μάλλον για ένα 12χρονο αγόρι προς αναζήτηση αρσενικού προτύπου. 

Η ταινία σε καθηλώνει, "αναγκάζοντας" τα συναισθήματα να συγκρούονται το ένα με το άλλο. Συμπόνοια, λύπηση, στεναχώρια, θυμός, χιούμορ...όλα μαζί καταλήγουν στην ελπίδα που αφήνει το φινάλε. Ή μάλλον, που υπονοεί το φινάλε, καλύτερα. Στις καλύτερες μέρες.  

Με τα λόγια του Paolo Cabrelli "Ι have spent much of my life trying to figure out whether or not the Britain of my youth was a nightmare or just an awfully depressing, pre-apocalyptic wasteland."

Μέχρι και σήμερα, το ερώτημα παραμένει.

This one goes to Harry.

“As far as i’m concerned, Harry brown is doing us a favour”

This is the Official Trailer


Λένε ότι είναι η βρετανική παραγωγή της χρονιάς, η ταινία είναι όντως το κάτι άλλο. Απλά. Είναι απίστευτο το που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος όταν νιώθει ότι δεν έχει τίποτα να χάσει. Όταν αδικείται και αποφασίζει να πάρει το νόμο στα χέρια του.


Ο Harry Brown θα μπορούσε να περάσει άνετα απαρατήρητος, να αποφεύγει τα επικίνδυνα μέρη, τα “στέκια”, τα μπλεξίματα γενικώς. Όπως έκανε ως τώρα, όπως έμαθε να κάνει στη ζωή του. Μέχρι τη στιγμή που ένιωσε το άδικο να τον πνίγει, που ένιωσε απροστάτευτος και ευάλωτος όπως έχουμε όλοι μας νιώσει από τις Αρχές τις δικής μας χώρας. Η εντυπωσιακή μετατροπή του συνταξιούχου της διπλανής πόρτας με κίνητρο το δίκιο είναι απίθανη. Είναι αξιοθαύμαστη, είναι θαρραλέα, είναι ντροπιαστική για κάποιους που αν είχαν ανοιχτά τα μάτια τους να προστατεύουν τους πολίτες δεν θα τους ανάγκαζαν να κοιμούνται με ένα όπλο κάτω από το μαξιλάρι. Η ιστορία του Harry Brown είναι μια ταινία που σε ξαφνιάζει, σε θέτει αντιμέτωπο με αυτά που έτσι κι αλλιώς ξέρεις πως διαδραματίζονται στις σκοτεινές συνοικίες του Λονδίνου και όχι μόνο, αλλά θα αγνοούσες σκεπτόμενος τη δική σου ασφάλεια. Όπως ανέφερα παραπάνω, ο Harry Brown δεν είχε τίποτα να χάσει. Τίποτα παραπάνω από ό,τι ήδη είχε χάσει για πάντα. Μια ταινία όχι περισσότερο σκληρή από αυτά που ακούμε στις ειδήσεις κάθε μέρα, γεμάτη βία, συμμορίες, διακίνηση ναρκωτικών, πορνογραφία. Όλα όσα αναγκάζουν τους ανθρώπους να “αλλάζουν δρόμο”, να αποφεύγουν συγκεκριμένα μέρη, να ανησυχούν για το αν θα φτάσουν σπίτι τους μετά τη δουλειά, να εύχονται να μην βρεθούν μπροστά σε περιστατικά που δεν θα έπρεπε να έχουν δει. Όσα εδραιώνουν τους άγραφους νόμους της νύχτας με τις ευλογίες της αστυνομίας. Της ίδιας αστυνομίας που καλείς αν πάθεις κάτι “κακό” για να σε προστατεύσει. Να σε σώσει.


Δε χωράει αμφιβολία ότι η εν λόγω ταινία θα ενοχλήσει κάποιους. Αλλά δεν είναι κακό καμιά φορά να βλέπουμε και την άλλη πλευρά. Γιατί πάντα έτσι κι αλλιώς υπάρχει. Δεν είμαι τόσο αισιόδοξη ώστε να πιστεύω ότι ένας Harry Brown, ο κάθε Harry Brown, θα μπορούσε να αλλάξει έτσι απλά τη ροή των πραγμάτων. Αλλά ευχαριστιέμαι πάρα πολύ όταν βλέπω ότι ακόμα υπάρχουν τρόποι να ταράξεις τα νερά.

Keep on moving

Έχω ένα σωρό πράγματα για τα οποία θέλω να μιλήσω. Ταινίες κυρίως, αλλά και άλλα για τα οποία δεν είχα το χρόνο όλο αυτό τον καιρό. Τα κρατάω στο μυαλό μου και γυρίζω σ' αυτά σχεδόν κάθε μέρα από φόβο μήπως τα ξεχάσω, μήπως καθίσω να τα γράψω και έχουν χαθεί μαγικά. Φοβάμαι το χρόνο σε κάτι τέτοια θέματα, αν και γενικά έχω καλή σχέση μαζί του : mind your own business. Όπως εγώ δε νοιάζομαι ιδιαίτερα, έτσι κι αυτός μ' αφήνει στην ησυχία μου. Εκτός από κάτι, χαζές πρέπει να ομολογήσω, κρίσεις ηλικίας ανήμερα στα γενέθλιά μου. Στην πλάκα περισσότερο. Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Μ' αρέσει να ζω την ηλικία μου κάθε φορά, να μεγαλώνω, να αλλάζω, να ωριμάζω αν θες. Κρίσεις λοιπόν μόνο όσο αφορά στο γράψιμο, στις ιδέες για τις οποίες έχω ανάψει πολλές φορές το φως τη νύχτα μουρμουρίζοντας αν δεν έχω στιλό κοντά μου και χρειάζεται να σηκωθώ από το κρεβάτι για να γράψω. Ιδέες που φοβάμαι πως θα ξεχαστούν μέχρι το πρωί, μέσα σε όνειρα και άλλες σκέψεις, μέσα στις ώρες που μεσολαβούν ως το πρωί, μέσα στο χρόνο.

Η ουσία είναι ότι δε θέλω να γράψω πολλά εδώ. Και με το εδώ αναφέρομαι στο εν λόγω blog. Γιατί υπάρχει πλέον κάτι άλλο. Κάτι πιο "δικό" μου από blogspot-dot-com. Ένα website. Ένα εντελώς κατά-δικό μου website. Και είναι δώρο. Και το αγάπησα από την πρώτη ώρα που έκανα κλικ επάνω του. Απλά δεν είχα το χρόνο ως τώρα να ασχοληθώ μαζί του και πολύ, γιατί θέλει χρόνο για να το μάθω και να μπορώ με ευκολία να γράφω τα "δικά μου" όπως κάνω εδώ. Αλλά αξίζει να το μάθω, και αξίζει κι όποιος διαβάζει αυτά που θέλω να πω να το μάθει, γιατί είναι κάτι "άλλο". Και γιατί λέω να αντικαταστήσω αυτό εδώ. Νόμιζα πως θα μου λείψουν πολλά από δω, αλλά όπως το σκέφτομαι τελικά δε ξέρω... Ίσως θα κρατούσα το μαύρο φόντο και τα μωβ γραμματάκια αν μπορούσα. Ίσως απλά να είναι θέμα συνήθειας. Είμαι αρκετά ροζ από μόνη μου για να μη μπορώ να αντέξω ένα παραπάνω ροζ στη ζωή μου έτσι κι αλλιώς. Και μετά είναι εκείνα τα σπιτάκια στο τέλος κάθε σελίδας. Που με ταξιδεύουν τόσο πολύ. Δε ξέρω αν θα έπρεπε να με τρομάζουν. Από μικρή είχα μια "συμπάθεια" στις μάγισσες και τα ατμοσφαιρικά στοιχειωμένα σπιτάκια, από μικρή...από τα παραμύθια ακόμα. Δε με τρομάζουν καθόλου, αν μπορούσα θα τα έβαζα κάθετα κατά μήκος της σελίδας για να μη χρειάζεται να φτάνω ως το τέλος για να τα δω κάθε φορά.

Τέλος πάντων, νομίζω θα αρχίσω να γράφω μόνο εκεί πλέον, δε ξέρω αν θα κρατήσω αυτή εδώ τη σελίδα. Όχι ότι φημίζομαι πως αποχωρίζομαι εύκολα τα πράγματα απ' τη ζωή μου... Το αντίθετο θα έλεγα. Είναι όμως και συναισθηματικό το θέμα. Και όπως είπα είναι δώρο. Και σημαίνει ένα σωρό πράγματα για μένα να μου δώσει κάποιος κάτι τόσο "απροσδιόριστο", από άποψη χώρου και χρόνου εννοώ. Ένα τεράστιο χώρο μόνο για μένα, για να κάνω αυτό που αγαπώ περισσότερο απ' όλα, να γράφω. Και να δημιουργώ πάνω εκεί και να το κάνω με όποιο τρόπο θέλω. Και να το κάνω μόνη μου! ( Εντάξει, ένα θέμα με το αρχηγιλίκι από μικρή το είχα! ) Και να κάνω και ό,τι άλλο θέλω.

Δε θα θεωρήσω ότι αυτό εδώ είναι ένα "goodbye post" γιατί με τους αποχαιρετισμούς δεν τα πάω καλά. Μάλλον πιο πολύ το γράφω για να κάνω τη μετάβαση πιο εύκολη για μένα, παρά για το grand opening καθεαυτό. Όπως και να' χει, το ξέρετε όλοι οι followers και μη που έχετε αφιερώσει την ώρα σας σ' αυτό εδώ το  blog ότι σας ευχαριστώ ως τώρα. Και θα βρω το χρόνο να γράψω όλα όσα έχω στο νου μου τον τελευταίο μήνα και ακόμα παραπάνω.

Αν και σε αρχικό στάδιο ακόμα λοιπόν, γιατί έχω στο νου μου πολλά να του κάνω ακόμα, το νέο website το βρίσκει κανείς στο παρακάτω link : http://www.rigouvassia.com/.

Και είναι άνετα στο top10 με τα καλύτερα δώρα που μου έχουν κάνει ποτέ...ή μάλλον στο top3 καλύτερα!

Ευχαριστώ απέραντα. Δεν μπορώ με λόγια να περιγράψω πόσο.

And then autumn begins

This is a story of boy meets girl, but you should know upfront, this is not a love story.

Tagline : Boy meets girl. Boy falls in love. Girl doesn't.

This is not a love story. This is a story about love.

Όταν η ίδια η ταινία σε βάζει σ'αυτό το mood στην αρχή δε το παίρνεις στα σοβαρά. Λες δηλαδή ότι σε ξεκινάει έτσι για να μην περιμένεις πολλά πολλά αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού σου έχεις το happy ending δεδομένο. Το " (500) days of Summer " όμως σου δημιουργεί όλα με τη σειρά τα συναισθήματα που σου "αφήνει" ο έρωτας στο πέρασμά του. Δεν είναι μόνο ότι ταυτίζεις τον εαυτό σου με τους ήρωες καθ' όλη τη διάρκεια του έργου, αλλά το ότι σαν σε παράλληλο σύμπαν βλέπεις τη ζωή σου να περνάει δίπλα από αυτή των πρωταγωνιστών πολύ αληθινά. Εννοώ : το νιώθεις!

Υπέροχα εκφραστικός ο Joseph Gordon-Levitt ( Tom Hansen ) σε συνδυασμό με την "εκνευριστικά λογική" Zooey Deschanel ( Summer Finn ), μπορούν να σε κάνουν να δεις δυστυχή πράγματα που ούτε θέλεις να ξέρεις πως υπάρχουν, όπως ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση και άλλα τέτοια  συναισθήματα του Διαβόλου! Θα σε κάνει ψυχολογικά κουρέλι, θα σε απογειώσει ξανά, ( God bless flashback technique! )θα σε προβληματίσει, θα σου θυμίσει όλες τις φορές που κι εσύ δεν άκουσες τη φωνή της λογικής γιατί δεν ήθελες ή απλά δε μπορούσες. Όντας ξεκάθαρα με το μέρος ( του καημένου ) του Τom μίσησα την πρωταγωνίστρια μέχρι θανάτου, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται αυτό. Και δε με νοιάζει καθόλου!

Όχι πως πρέπει υποχρεωτικά να ερωτευόμαστε τους πάντες, αλλά άμα δεν είμαστε σε φάση γιατί να ταλαιπωρούμε κι άλλους αθώους ανθρώπους που μετά μπορεί να μας ερωτευτούν αυτοί και να τους πληγώσουμε κι από πάνω? Μήπως είμαι ενοχική or something? Δε ξέρω αν έχω δίκιο, και μπορεί να μην έχω, μπορεί απλά να πρέπει να δοκιμάζουμε αν μπορούμε να ερωτευτούμε και αν δεν απλά να φεύγουμε και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Μπορεί αν δε δοκιμάσουμε να μη μπορέσουμε ποτέ να καταλάβουμε. Δεν ξέρω. Αυτό που πιστεύω εγώ είναι πως αν πάρεις ως δεδομένο εξαρχής ότι ό κάθε ένθρωπος μπορεί να σου δώσει λόγους να τον αγαπήσεις, τότε απλά είναι θέμα χρόνου να συμβεί. Δηλαδή όταν αρχίσεις να δένεσαι και να γνωρίζεις τον άλλον θα βρεις περισσότερα από ένα πράγματα άξια να σε κάνουν να τον αγαπήσεις. Αρκεί να είσαι σε φάση να το κάνεις. Άρα αν δεν είσαι, άστο καλύτερα. Τόσο απλό. 

Άλλο θεμα τώρα είναι ο έρωτας. Σαν άλλη Summer κι εγώ σνόμπαρα με μεγάλη χαρά τα " περί έρωτος και άλλων δαιμονίων ". Είναι αυτό που λένε, μέχρι να σου τύχει. Ε λοιπόν όντως άμα σου τύχει μια χαρά θα το καταλάβεις και μάλιστα αν όχι με την πρώτη, σίγουρα με τη δεύτερη. Οπότε και πάλι γυρνώντας στο προηγούμενο θέμα, άμα δε συμβεί εξαρχής, δε πρόκειται να 'ρθει που να χτυπιέσαι. Άρα και πάλι πρέπει ο άλλος άνθρωπος, " το ζευγάρι σου " δηλαδή, να το μάθει όσο είναι καιρός. Όχι να ζει ανυποψίαστος στο ροζ συννεφάκι και ξάφνου μια μέρα να έρθει μια Summer και να του πει " What is this? What are we doing? ". Δηλαδή έλεος!

Η αγάπη είναι παράξενο πράγμα, και οι σχέσεις ακόμα πιο πολύ. Το μεγάλο θέμα τελικά μπορεί απλά να είναι το να ζητάνε και οι δύο τα ίδια πράγματα. Δεν είμαι υπέρ του να περνάς απλά καλά. Καλά περνάς και μόνος σου και μάλιστα χωρίς να νιώθεις ότι τρως κάποιου άλλου το χρόνο και επενδύει συναισθηματικά επάνω σου ( γιατί αυτά δε γίνονται κατά παραγγελία όπως ξέρουμε ) και τελικά μετανιώνει και που το έκανε. Γιατί οι κακές αναμνήσεις εύκολα σβήνουν τις καλές, ακόμα κι αν είναι λιγότερες. Ουφ δε ξέρω... Δε ξεκινάς μια σχέση με την προοπτική την ημερομηνίας λήξης, ούτε παντρεύεσαι επειδή υπάρχουν και τα διαζύγια. Δε μπορείς να ξέρεις που πάει το καθετί ούτε πως μπορεί να εξελιχθεί. Ούτε καν να προστατευτείς για να μην πληγωθείς.

Και μετά το καλοκαίρι πάντα έρχεται το φθινόπωρο. Ότι κι αν κάνουμε πάντα θα έρχεται. Το μόνο αισιόδοξο μήνυμα που θα μπορούσα να περάσω είναι πως αν περάσουμε άσχημα, εκτιμάμε τα καλά διαφορετικά. Τα βιώνουμε αλλιώς και τα κρατάμε για να μη μας φύγουν. Γιατί μπορεί η αγάπη να είναι πόνος, να είναι μονόπλευρη, ακατανόητη ή κρυμμένη αλλά το συναίσθημα που σε κάνει σχεδόν να βλέπεις καρδούλες να πετάνε από πάνω σου, αυτό απλά δε συγκρίνεται με τίποτα.

Whatever.

http://www.youtube.com/watch?v=gw9wE1nutc4

Get the party started!

Farewell can be a glorious thing!

Tο πόσο fun θα  μπορούσε να έχει ένα αποχαιρετιστήριο πάρτυ το είχα καταλάβει και ως καλεσμένη ( ενίοτε και ως ήμι-οικοδέσποινα ) σε άλλες ανάλογες εκδηλώσεις προ καλοκαιριού. Το πόσο συγκινητικό θα ήταν όμως όχι. Έχω ξαναπεί ότι τα νέα ξεκινήματα με εξιτάρουν, οπότε δεν αντιλαμβάνομαι και πολύ το συγκινητικό μέρος της υπόθεσης.Ούτε τους μελό αποχαιρετισμούς, ούτε τη "γκρίνια" των φίλων ότι φύγεις μακριά στην ξένη χώρα και θα τους ξεχάσεις ένεκα του περάσματος στην επόμενη φάση.  Όλα αυτά όμως πριν αρχίσω να τσουγκρίζω ποτήρια με κάπου είκοσι άτομα που φώναζαν συγχρονισμένα "Καλό ταξίδιιιιιιιιι"!

Δε θέλω να κλαίω πάνω από το πληκτρολόγιο και το γεμίσω δάκρυα ανάμεσα στα πλήκτρα και μετά δε μπορώ να το καθαρίσω -αηδία! Αυτό που ένιωσα χθες βράδυ εκτός από συγκίνηση, έλεος με αυτή τη λέξη!, ήταν όλη η αγάπη των κοντινών μου ατόμων. Και όχι μόνο επειδή ήρθαν, αλλά και επειδή μου έδειξαν ότι θα τους λείψω, επειδή μου έφεραν μικρά σε μέγεθος δώρα με σκοπό να τα πάρω μαζί μου και να τους θυμάμαι ( λες και θα τους ξεχνούσα! ), επειδή ήθελαν να σιγουρευτούν ότι θα είμαι καλά "μόνη μου στην ξένη χώρα" και επειδή νοιάζονται για μένα με τον τρόπο του ο καθένας. Για όλα αυτά και για όλα όσα δεν περιγράφονται με λόγια προφορικά ή γραπτά εύχομαι να είμαστε όλοι εδώ όταν με το καλό γυρίσω, σαν να μην πέρασε μια μέρα κι ας έχει περάσει απροσδιόριστος καιρός που ούτε η ίδια ξέρω πόσος θα είναι στην πραγματικότητα.

Ένα βράδυ γεμάτο μουσική και ποτό, γέλιο και κλάμα, δήθεν παράπονα ( "Θα με θυμάσαι ή θα βρεις καινούριες φίλες εκεί και εμάς τίποτα? "), ευχές, προειδοποιήσεις ( "Να προσέχεις!" ), χορό, κέφι, πολλές φωτογραφίες με κάθε τρόπο, πήγαινε-έλα από το ένα πηγαδάκι στο άλλο για να μη μείνει κανείς παραπονεμένος, τραυματίες-καλεσμένους ( Ευχαριστώ διπλά που ήρθατε! ), κάποια στιγμή γονείς, κι άλλα ποτά και ρούμι και τζιν με τόνικ σε ποτήρι με ροζ καλαμάκι. Και ακόμα, φλερτ και αγκαλιές και βόλτες στο περίπτερο για τσιγάρα και παλιοί συμμαθητές και καινούριες φιλίες και όλο το μαγαζί γεμάτο με δικό μας κόσμο, δικό μου κόσμο που αγαπώ τον καθένα με διαφορετικό τρόπο. Και τελικά  σουβλάκια και τζατζίκια -Ναι!- και κρασιά στην πλατεία στο  Μοναστηράκι στις πέντε το πρωί σε ένα τεράστιο τραπέζι σε σχήμα "Γ" για να χωράμε και να βλεπόμαστε όλοι μεταξύ μας. Και βέβαια όπως πάντα απουσίες, δικαιολογημένες με γκαντεμιές της τελευταίας στιγμής, για λόγους ανωτέρας βίας, λόγω μεγάλης χιλιομετρικής απόστασης και ενίοτε διαφορά ώρας. Νομίζω όμως ότι εν τέλει όλοι ήμασταν εκεί, μιλώντας όχι μόνο εκ της φυσικής παρουσίας. Υπήρχαν κι άλλοι παρόντες μέσα στις συζητήσεις, στις σκέψεις, στην καρδιά μας.

Και αυτό είναι το σημαντικό,  ναι νιώθουμε κοντά και αγαπημένοι και όταν έρθει η ώρα να βρεθούμε πάλι να είναι όντως σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Και σας ευχαριστώ που είστε πάντα εδώ είτε βλεπόμαστε κάθε μέρα είτε μια φορά στο τόσο, που είστε φίλοι μου και που μεγαλώνουμε παρέα.
Σας αγαπώ όλους και τον καθένα σας ξεχωριστά.

She's too Rock n' Roll to be alone

http://www.youtube.com/watch?v=EV2rnfwx1Rc

  

And so they must depart
Too many more are broken hearts
But I've seen that all before
In TV, books and film and more
And there's a happy ending
Every single day

And they'll meet one day
Far away
And say "I wish I was something more"
And they'll meet one day
Far away
And say "I wish I knew you, I wish I knew you before"


Τελικά το laptop είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι λίγο ηλίθιο να μου έρχεται στο μυαλό αυτό ενώ εξαρχής είχα σκεφτεί να γράψω με θέμα τη μοναξιά. Το laptop  όμως είναι κατ' εξοχήν πολέμιος της μοναξιάς, μιας που μέσω αυτού μπορείς να συνδεθείς με την άλλη, κυριολεκτικά, άκρη του κόσμου και σε μια στιγμή μέσα να νιώθεις πολύ κοντά με όλα και με όλους. Άρα ουσιαστικά δε σ' αφήνει να είσαι μόνος, αρκεί να επιλέξεις να το κάνεις. 

Δεν έχω έτσι κι αλλιώς σκοπό να γίνω μελό επειδή επέλεξα αυτό το θέμα. Εξάλλου η μοναξιά είναι κάτι που δεν αφορά μόνο στις προσωπικές μας σχέσεις, όσο και στην κοινωνική και επαγγελματική μας ζωή γενικώς. Μόνος ανάμεσα σε πλήθος κόσμου, μόνος μέσα στο ίδιο σου το σπίτι και στα πλαίσια και της οικογένειας ακόμα, μόνος και περιθωριοποιημένος από την κοινωνία ολόκληρη λόγω διαφορετικότητας. Οι επιλογές μας καμιά φορά, ο χαρακτήρας μας, τα πιστεύω μας ή απλά η διάθεση μας, μας ωθούν στην ακόμα και κατ' επιλογήν μοναξιά. Στην "ησυχία μας".

Ωστόσο η μοναξιά από επιλογή είναι ενάντια στην κοινωνική φύση του ανθρώπου, σε αυτό που έχουμε μέσα μας εξαρχής, τη συντροφικότητα, τη συναναστροφή, την παρέα. Άλλωστε πως αλλιώς θα εξελλιχθούμε ως άνθρωποι αν δεν έχουμε γνωρίσει το διαφορετικό από μας, αν δε συγκρίνουμε, αν δεν ξεσηκώσουμε ή κι αν ακόμα δεν απορρίψουμε στοιχεία που βρίσκουμε σε άλλους ανθρώπους?

Το να έχεις τις πλάτες μιας οικογένειας, ένα ταίρι, φίλους και συνεργάτες είναι απαραίτητο στη ζωή μας ώστε να έχουμε ανθρώπους να συμβουλεύουμε και να μας συμβουλεύουν, να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας, χαρμόσυνα και θλιβερά, να αγαπάμε και να μας αγαπούν, να πλησιάζουμε ή να απορρίπτουμε. Όταν δε μπορείς να κάνεις όλα αυτά, δε μπορείς να είσαι ολοκληρωμένος και ισορροπημένος σαν άνθρωπος. Και στην εποχή μας οι άνθρωποι εύκολα απομονώνονται. Τους απορροφά η δουλεία, οι ρυθμοί της πόλης και της σύγχρονης ζωής, το internet. Δε θα εστιάσω σε κλισέ του στυλ "Δε ξέρεις ποιος μένει στη διπλανή πόρτα", αλλά είναι γεγονός ότι ολοένα και λιγότερο μαζευόμαστε στα σπίτια, δε βγαίνουμε εύκολα έξω αν δεν υπάρχει κάποιος λόγος -ακόμα και το Σάββατο χρησιμεύει σαν δικαιολογία-, δεν συναναστρεφόμαστε. Οι νέοι διαβάζουν βιβλία με οδηγίες και βήματα για να πλησιάσουν τους γύρω τους. Χρησιμοποιούν την κάλυψη και την ασφάλεια του διαδικτύου για να επικοινωνήσουν. Κοιτάζονται καχύποπτα μεταξύ τους αν τύχει και τους μιλήσει ένας άγνωστος σε ένα μπαρ. Αλήθεια, ανησυχώ! Και δεν είναι ότι με έχουν πάρει τα χρόνια ή έζησα τις δεκαετίες που οι άνθρωποι συναντιόνταν στις πλατείες και οι γυναίκες κάθονταν στα πεζούλια των σπιτιών προσέχοντας τα παιδάκια που έπαιζαν βόλους. Κι όμως θα ήθελα πάρα πολύ να τα είχα προλάβει όλα αυτά. Την εποχή που έκαναν κέφι με μια κιθάρα, που δε φοβόσουν να κυκλοφορήσεις, που ήταν όλα πιο αυθόρμητα. Που δε σε κοιτούσαν με την απορία : Που γνωρίζεις κόσμο αφού δεν πας σε club!, λες και είσαι κανένα alien.

Η μοναξιά λοιπόν δεν έχει να κάνει μόνο με το αν είσαι ζευγάρι ή όχι, όσο και με άλλα ζητήματα ουσιαστικά πιο σημαντικά απ' αυτό. Και πιο ανησυχητικά. Όπως τη μοναξιά για την οποία ευθύνεται η διαφορετικότητα σου από τους άλλους. Λες και ο καθένας έχει να δώσει λογαριασμό ή λες και υπάρχει ένα συγκεκριμένο μοτίβο που πρέπει όλοι να ακολουθούμε αν θέλουμε να είμαστε αποδεκτοί, να "μας παίζουνε". Μικροαστικοί κομπλεξισμοί τέτοιου είδους έχουν δημιουργήσει μια κοινή γνώμη που φοβάται την πρωτοτυπία, το καινούριο, το "άλλο" και προσπαθεί να χαλιναγωγήσει σώμα και πνεύμα ώστε να ταιριάζουμε όλοι μεταξύ μας, να μην αποκλίνουμε και της χαλάμε το σύνολο.

Μπορεί να το ξαναπιάσω αυτό το θέμα από άλλη οπτική γωνία. Είναι έτσι κι αλλιώς πάντα επίκαιρο.'Αλλωστε το get to know each other δεν είναι απλή υπόθεση για όλους μας. Θέλει να αφιερώσεις χρόνο και να αφήσεις χώρο, να είσαι συγκαταβατικός χωρίς όμως να συμβιβάζεσαι, να προσπαθήσεις. Και ίσως αυτό είναι το πρόβλημα του σήμερα. Ότι δε θέλουμε να κουραστούμε για τίποτα. Και γι' αυτό μένουμε μόνοι, για να μη δώσουμε ούτε λίγο από μας. Και από φόβο καμιά φορά μήπως πληγωθούμε. Και για να αποφύγουμε αυτό, μένουμε κλεισμένοι στο καβούκι ( βλέπε σπίτι, κλειστό κύκλο, υπολογιστή ) μας. Και καμιά φορά όταν προσπαθεί κάποιος να μας κάνει να βγούμε πεισμώνουμε ακόμα πιο πολύ. 'Η βγάζουμε λίγο το κεφαλάκι και του δαγκώνουμε κανένα δάχτυλο, έτσι για να μάθει να μη ξανάρθει.

Ένα πράγμα που λέω πάντα είναι πως όλοι έχουμε τη γοητεία μας, που είναι πολύ διαφορετική του ενός από του άλλου και που μας δίνει λόγους να αγαπήσουμε τον καθένα. Γιατί ο καθένας το αξίζει. Και γιατί αν όλοι ήμασταν ίδιοι μεταξύ μας, τότε κανονικά θα έπρεπε να είμαστε μόνοι. Γιατί όλα θα ήταν τόσο βαρετά και μονότονα, και γιατί δε θα είχαμε τίποτα να μάθουμε, να συγκρίνουμε, να αγαπήσουμε ή να μισήσουμε στους άλλους. Και αυτό ουσιαστικά είναι που μας κάνει φίλους και ζευγάρια και μας δημιουργεί σχέσεις, το ότι είμαστε διαφορετικοί και συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον. Και γιατί δύο μυαλά σκέφτονται πάντα καλύτερα από ένα, δε λένε? Και γιατί είναι καλό να έχεις να ακούσεις και μια δεύτερη γνώμη. Ακόμα κι αν κρατήσεις τελικά τη δική σου.

 

 

Beyond Good n' Evil - The Real Life

 Τι γίνεται όταν οι πράξεις σου καμιά φορά είναι αντίθετες με τα πιστεύω σου? Αν υπό συγκεκριμένες συνθήκες οι αντιδράσεις σου ήταν όπως δεν περίμενες να είναι? Αν πλήγωσες άθελά σου άλλους ανθρώπους? Κι αν όντως είσαι κακός άνθρωπος? Μπορεί άραγε να είσαι κακός και να μην το ξέρεις? Μπορεί να νομίζεις ότι είσαι καλός και τελικά να κάνεις λάθος? Η απλά καμιά φορά οι πράξεις σου να σε κάνουν να νομίζεις ότι είσαι κακός ενώ στην πραγματικότητα μπορεί απλά να είσαι τόσο ευσυνείδητος που να πιστεύεις πως με μια κακή πράξη έγινες ξαφνικά κάποιος άλλος? Δηλαδή αν είσαι πάντα καλός και κάνεις κάτι που είναι ενάντια στις αρχές σου, όλα τα καλά διαγράφονται και επιτόπου γίνεσαι ο χειρότερος ever?

Η όντως σημασία τελικά έχει το πως φέρεσαι μετά την εκάστοτε πράξη καλή ή κακή και αυτό τελικά σε κρίνει και ως άνθρωπο? Αφού όλοι κάνουμε λάθη άλλωστε. Όχι πως αυτό είναι επαρκής δικαιολογία και επειδή σε εξιλεώνει μπορείς να την εφαρμόζεις καθημερινά. Αλλά αν το μετά είναι αυτό που μετράει, τότε τα περιθώρια δεν είναι τόσο ασφυκτικά στενά. Για παράδειγμα μπορεί να κάνεις ένα λάθος και μετά να το μετανιώσεις. Τότε το μετά όντως μπορεί να κάνει τη διαφορά γιατί άλλο πράγμα είναι ας πούμε να ζητήσεις συγνώμη ή να προσπαθήσεις να το διορθώσεις και άλλο να κάνεις την πάπια και να περιμένεις να ξεχαστεί από μόνο του. Το ίδιο ισχύει και για τις καλές πράξεις, μπορεί να κάνεις χίλια καλά και μετά με μια σου κίνηση να τα χαλάσεις όλα, σαν την αγελάδα που ρίχνει μια στην καρδάρα με το γάλα και όλη της η δουλεία πάει χαμένη σε μια στιγμή μέσα. Τελικά όντως το μετά είναι μεγάλη υπόθεση. Αλλά είναι βέβαια θέμα χαρακτήρα. Άλλοι άνθρωποι ενεργούν με βάση τον εγωισμό και δεν έχουν καν τη λέξη συγνώμη στο λεξιλόγιο τους, άλλοι είναι αιώνια θύματα και από την ενοχικότητα που τους διακατέχει αν μπορούσαν θα ζητούσαν συγνώμη και που αναπνέουν ακόμα.

Έχω παρατηρήσει πως δεν αντέχω οι άνθρωποι να έχουν άσχημη γνώμη για μένα. Εννοώ πως προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται πιο σωστή ώστε να μη χρειαστεί να δικαιολογήσω τις πράξεις μου, ώστε να μην πληγώνω κανέναν ποτέ. Ξέρω ότι αυτό δε γίνεται ούτε στα παραμύθια και πως ακόμα και οι πιο καλοί άνθρωποι στον κόσμο έχουν ψεγάδια και παραξενιές και φυσικά κάνουν λάθη. Επίσης την έχω πατήσει πολλές φορές στην προσπάθειά μου να απαλύνω καταστάσεις και να δικαιολογήσω ανθρώπους. Γιατί καμιά φορά ο άλλος δεν καταλαβαίνει πως το να αντιμετωπίζεις τα πράγματα από ένα επίπεδο είναι ανωτερότητα και σε περνάει για χαζό. Το να κρατάς δε το επίπεδο είναι ορισμένες φορές πολύ δύσκολο καθώς είσαι άνθρωπος και έχεις συναισθήματα που παλεύουν να βγουν στην επιφάνεια με κάθε τρόπο, και αυτός ο τρόπος μπορεί να είναι με κλάματα, με φωνές ή με διάθεση για ξύλο ( προς Θεού, όχι πως δέρνω κόσμο, αλλά καμιά φορά όλοι έχουμε έρθει σε κατάσταση να θέλουμε να σηκώσουμε το χέρι κι όπου πάει! ). Αυτό που πρέπει οπωσδήποτε να δουλέψω με τον εαυτό μου είναι ότι κανείς δεν είναι τέλειος και δε γίνεται εκ των πραγμάτων να μας αγαπάνε και να μας συμπαθούν όλοι. Και πως αναπόφευκτα θα πληγωθούν άνθρωποι από μας, όπως έχουμε πληγωθεί κι εμείς από άλλους, και λάθη θα κάνουμε και απ' όλα. Καμιά φορά τα πράγματα έρχονται έτσι όπως δε μπορεί να τα χειριστείς, και κάποιος φίλος μου είχε πει πως θέλω να έχω έλεγχο των πραγμάτων και τρελαίνομαι αν δεν μπορώ. Εντάξει, δεν είμαι κανένα control freak. Oύτε από την άλλη το έχω σκέφτει αρκετά ώστε να καταλήξω αν έχει δίκιο. Ισχύει όμως νομίζω με τους ανθρώπους γύρω μου, από την άποψη ότι δε θέλω να πιστεύουν άλλα για μένα απ' αυτό που πραγματικά είμαι. Ούτε αυτό είναι εύκολο πράγμα και μάλιστα χρειάζεται να σε γνωρίσει ο άλλος για να καταλάβει πράγματα για σένα που θα του διαμορφώσουν τη γνώμη. Και πάντα οι συνθήκες παίζουν ρόλο.

Ίσως δεν είμαστε πάντα οι ίδιοι. Όλοι εξάλλου περνάμε φάσεις καλές και κακές. Και έχουμε πιεστεί και δεν είμαστε πάντα καλή παρέα. Και έχουμε γνωρίσει άτομα σε λάθος στιγμές και διαμορφώνουν άλλη άποψη για μας. Το ξέρω πως δε μπορώ να είμαι καθ' όλα σωστή, αλλά το να κάνω ο,τι καλύτερο μπορώ είναι κι αυτό μεγάλο θέμα νομίζω. Γιατί έχω τη διάθεση να φέρομαι εντάξει και γίνεται μάχη μέσα μου αν για κάποιο λόγο δε καταφέρω να το κάνω. Στις σχέσεις μου οικογενειακές, φιλικές και ερωτικές θα μπορούσα να είμαι πάντα εκεί ακόμα κι εις βάρος του εαυτού μου ( αυτό βέβαια είναι ένα άλλο θέμα που θα πρέπει να λύσω ). Ο καθένας έχει τα θέματά του άλλωστε. Αλλά δε ξέρω αν σ' αυτή την περίπτωση μετράει πιο πολύ το ταξίδι ( that means η διάθεση και η προσπάθεια ) ή εν τέλει το αποτέλεσμα. Γιατί καμιά φορά μπορεί το αποτέλεσμα να μη σε δικαιώνει όσο κι αν έχεις προσπαθήσει. Η απλά να σε έχουν χαρακτηρίσει από μια πράξη σε μια κακιά ή λάθος στιγμή και μετά πλέον αυτό να μην αλλάζει.

Μου είναι πολύ δύσκολο να πω πως δε μπορούμε να σκάμε για όλους και για όλα, αλλά έτσι είναι ουσιαστικά. Και ο καιρός περνάει και τα γιατρεύει όλα, και σε κάνει και ξεχνάς και ξεπερνάς. Και τελικά όποιος θέλει να σε καταλάβει θα προσπαθήσει και θα το κάνει, θα σου δώσει ευκαιρίες, θα σε μάθει καλύτερα. Γιατί αν οι προθέσεις είναι καλές, τότε ακόμα και το "λάθος" αποτέλεσμα μπορεί να ανατραπεί. Γιατί αν πάντα δεν είναι το ταξίδι αυτό που μετράει, τότε τι είναι?

Τα πίσω ( ρημαδό- ) κουτάκια

ή "Η μέθοδος : Άρνηση του προβλήματος"

Όπως αναφέρω στο αμέσως προηγούμενο post η τακτική άρνησης τους προβλήματος αφορά σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Εννοώντας τις εξαιρετικά δύσκολες. Είναι στιγμές που απλά δε ξέρεις τι να κάνεις και πως να χειριστείς τα πράγματα και τις καταστάσεις γύρω σου. Που δεν υπάρχει ξεκάθαρο σωστό και λάθος να πράξεις ή που ακόμα και να υπάρχει δε μπορείς να το κάνεις για διάφορους λόγους. Όπως για παράδειγμα, συναισθηματικούς. Δεν είναι λίγες οι φορές που άλλα λέει το μυαλό και η λογική, και η δική μας και των γύρω μας, αλλά με βάση το συναίσθημα δε μπορείς να τα ακολουθήσεις. Και τότε μπαίνεις σε άλλες διαδικασίες που σε ρίχνουν μέσα στο πρόβλημα ακόμα πιο βαθιά. Εκεί ακριβώς σ' αυτή την απελπιστική -πρέπει να παραδεχτώ- στιγμή, έρχεται η λογική του "swim away".

Η άρνηση του προβλήματος είναι στην πραγματικότητα κάτι εικονικό που σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι όλα είναι υπό έλεγχο ενώ στην ουσία είναι τόσο χάλια που δε μπορείς να ασχοληθείς να τα λύσεις. Επίσης έχει και μειονεκτήματα καθώς μπορεί να σε οδηγήσει σε διάφορες ψυχοσωματικές αηδίες, αυτά δηλαδή που συμβαίνουν συνήθως όταν θάβεις πράγματα μέσα σου για να μην τα σκέφτεσαι. Και φυσικά στις πιο πολλές περιπτώσεις δε μπορείς και να κοιμηθείς γιατί υποσυνείδητα σε παίρνει και σε σηκώνει. Όπως και να 'χει το πράγμα, εγώ καλύτερη λύση ως τώρα δεν έχω βρει οπότε συμβιβάζομαι με όλα αυτά από το να κάθομαι να βράζω στο ζουμί μου ή να πλαντάζω στο κλάμα μόνη ή με παρέα με διαθέσιμους ώμους και χαρτομάντιλα σωρό. Οπότε ξεδιπλώνω το συλλογισμό μου.

Καταρχήν μισώ τη θεωρία με τα "πίσω κουτάκια" και αυτό το δηλώνω εξαρχής. Ίσως επειδή έχω κακή πρότερη εμπειρία, ίσως επειδή δεν πιστεύω ότι μπορεί να βάζεις κάτι εκεί μέσα και να το αφήνεις στην άκρη έτσι απλά, ίσως όμως και επειδή στο βάθος μπορεί να φοβάμαι ότι όντως γίνεται. Το να αφήνεις πράγματα πίσω επειδή σε πονάνε δεν έχω καταλήξει αν είναι καλό ή κακό. Και δε ξέρω αν αυτό έχει σχέση με το να αφήνεις πράγματα πίσω επειδή δε μπορείς να τα αντιμετωπίσεις. Ίσως να είναι απλά το ίδιο. Ίσως αυτά που αφήνουμε πίσω να είναι αυτά που μας πονάει να αντιμετωπίσουμε, ή αυτά που δε μπορούμε. Μπερδεμένα τα σκέφτομαι και μπερδεύομαι και η ίδια. Και δε ξέρω αν κι εγώ ενστερνίζομαι τις θεωρίες τύπου "πίσω κουτάκια" ή τελικά τις σνομπάρω.

Ωστόσο δεν είμαι άνθρωπος που ενεργώ με τη λογική, έτσι τουλάχιστον πιστεύω για τον εαυτό μου. Δε λέω ότι κάνω τρέλες, απλά χρησιμοποιώ τη λογική για να φιλτράρω τα πράγματα στη ζωή μου και όχι για να τα καθορίσω. Και βέβαια σκέφτομαι τις συνέπειες των πράξεων μου και τον αντίκτυπο στους άλλους ανθρώπους και την κοινωνία γύρω μου. Μα το συναίσθημα είναι αυτό που με κάνει να νιώθω σίγουρη, αυτό που λέμε feeling. Όπως τραγουδά και η Monika ( γιατί έχω γίνει fan όπως είναι φανερό ) "This Bloody Something".Αυτό που αν λείπει, ο,τι άλλο κι αν έχεις δεν είναι ποτέ αρκετό.

 Όταν, λοιπόν παρασύρομαι και νιώθω το συναίσθημα να με πνίγει, όταν δε μένουν πολλά να κάνεις είτε επειδή έχεις ήδη κάνει ό,τι μπορούσες, είτε επειδή δεν έχεις τα περιθώρια που χρειάζεσαι, τότε εφαρμόζω κάτι πολύ σοφό που είχα ακούσει - δε θυμάμαι πότε - από μια γιαγιά " Ζήσε τη ζωή σου όπως έρχεται" είχε πει και είχε τόσο δίκιο. Γιατί αυτή η κουβέντα σχετίζεται όντως πολύ με το εν λόγω θέμα. Το να βάζεις απλά πιο πίσω στο μυαλό σου ένα ζήτημα επειδή ακόμη δεν ξέρεις πως να το αντιμετωπίσεις ( και ξαναλέω ότι αυτό γίνεται σε εξαιρετικά δύσκολες περιπτώσεις και όχι με τα απλά καθημερινά ζητήματα της ζωής μας, περίπτωση στην οποία θα χαρακτηριζόταν αναισθησία ) είναι απόδειξη του ότι παίρνεις τη ζωή όπως έρχεται.  Δε μιλώ μοιρολατρικά, απλά είναι πιο σωστό να παίρνουμε μια απόσταση από τα πράγματα ώστε να μπορούμε να τα κρίνουμε ορθότερα.Έτσι αφήνουμε χώρο και χρόνο στις καταστάσεις να εξελιχθούν και στο τέλος ( μαγικό πως ) γίνεται πάντα το καλύτερο για μας, ακόμα κι αν τελικά το καταλάβουμε σε βάθος χρόνου. Και αυτός ο χώρος και ο χρόνος είναι που σε κάνουν να δεις τα πράγματα καθαρά. Είναι όπως όταν ψάχνεις κάτι και δεν το βλέπεις κι ας είναι μπροστά στα μάτια σου επειδή έχεις κουραστεί από το ψάξιμο. Εκτός του ότι όταν είσαι μέσα στο πρόβλημα είσαι ψυχολογικά ευάλωτος και κατ' επέκταση επηρεασμένος, θολωμένος και μη-αντικειμενικός. Η αλήθεια είναι πάντως πως δεν είναι καθόλου εύκολο να προσπαθείς να αφήσεις πίσω κάτι που πάντα μοιραία σε ακολουθεί παντού, όπως ένα πρόβλημα. Δε μπορείς να αποφεύγεις να το σκέφτεσαι και να προσποιείσαι πως δεν υπάρχει από τη στιγμή που σε βασανίζει σε μεγάλο κιόλας βαθμό. Εννοείται πως τα πίσω κουτάκια είναι προσωρινή λύση και όχι επειδή το επιλέγουμε αλλά επειδή δε γίνεται αλλιώς. Γιατί όλα βγαίνουν στην επιφάνεια κάποια στιγμή. Ίσως όμως εκείνη τη στιγμή οι συνθήκες να είναι διαφορετικές ή εμείς οι ίδιοι σαν άνθρωποι, ή απλά το θέμα να μη μας φαίνεται πια τόσο βουνό.

Δε νομίζω να βγει κανένα απολύτως συμπέρασμα σχετικά με το αν η μέθοδος αυτή είναι χρήσιμη τελικά ή όχι.  Ούτε σχετικά με το αν όντως πιάνει. Και για μένα προσωπικά όταν φτάνει η ώρα που βάζω κάτι στην άκρη να εξελιχθεί και "ό,τι θέλει ας γίνει" σημαίνει πως βρίσκομαι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αγανάκτησης και προβληματισμού και άκαρπης προσπάθειας με κάθε δυνατό μέσο. Αλλά δε μπορούμε στη ζωή να έχουμε τα πάντα under control. ( Και αυτό το λέω για να το ακούω η ίδια περισσότερο ). Ούτε να τα διευθετούμε ( ή καλύτερα...τακτοποιούμε! ) χωρίς την παραμικρή δυσκολία. Και όταν πια έχεις κάνει το καλύτερο που μπορείς και ό,τι περνά απ' το χέρι σου όντας σίγουρος γι' αυτό, ε τότε αξίζει να τ' αφήσεις κι ό,τι γίνει. Γιατί έτσι είναι η ζωή. Και γιατί το να σου φέρει τα πράγματα όπως εκείνη θέλει, είναι μέρος της γοητείας της.

Δε σταματώ, ξημερώνει και φεύγω

http://www.youtube.com/watch?v=U3DbMc1feII 

Δεν ξέρω τι θέλω να γράψω. Ξέρω μόνο ότι θέλω να νιώθω την ελευθερία να κάθομαι εδώ και να γράφω χωρίς να έχω θέμα στο μυαλό μου. Έτσι απλά να αδειάζω το μυαλό μου. Γι' αυτό πήρα μια μεγάλη κούπα καφέ στο δωμάτιο και έκατσα μόνη με τις σκέψεις μου. Για άλλη μια φορά. Συνήθειο θα μου γίνει, νομίζω!

Δεν είναι πως δεν έχω θέμα, ίσα ίσα που μου έρχονται εκατομμύρια πράγματα στο μυαλό για τα οποία θα ήθελα να μιλήσω, να σχολιάσω, να αναλύσω. Απλά νομίζω πως δεν είμαι στο κατάλληλο mood για να το κάνω. Έχω τόσα μέσα στο κεφάλι μου αυτό τον καιρό που μου παίρνουν όλη μου την ενέργεια και δε μου αφήνουν χρόνο να ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο. Είναι πολλά, μπερδεμένα και αβέβαια. Προτεραιότητες σε σειρά που συνέχεια αλλάζει, μελλοντικά σχέδια, τάξη στα επαγγελματικά μου θέματα. Πολλά για τα οποία δε μπορώ να μιλήσω γιατί είναι ακόμα τόσο ρευστά που τρομάζω και η ίδια όταν το σκέφτομαι.

Θα μπορούσα να γκρινιάξω που κανείς από τους φίλους μου δεν ήθελε χθες βράδυ να έρθει στη συναυλία της Μonika. Όχι ότι ξέρω πως θα περνούσαμε φανταστικά, απλά είπα να δώσω την ευκαιρία μου και να ακούσω προς τι όλος αυτός ο χαμός γύρω απ' το όνομα της. Δύο από τα κομμάτια της τα εγκρίνω και πολύ μάλιστα έτσι κι αλλιώς και γι' αυτό τα παραθέτω κιόλας εδώ. Η μέρα ήταν απαίσια και συνέβαλλε στην καταστροφή τόσο της ψυχολογίας μου όσο και της διάθεσής μου για βόλτα. Ο ουρανός ήταν από το μεσημέρι σαν μαύρη νύχτα, δηλαδή ένα χάλι. Για καλή μου τύχη άρχισε να βρέχει τη στιγμή που συσκεπτόμουν με τον εαυτό μου εάν θα πάω εν τέλει μόνη μου, οπότε ένιωσα κάπως καλύτερα. Ουσιαστικά η βροχή λειτούργησε ως δικαιολογία στον εαυτό μου μιας που πραγματικά ήθελα να πάω. Ωραία ήταν έμαθα. Τώρα δε ξέρουμε αν θα υπάρξει σύντομα άλλο live. Γαμώτο. Τι να κάνεις όμως...

http://www.youtube.com/watch?v=AqyoDOAvdKs 

http://www.youtube.com/watch?v=Htm8Gb5gNQA&feature=related

Θα μπορούσα πριν χειμωνιάσει εντελώς, να μιλήσω για το καλοκαίρι, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του δεν ήταν αυτό που περίμενα. Σχεδόν ανυπομονούσα να γυρίσω πίσω. Εγκλωβισμένη σε καταστάσεις και συναισθήματα που δε μπορούσα να ελέγξω, ανάμεσα σε άτομα που δε μπορούσαν να με καταλάβουν χωρίς πολλά λόγια, σε κουραστικές αναδρομές στο παρελθόν, ένιωθα τόσο ζορισμένη που δεν ήταν εύκολο να χαλαρώσω. Ευτυχώς εξαιρέσεις πάντα υπήρχαν. Στιγμές με κοκτέιλ στο χέρι και φίλους που πάντα σ' αγαπάνε ό,τι κι αν έχουν ακούσει να τους λες, girls only βράδια με σφηνάκια και πολύ χορό σε παραλιακά μπαράκια, ώρες συζήτησης παράλληλα με ηλιοθεραπεία στο γκαζόν και σύρσιμο από την ξαπλώστρα στην καρέκλα και ανάποδα. Και ακόμα βόλτες σε όλο το μήκος της παραλίας, με γέλια ή κλάματα καμιά φορά, και φυσικά παρέα να σε παρηγορεί -αυτά πάνε πακέτο αν είσαι τυχερός, βουτιές από το σκάφος στα βαθιά σε μέρη που δεν πηγαίνουν οι πολλοί, βιβλιο-φάγωμα κουλουριασμένη στον άσπρο καναπέ ανάμεσα στις μαξιλάρες και Green-Apple Mojito, με καινούριες φίλες που μπήκαν κατευθείαν στην καρδιά μου, κι ας ήταν μεσημέρι με ντάλα ήλιο. Το καλοκαίρι αυτό ήταν "κάπως" και αυτός είναι ο ιδανικός χαρακτηρισμός, και όχι από μένα μόνο. Σαν όλοι κάτι να είχαμε, να ήμασταν περίεργοι, να μας είχαν βγει οι παραξενιές μας, να μη μπορούσαμε να συνεννοηθούμε, να χαλαρώσουμε. Το περίμενα πως τα πράγματα δε θα ήταν όπως πέρυσι σε πολλούς τομείς μετά από διάφορες ανακατατάξεις, μου φάνηκε σα να σοβάρεψαν ή απλά να μεγαλώσαμε εμείς. Δε ξέρω. Αυτό που μπορώ με σιγουριά να πω είναι πως ήταν τόσο διαφορετικά που δεν είμαι σίγουρη αν ποτέ ξανά θα γίνουμε όπως και πριν. Το συναισθηματικό είναι μεγάλο θέμα, ειδικά στις διακοπές. Και προσωπικά δε μπορώ να χαλαρώσω αν δεν με αφήσεις να το κάνω. Και δε θέλω να πιέζομαι, σε κανέναν τομέα και από κανέναν άνθρωπο. Είτε είσαι φίλος, είτε "το ζευγάρι μου" που λέει και η φίλη μου η Ινές. Και αυτό ακριβώς που συνέβη στο νησί φέτος ήταν πως δε μπορούσες να χαλαρώσεις με τίποτα. Ένιωθα συνεχώς πως είχα να δώσω εξηγήσεις για το καθετί, να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, να μην εκτίθεμαι, να συμφιλιώνω άτομα μέσα από δυσμενής καταστάσεις, να έχω το νου σε όλα ταυτόχρονα. Και αυτό εννοείται πως μου στερούσε την ηρεμία που επιβάλλουν οι διακοπές. Η συναισθηματική μου φόρτιση τρεφόταν συνεχώς από άτομα που φρόντιζαν γι' αυτό σε καθημερινή βάση και αυτό ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Δεν ήξερα αν ήμουν όντως συναισθηματικά μόνη ή εν τέλει μου έφταιγε το ότι όσοι θα μπορούσαν να μου δώσουν την κάλυψη που χρειάζομαι ήταν απλά μακριά. Μέσα από όλα αυτά ευτυχώς κατάλαβα για άλλη μια φορά ότι είμαι πιο δυνατή απ' όσο νομίζω και ναι, μπορώ να τα βγάλω πέρα και στα χειρότερα ακόμα, με μικρές απώλειες κάθε φορά.

Αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα για το οποίο θα μπορούσα να μιλήσω γιατί γενικώς δε μπορώ να πω πως θεωρώ τον εαυτό μου τόσο δυνατό ώστε να αντιμετωπίσω εντελώς μόνη τα πράγματα. Τελικά έκανα μεγάλο λάθος και άργησα κιόλας να το καταλάβω. Δεν είναι πως δε μπορώ, απλά στην προκειμένη ( και εννοώ το καλοκαίρι ) ένιωθα αδύναμη όχι επειδή όντως ήμουν αλλά επειδή κάποιος άλλος μου το προκαλούσε. Δε μου αρέσει να με κάνουν να νιώθω άβολα και περίεργα. Δεν είμαι άνθρωπος με κόμπλεξ και ανασφάλειες, άσε που πιστεύω πως ο καθένας είναι ανεκτίμητος και αναντικατάστατος για αυτό που είναι. Υπάρχουν όμως κάποιοι που σε κάνουν να νιώθεις έξω απ' τα νερά σου, πιο πολύ για να νιώσουν οι ίδιοι καλά που τα κατάφεραν. Δε ξέρω... Απλά αυτοί οι άνθρωποι δεν μου ταιριάζουν. Τελικά, για να γυρίσω στο θέμα, δεν είμαι καθόλου αδύναμη. Μια χαρά τις αντιμετωπίζω τις καταστάσεις και μόνη μου απλά έχω το εξής "πρόβλημα" : αργώ! Το ξέρω πως το κάνω, απλά έτσι είμαι, εννοώ πως δεν μπορώ να κόψω μαχαίρι τα πράγματα που αφορούν στο παρελθόν μου, δεν αφήνω ανθρώπους να φύγουν απ' τη ζωή μου έτσι απλά, δεν είμαι απόλυτη. Προσπαθώ τα πράγματα μέχρι να μην πηγαίνει άλλο ( τις πιο πολλές φορές, βέβαια, το δικό μου τέλος είναι πολύ αργότερα από των άλλων...αλλά anyway ), δικαιολογώ τις καταστάσεις και δίνω ευκαιρίες. Μ' αυτά και με 'κεινα λοιπόν νόμιζα πως είμαι η αδύναμη της παρέας που αποζητώ τη συζήτηση και ακούω συμβουλές. Ποτέ ως τώρα δεν είχα παρατηρήσει πως ό,τι κι αν άκουγα, ό,τι κι αν συζητούσα και με όσα άτομα και να ανέλυα τις καταστάσεις η άποψη μου παρέμενε τόσο ακέραια και τόση δική μου όσο ήταν εξαρχής. Αυτό πέρασαν χρόνια και το κατάλαβα όταν έκανα μια φίλη που δε συζητούσε τίποτα και ποτέ με άλλους παρά μόνο όταν είχε ήδη πράξει. Μου είπε πως φοβόταν ότι θα επηρεαστεί η άποψή της από των άλλων και το μυαλό της δε θα ήταν αρκετά καθαρό ώστε να είναι σίγουρη για το τι πραγματικά θέλει η ίδια. Πως σκεφτόταν τα πράγματα μόνη και όταν ήταν πια εντελώς σίγουρη, τότε μόνο άφηνε τρίτους να επεμβαίνουν. Ο καθένας λοιπόν έχει τους τρόπους του και αυτό είναι γεγονός. Εγώ με τη σειρά μου, καταρχήν το τραβάω απ' τα μαλλιά ( κακό πράγμα λένε οι άλλοι γιατί έτσι χάνω πολύτιμο χρόνο, καλό λέω εγώ γιατί έχω εξαντλήσει τα περιθώρια ), το προσπαθώ, το κυνηγάω και συνήθως κάποτε φτάνω ως ΕΔΏ και τότε πια το αφήνω. Αφού νομίζω πρώτα πως θα πεθάνω ( κλασική καρκίνος τερατολόγος που με το πρώτο συναισθηματικό σκαμπανέβασμα φέρνει την καταστροφή! ), μετά βγαίνω με φίλους και φίλες και το συζητάμε ( με μπύρες και ποπκόρν βουτύρου mix με ποπκόπν πάπρικα κατά προτίμηση! ) και τέλος καταλαβαίνω πώς δε θα αφήσω τα κόκαλά μου -ούτε- πάνω από αυτό το πρόβλημα και σιγά σιγά το ξεπερνάω. Μόνη, γιατί είναι ένα σημείο που καταλαβαίνεις πως ότι κι αν κάνουν οι άλλοι δε μπορεί να σε βοηθήσει, και με ρυθμούς χελώνας. Αλλά το ξεπερνάω. Και μετά προχωράω. Είναι λίγο χρονοβόρα η τακτική μου, δε λέω, αλλά πιάνει. Και καλύτερα να είσαι σίγουρος για το τι κάνεις παρά να βιαστείς να ξεφορτωθείς το καθετί και μετά να βγαίνει πάλι στην επιφάνεια. Είναι μεγάλη η συζήτηση για τα δύσκολα πράγματα στη ζωή μας. Δε ξέρω αν θέλω να την τελειώσω τώρα ή αν τελειώνει ποτέ τελικά...

Θα ακολουθήσει άμεσα και δεύτερο post με θέμα το σύστημα " Άρνηση του προβλήματος" το οποίο και εφαρμόζω σε εξαιρετικές περιπτώσεις.

Hasta luego.

"Είναι γλετζές, πίνει γάλα"

Για τον κυρ Λευτέρη όπως τον γνώρισα...

"Το απομεσήμερο έμοιαζε να στέκει , σαν αμάξι γέρικο στην ανηφοριά" Πόσο μεγάλος ποιητής πρέπει να είσαι για να σκεφτείς αυτόν εδώ το στίχο και να σε παραδέχετε ως και ο Γκάτσος? Πόσο διαφορετικός, αισθαντικός, μελωδικός, υπέροχος άνθρωπος? Δύο λέξεις μόνο : Λευτέρης Παπαδόπουλος. Ο ποιητής, ο στιχουργός, ο δημοσιογράφος. Ο χιλιοτραγουδισμένος, ο δικός μας άνθρωπος που κατά τον "αδερφό" του Μάνο Λοΐζο "τρυφερώνει τη ζωή μας". Πόσο δίκιο έχει, και πόσο πολύ αξίζει να δημιουργήσεις μια νέα λέξη όπως αυτή για να περιγράψεις τα συναισθήματα που σου αφήνουν τα τραγούδια του.

Χθες ήταν μια συννεφιασμένη μέρα που λόγω της βροχής των προηγούμενων ημερών περιμέναμε πως η συναυλία-αφιέρωμα στα "50 χρόνια Λευτέρης Παπαδόπουλος" θα αναβληθεί. Η αλήθεια είναι πως ξεκινήσαμε με βαριά καρδιά και μπήκαμε στο στάδιο με ψιχάλα και μια δόση μελαγχολίας τόσο για την εξέλιξη του καιρού όσο και για την αναβολή μιας τόσο σπουδαίας βραδιάς. Κατά τις εννιά και με τις δεύτερες ήδη μπύρες ανα χείρας το ΟΑΚΑ είχε σχεδόν γεμίσει και ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα καθώς τον είδε να μπαίνει για να καθίσει στη θέση του. Τη γνωστή θέση όπου κάθετε σε κάθε αγώνα της ΑΕΚ, μιας από τις μεγάλες αγάπες του. Τα σκηνικά ήταν έτοιμα και ύστερα από λίγο φωτογραφικό υλικό από τη ζωή του άρχισε να περνά μπρος απ' τα μάτια μας στις γιγαντοοθόνες περιμετρικά του σταδίου. Μουσική υπόκρουση? Η τζαμάικα. Η έξοδος ήταν ούτως ή άλλως οικογενειακή οπότε με ένα γρήγορο rewind γυρνώ πίσω περίπου ( απίστευτο πως περνάνε ) κάτι λιγότερο από δέκα χρόνια.

Πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Τότε που μας έπαιζε ο πατέρας μου στην κιθάρα τα κομμάτια του κυρ Λευτέρη και μου μάθαινε να κάνω τις δεύτερες φωνές. Τζάκι, κιθάρα πάνω στο χαλί και "Κάθε πρωί που κίναγα, να πάω στη δουλειά, φεύγανε σαν πουλιά τα ψαροκάικα...Κι αρμενίζαμε στα πέλαγα αγάπη μου παλιά, κι ύστερα το βραδάκι μεθυσμενάκι στα καπηλειά, σ' έπινα κοριτσάκι σαν το κρασάκι γουλιά γουλιά". Η ανάμνηση μου έφερε δάκρυα συγκίνησης στα μάτια, μετά βίας κρατήθηκα να μην τα αφήσω να κυλήσουν. Αλλά ήταν δάκρυα ευχάριστα, θύμησες γλυκιές και αγαπημένες, ευτυχία και κατά κάποιο τρόπο ευγνωμοσύνη που έζησα παιδικά χρόνια σαν κι αυτά.

Γνώρισα τον κυρ Λευτέρη πέρυσι τέτοια εποχή. Όταν φίλος και συνεργάτης μου πλέον, ο Νίκος, με πήρε τηλέφωνο για βοήθεια στη δουλειά στο θέατρο της Ράιας -γυναίκας του Λευτέρη του Παπαδόπουλου δεν το σκέφτηκα πολύ. Θα ήταν τέλεια ευκαιρία να περνούν οι Κυριακές μου σε περιβάλλον οικείο και φιλικό και ταυτόχρονα καλλιτεχνικό στέκι. Έτσι ξεκίνησα, χωρίς στιγμή να το αντιμετωπίσω σαν κάτι άλλο απ' αυτό που ήδη ήταν : μια παρέα, μια αγκαλιά, ένα σχολείο. Πάντα γεμάτος κομπλιμέντα και χαμόγελα με σύστηνε σε όλους του τους φίλους, μου μάθαινε ποιος έγραφε τι, με τσέκαρε για τις μουσικές μου γνώσεις γιατί για 'κεινον "ήμουν πολύ μικρή για να ξέρω τα τραγούδια του", τον εξέπληττα που τον είχα διαβάσει, που με γοήτευε η γραφή του. Το βλέμμα του σπινθηροβόλο, ο λόγος του καυστικός, οι συμπάθειες του εμφανείς, το χιούμορ του άπαιχτο. Ένα ποτήρι ουίσκυ όπως το έπινε εκείνος και μια θέση στο φουαγιέ μόνος ή με την εκάστοτε παρέα του και σαν άλλος παρατηρητής η ματιά του πλανιόταν στο χώρο. Και ποίοι δεν πέρασαν από το υπόγειο φουαγιέ του θεάτρου "Δίπυλον", τραγουδιστές, συνθέτες, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί... Μα ο κυρ Λευτέρης ήταν πάντα εκεί κι από το τραπεζάκι του με πρόσεχε.

"Σάββατο κι απόβραδο και ασετιλίνη, στην Αριστοτέλους που γερνάς, έβγαζα απ' τις τσέπες μου φλούδες μανταρίνι, σου 'ριχνα στα μάτια να πονάς". Μουσική Γιάννης Σπανός διά φωνής Χάρις Αλεξίου. Ο κυρ Λευτέρης την παρουσιάζει για να ανοίξει τη βραδιά, φανερά συγκινημένος. Νιώθεις να περιπλανιέσαι στην Αριστοτέλους μιας άλλης εποχής. Εκεί γύρω στο 60. "Παίζαν οι μικρότεροι κλέφτες κι αστυνόμους, κι ήταν αρχηγός η Αργυρώ, και φωτιές ανάβανε στους απάνω δρόμους, τ' Άη Γιάννη θα 'τανε θαρρώ". Η φωνή της γέμισε το στάδιο. Ανατριχιάσα.

Έχω μάθει πολλά από την εποχή που έπαιζε κιθάρα ο μπαμπάς. Δύσκολα βρίσκω άλλους στην ηλικία μου που να γνωρίζουν τραγούδια εκείνης της εποχής. Πόσο μάλλον να τα σιγοψιθυρίζουν αν όχι τραγουδούν σε κανένα ρεμπετάδικο υπόγειο που έχει ακόμα μπουζούκια και μπαγλαμάδες. "Αχ ο μπαγλαμάς, μια τσίγκινη φωνή γεμάτη πόνο" ( και μουσική Απόστολου Καλδάρα ). Με τη βοήθεια της κιθάρας του λοιπόν, πρωτοάκουσα την "'Απονη ζωή", σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου ( Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Ρία Κούρτη και μετέπειτα Στέλιος Καζαντζίδης & Μαρινέλλα ), το  "Δε θα ξανάγαπήσω", "Θα πιω απόψε το φεγγάρι". Και έκανα την έξυπνη στα άλλα παιδάκια στο σχολείο και τους μάθαινα να τραγουδούν " Κι όλη νύχτα λέγαμε τραγούδι για τη λευτεριά, κι όλη νύχτα κλαίγαμε γοργόνα Παναγιά" και οργάνωνα το καλλιτεχνικό πρόγραμμα των Εθνικών Εορτών όντας η αγαπημένη των καθηγητών μουσικής. Αυτά και τόσα άλλα που δε θυμάμαι τον αριθμό. Όταν η κυρία Βίκυ Μοσχολιού ) με τη μοναδική της φωνή ερμηνεύει "Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι, βγάλε από την πόρτα το κλειδί" και όταν ο Γιάννης Καλατζής τον τραγουδά με μουσική Μάνου Λοΐζου "Δελφίνι δελφινάκι, πάμε πιο γρήγορα, να δω τα γυριστά της, τα ματοτσίνορα ( βλεφαρίδες! Κι εγώ το έμαθα μόλις χθες! Μα είναι δυνατόν?! ), ε τότε ο κυρ Λευτέρης γίνεται τεράστιος. Και πόσο θα του λείπει ο Μάνος...

"Σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες, τώρα που είμαστε αγκαλιά, και τις βαθιές λαβωματιές σου δείξ' τες, να στις γιατρέψω με φιλιά καλέ μου, να στις γιατρέψω με φιλιά"  και ο Μίμης Πλέσσας ανεβαίνει στη σκηνή και κάθεται στο πιάνο. Ένας ζωντανός μύθος της σύγχρονης Ελλάδας, ένας καλλιτέχνης με "Κ" κεφαλαίο. Ένας δάσκαλος."Αχ χελιδόνι μου πώς να πετάξεις, σ' αυτόν το μαύρο τον ουρανό" Γιώργος Νταλάρας συνοδεία μπουζουκιού Νικολόπουλου. Απίστευτα σόλα και ενέργεια επί σκηνής. Ένας ένας όσοι τον έχουν τραγουδίσει ανεβαίνουν στη σκηνή για να τον τιμήσουν αυτή τη νύχτα, η Πρωτοψάλτη με τον Κορκολή στο πιάνο, η Αρβανιτάκη, ο θείος-Πασχάλης Τερζής με το "Σαλονικιό" που μας θυμίζει το Στράτο, ο δικός μας Γιάννης Πάριος "Ποιος ταξιδεύει στα μάτια σου, και ποιος ξαγρυπνά στο κορμί σου, μάτια μπλε στα μεγάλα ταξίδια σου, θα 'μαι εδώ θα 'μαι πάντα μαζί σου". Κι ύστερα Δημήτρης Μητροπάνος, η Ευανθία Ρεμπούτσικα, η Τσανακλίδου παρέα με τον "Ανθρωπάκο" με το πιάνο να υποκλίνεται στο Χατζηνάσιο, ο Σαββόπουλος ( μεγάλη αδυναμία ) με το "Σεβάχ το Θαλασσινό", η Γλυκερια και ύστερα η Μελίνα Ασλανίδου, ο Ρέμος με το Χατζηγιάννη από τη "νέα γενιά". Ήταν μια μεγάλη συνάντηση η χθεσινή. Μια βραδιά από τις λίγες για τις περίπου πενήντα χιλιάδες ( ! ) κόσμο που ήμασταν εκεί.

Για να μιλήσουμε λίγο για το άλλο σκέλος της βραδιάς, το μη μουσικό αλλά εξίσου σημαντικό, έδωσαν το παρόν και συνάδελφοι-δημοσιογράφοι, Τρέμη, Χούκλη, Τσίμας, Σόμπολος. Μια ιδιαίτερη βραδιά που ολοκληρώθηκε με την απονομή του βραβείου δημοσιογραφίας "Ξενοφών" τη μεγαλύτερη δηλαδή διάκριση για την προσφορά του στον τομέα αυτό. Ο, κατά τη Μαρία Χούκλη "Θεόφιλος της στιχουργικής" λοιπόν, τιμήθηκε σε μια νύχτα και για τις δύο "ιδιότητες¨του, ή καλύτερα και για τις δύο αγάπες του, που ακόμα ως σήμερα δε μπορεί να ξεχωρίσει τη μια σε βάρος της άλλης. Και πολύ καλά κάνει όπως αποδείχθηκε.

"Πες πως μ' αντάμωσες μια νύχτα σ' ένα όνειρο", "Θα πιω απόψε το φεγγάρι", "Ξημερώνει Κυριακή, μη μου λυπάσαι, είναι όμορφη η ζωή, να το θυμάσαι", "Έχω ένα καφενέ, στου λιμανιού την άκρη, τον έχτισε το δάκρυ, αυτών που μένουνε, και περιμένουνε" "Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες" ( αθάνατος ελληνικός κινηματογράφος ), "Πρώτη φορά που σ΄αγαπώ, πρώτη που σε μαθαίνω, πρώτη στα χέρια σου φορά, γεννιέμαι και πεθαίνω". Στίχοι, στίχοι, στίχοι. Κάθε ενας και μια ιστορία. Κάθε ένας και μια φάση της χώρας αυτής. Παίρνεις μια γεύση, μια μυρωδιά της τότε Αθήνας, περπατάς στη Φυλής, στην Αριστοτέλους, στην Αχαρνών, όταν η Κυψέλη και η Φωκίωνος ήταν high class, παίζεις κι εσύ με βόλους και κουτσό στους δρόμους. Στους δρόμους της ψυχής του κυρ Λευτέρη.

Είτε τον διαβάζεις, είτε τον ακούς τα συναισθήματα σε πλημμυρίζουν. Τα τραγούδια του σε γεμίζουν ακόμα κι αν έχουν περάσει χρόνια, σου θυμίζουν, σε συγκινούν, σου δημιουργούν εικόνες. "Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου, και το χειλάκι του που καίει, κομμένα λόγια γιασεμάκια μου, παραπονιάρικα μου λέει"."Όλα δικά σου μάτια μου, κι ο πόνος σου δικός μου, είδαν πολλά τα μάτια μου, στις γειτονιές του κόσμου", "Αυτά τα χέρια είναι δικά σου", "Πες μου για δε μ' αφήνεις, με δυο φιλιά να πάρω, απ' τα θολά σου μάτια, τη μαύρη συννεφιά", "Επειδή σ' αγαπώ ως κι οι πέτρες ανθίζουν στη γλάστρα, επειδή σ' αγαπώ, το φεγγάρι φιλιέται με τ' άστρα". Όλο μου το κείμενο δε φτάνει για να δείξω το μέγεθος της προσφοράς του, την κληρονομιά που αφήνει στη μουσική μας. Όταν έκλεισε η βραδιά και σηκωθήκαμε από τις θέσεις μας, νιώθαμε το γλυκό μούδιασμά της επιστροφής στην πραγματικότητα. Της επιστροφής από το ταξίδι αυτό, στο χώρο και στο χρόνο, στα άδυτα της ψυχής του ποιητή.

Θα χρησιμοποιήσω τα λόγια του Μίκη για να κλείσω "Έφερε την αληθινή ποίηση στα μέτρα των απλών ανθρώπων". Και αυτό έκανε στην πραγματικότητα. Ο πάντα αγαπημένος μου, πρόεδρος, ο κυρ Λευτέρης όλων μας.

Sitting, waiting, wishing

Now i'm a superhero!

Η αναμονή είναι από τα πράγματα που με σκοτώνουν. Αυτό το πάγωμα του χρόνου που περιμένεις απλά να περάσει ώσπου να 'ρθει κάτι που περιμένεις, που αλλάζει τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Νιώθω πως απ' αυτή τη θέση δεν έχω επιλογές, δε μπορώ να κάνω τίποτα, άσε που δε μπορώ να συγκεντρωθώ. Το μυαλό μου είναι τόσο απασχολημένο με σκέψεις και σχέδια που δεν υπάρχει χώρος για οτιδήποτε άλλο. Ούτε κανένα μέρος στον κόσμο που θα μπορούσα να ηρεμήσω για δύο λεπτά και απλά να μη σκέφτομαι τίποτα. Μπορώ βέβαια να βράσω ήσυχα ήσυχα στο ζουμί μου, όπως άλλωστε κάνω ως τώρα. Με αυτή τη στάση βέβαια διακινδυνεύω να κάνω το μπαμ κάποια στιγμή, αλλά αφού δεν το έκανα στη διάρκεια της ρημαδο-πανσελήνου μάλλον τελικά θα το γλιτώσω.

Γενικότερα δεν είμαι άνθρωπος της υπομονής, τουλάχιστον έτσι νομίζω. Από μικρή δε μπορούσα να περιμένω ούτε το λεωφορείο, καλύτερα να πήγαινα με τα πόδια παρά αυτό το πάνω κάτω στο πεζοδρόμιο. Πλάκα είχα τώρα που το σκέφτομαι. Μπορεί κιόλας να μην έφταιγε αυτό, απλά να είμαι υπερκινητική, πράγμα και αυτό γνωστό. Όπως και να' χει ένα πρόγραμμα στοιχειώδες το θέλω, έστω και για να το ανατρέψω. Αλλά ας το έχω να υπάρχει! Εννοώ είναι άλλο πράγμα να έχεις ένα clue για το που βαδίζεις γιατί μετά θα βρεθούν και τα υπόλοιπα. Αφού όμως ακόμα δεν έχουμε ούτε αυτό, οι επιλογές λιγοστεύουν θα μπορούσα να πω. Δε θέλω να πανικοβληθώ γιατί με τα βίας κρατιέμαι. Και δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος.

Θέλω μόνο να ονειρεύομαι, να ελπίζω, να σχεδιάζω, να ανυπομονώ... Τα νέα πράγματα πάντα με ενθουσιάζουν, με προκαλούν να τα ανακαλύψω, να τα μάθω, να τα αγαπήσω. Και αν τους αξίζει να τα κάνω μέρος της ζωής μου. Να έχω να αντιμετωπίσω καταστάσεις, να μου έρχονται όπως τα θέλω και να χαίρομαι ή ακόμα να μου έρχονται και ανάποδα και να τα χειρίζομαι σωστά ακόμα κι αν κουραστώ, και να χαίρομαι πάλι. Να βασίζομαι σε μένα, να μη δίνω λογαριασμό, να ευθύνομαι για όλα και να υφίσταμαι τις συνέπειες της κάθε μου πράξης. Να αγαπώ και τα λάθη μου ακόμα. Να κάνω νέα ξεκινήματα, να αλλάξω φάση ζωής.

Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να περάσω πρώτα το στάδιο της αναμονής, του βάλτου, του περίμενε. Για να έρθει το καλό. Το νέο, το διαφορετικό, το πολυαναμενώμενο. Δε μου αρέσει να γίνομαι αινιγματική όταν γράφω, απλά όλα είναι διάσπαρτα μες στο μυαλό μου αυτό τον καιρό. Όταν θα βρω την άκρη εκεί μέσα θα αλλάξουν τα πράγματα. Για την ώρα just sitting back and wait!

Grouchy ( smurf ) is not my middle name

ή αλλιώς : Δε με λένε Γκρινιάρη

Μπορεί να μην υπάρχει χειρότερη μέρα από την Κυριακή. Μπορεί και να υπάρχει βέβαια και απλά ακόμα να μην την έχω ανακαλύψει. Το σίγουρο είναι πως η Κυριακή από μόνη της έχει πολύ λίγες πιθανότητες να σου αφήσει γλυκιά γεύση. Ίσα ίσα που όσο περνάει η μέρα έχεις σιγά σιγά ένα λόγο να χαίρεσαι επειδή ξεκουμπίζεται και η επόμενη είναι μια καλή και αγαπημένη Δευτέρα που σε βάζει απότομα μες στο πρόγραμμα της εβδομάδας.

Το ότι έχω ένα θέμα με τις Κυριακές το ήξερα από μικρή. Εγώ είμαι άνθρωπος του τρεξίματος, παιδί του κέντρου, θέλω κίνηση, ανοιχτά μαγαζιά, όλα σε απόσταση αναπνοής μπας και χρειαστώ κάτι και δεν το έχω. Γι' αυτό βασικά η Κυριακή μου φαίνεται κάπως ξενέρωτη ως μέρα. Το μαρτύριο ξεκινά νωρίς νωρίς από την αναζήτηση της εφημερίδας που μετά από ένα σημείο νιώθεις ότι έχεις βγει στο κυνήγι του μαύρου μαργαριταριού. Αλλά δε το βάζεις κάτω γιατί μια χαρά έχεις την Κυριακή και αυτή είναι να διαβάσεις με την ησυχία σου τα νέα της εβδομάδας που οι ρυθμοί της καθημερινότητας δεν σε αφήνουν. Μια επίγνωση της επικαιρότητας, όπως και να 'χει είναι απαραίτητη, μη νιώθουμε ότι είμαστε και από άλλο πλανήτη...Όταν καταφέρεις ταλαιπωρημένος πια να αποκτήσεις την πολυπόθητη εφημερίδα (εγώ πια έχω εφαρμόσει το κόλπο : Φρέσκια Εφημερίδα-Ξημερώματα-Αθήνα, Κέντρο γιατί με κάποιο τρόπο πρέπει να προστατεύσω τον εαυτό μου!) ξεκινάς για καφέ. Οι δρόμοι είναι ή εντελώς άδειοι ή γίνεται ο μαύρος χαμός το χειμώνα προς τα βουνά και το καλοκαίρι προς παραλία, ανάλογα. Τα νεύρα σου πρέπει να είναι σε πολύ καλή κατάσταση και στις δύο περιπτώσεις για να αντέξεις το standard μιαμισάωρο προς κάθε κατεύθυνση με τη μουρμούρα των συνεπιβατών πακέτο. Από μόνο του ακούγεται συναρπαστικό. Για να μην φτάσω στην ώρα που νομίζεις πως θα πιεις ένα καφέ σαν άνθρωπος, κάθεσαι τόσο κολλητά που νομίζεις ότι είσαι κοινή παρέα με τους δίπλα, ο καφές είναι δράμα γιατί έχει πέσει πολλή δουλειά και δε μπορούν να τη διαχειριστούν και για να βρεις το σερβιτόρο πρέπει να έχεις μέσο. Οk μπορεί να μην είναι αυτή η εικόνα της κάθε Κυριακής, μπορεί να είμαι εγώ η παράξενη, αλλά μπορεί στο φινάλε να υπάρχουν κι άλλοι που τα βλέπουν όπως εγώ και τελικά να γίνουμε fb group! Μαζί με όσους δεν αντέχουν το Σάββατο βράδυ, αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα καθόλου της ώρας.

Εκτός από το δράμα του καφέ της Κυριακής που πες μπορείς να το αποφύγεις, συνήθως μου φταίνε και διάφορα άλλα πράγματα. Καταρχήν το κακό ξεκινάει από το ξύπνημα. Λες άντε να κοιμηθώ λίγο παραπάνω, ξυπνάς εν τέλει ταλαιπωρημένος αφού έχεις ξενυχτήσει κιόλας την προηγούμενη και χουζουρεύεις στο κρεβάτι εκατό ώρες, σέρνεσαι μες στο σπίτι με τις πυτζάμες μέχρι να αποφασίσεις τι θα κάνεις και κάπως έτσι περνούν οι ώρες. Άρα καλύτερα να μπορούσες να κάνεις τις τρέχουσες δουλειές που η εν λόγω μέρα σου απαγορεύει αφού όλα είναι κλειστά, παρά αυτό το πράγμα. Πέρυσι τέτοια εποχή μου είχε έρθει ( Θεού δώρο ) μια πρόταση για κυριακάτικη δουλειά! Για πότε περνούσε η μέρα ούτε που το καταλάβαινα, μιας που δούλευα από τη μία το μεσημέρι μέχρι το βράδυ αργά. Δεν προλάβαινα καν να γκρινιάξω για τίποτα, ούτε με ένοιαζε που γυρνούσα πτώμα και η επόμενη ήταν εργάσιμη κανονικά.

Δεν είμαι καμιά τρελή εργασιομανής που δε συμπαθεί τα Σαβ/κα, απλά το θέμα είναι μάλλον ψυχολογικό. Εννοώ ότι το Σάββατο μου εμπνέει κάτι διαφορετικό, ίσως επειδή το μισό είναι ζωντανή, εργάσιμη μέρα. Δε ξέρω. Η Κυριακή με μελαγχολεί κάπως. Δε λέω πως δεν έχω περάσει φανταστικές Κυριακές, μόνη ή με παρέα, σπίτι ή έξω, σε βουνό ή θάλασσα, με φίλους ή με σχέσεις μου. Απλά θα έλεγα με γοητεύουν οι ρυθμοί της καθημερινότητας, όσο κι αν με κουράζουν λατρεύω να με παρασύρουν. Και η χαλαρή κατάσταση μιας ολόκληρης μέρας μακριά από αυτήν με αποσυντονίζει. Με ξενίζει και με κάνει να βαριέμαι, ενώ δε μ' αρέσει καθόλου να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη.

Ανυπομονώ για την Παρασκευή, για τις βραδινές βόλτες ως αργά, το χωρίς άγχος ξύπνημα του Σαββάτου, τις χαλαρές απογευματινές ώρες για καφέ. Αλλά ως εκεί. Μετά σαν να αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για τη νέα εβδομάδα και να μην μπορώ να περιμένω να ξεκινήσει για να δω τι μου επιφυλάσσει. Και να ανυπομονώ. Και χαλαρώνω ώσπου να περάσουν οι ώρες, και διαβάζω ή πάω κανένα σινεμά ίσα να ξεφεύγει το μυαλό από όλα και μετά οργανώνομαι και παίρνω δυνάμεις για την επόμενη μέρα που θα είναι σίγουρα πιο δημιουργική, πιο παραγωγική, πιο γεμάτη. Γιατί απλά...μου τη δίνουν οι Κυριακές!

Super-Glourious Basterds

Ανατροπή της ιστορίας, εκδίκηση που τρώγεται κρύα ακόμα και χρόνια μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ή απλά ο Ταραντίνο είναι εντελώς τρελός?

http://www.youtube.com/watch?v=5sQhTVz5IjQ

Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό με το που βγήκα από την αίθουσα ήταν μια λέξη : Συναρπαστικό. Έτσι, με κεφαλαίο. Υπό νορμάλ συνθήκες τέτοιου είδους ταινίες που ανατρέπουν τα σημαντικά θέματα της ιστορίας, της θρησκείας και γενικότερα τα γεγονότα που έχουν διαμορφώσει το σήμερα με οποιονδήποτε τρόπο, καλό ή κακό, απλά δεν με αφορούν. Ούτε το πως το σκέφτηκε ο εκάστοτε συγγραφέας, ούτε το πως θα ήταν αν δεν ήταν έτσι, ούτε η προσπάθεια να με βάλει από όποια θέση κι αν είμαι, θεατής ή αναγνώστης, στη διαδικασία της αμφισβήτησης. Στις "τέτοιου είδους ταινίες" όμως που ανέφερα παραπάνω δε μπορώ με τίποτα να συμπεριλάβω το "Inglourious Basterds". Και αυτό γιατί πολύ απλά, δε μοιάζει με τίποτα από όσα έχω δει ως τώρα.

Δεν έχω κατά νου να κάνω κριτική ταινιών. Εξάλλου δεν έχω τις γνώσεις να το κάνω. Ένα το κρατούμενο. Το θέμα είναι όμως ότι αφενός έχει αρχίσει και μ' αρέσει και οφείλω να το παραδεχτώ, και αφετέρου τώρα τελευταία μου έχει πέσει πολύ σινεμά μαζεμένο και γι' αυτό εμπνέομαι να το σχολιάσω. Απλά. Οπότε δε θεωρώ πως με την άποψη μου επηρεάζω κανέναν από τους -όσους- με διαβάζουν, ούτε θέλω να φορτίσω θετικά ή αρνητικά τους μέλλοντες θεατές, άσε που μπορεί να γράφω απλά βλακείες. Το πως θα σου φανεί μια ταινία άλλωστε είναι καθαρά προσωπικό θέμα, παράδειγμα εγώ δε λαμβάνω ποτέ υπόψη μου τα αστεράκια των κριτικών. Πείτε με σνομπ αν θέλετε, δε θα με πειράξει. Απλά νομίζω ότι το να σου αρέσει ή όχι μια ταινία είναι και λίγο θέμα φάσης, εννοώ προφανώς και ξέρουμε τι είδους ταινίες προτιμούμε, ωστόσο εκτός από την άποψη μας αυτή παίζουν κι άλλα πράγματα ρόλο, όπως θα μπορούσε να είναι η παρέα, η ψυχολογία, η ώρα ή ο λόγος που τη βλέπεις. Όπως και να 'χει η άποψη είναι πάντα άποψη κι εγώ αυτό σκοπεύω να κάνω εδώ και τίποτα παραπάνω.

Πίσω στην ταινία τώρα.

Μεγάλη δόση ιστορίας. Ακόμα και μέσα από την ανατροπή οι μαύρες σελίδες της ιστορίας εξακολουθούν να μη χάνουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, πράγμα που ως θεατής εκτίμησα ιδιαίτερα. Δεν περίμενα να δω μια παρωδία της ναζισμού ή τη γελοιοποίηση του αφανισμού των Εβραίων στην κατεχόμενη Γαλλία. Γι 'αυτό για μια στιγμή τρόμαξα όταν ένιωσα το χιούμορ τύπου "Μεγάλη των μπάτσων σχολή" να με αποπροσανατολίζει. Ευτυχώς σύντομα κατάλαβα πως ήταν απλά μια ανάσα στην κατά τα άλλα ωμή και βίαιη πραγματικότητα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μια διαφορετική νότα εν μέσω δολοφονιών, αιματοχυσίας και συλλογή...σκαλπ! Η εμπνευσμένη πλοκή δεν σε άφηνε να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη ούτε για μια στιγμή. Η αγωνία και η αίσθηση της εκδίκησης του ανθρώπου που ήταν η αιτία για τα χίλια κακά κατά τη διάρκεια του πολέμου σε έβαζε στη θέση ολόκληρης της Ευρώπης της τότε εποχής. Μιας Ευρώπης που θα ευχόταν την κατάληξη της ταινίας του Ταραντίνο για να δει το Χίτλερ να πληρώνεται με το ίδιο νόμισμα. Ακόμα και σήμερα η εν λόγω ταινία θα κάνει πολλούς να στριφογυρίσουν άβολα στην καρέκλα τους, να σκεφτούν, να ντραπούν. Με τη βοήθεια του εκπληκτικού σε κάποια σημεία black humor, αποφορτίζονται οι σκηνές βίας ενώ πριν το καταλάβεις το γέλιο δίνει τη θέση του στην αγωνία που σε κρατάει με κομμένη την ανάσα. Η έμπνευση του Ταραντίνο δε μπορεί να θεωρηθεί τίποτα άλλο παρά αριστουργηματική. Είναι μεγάλο το ρίσκο να φέρνεις τα πάνω κάτω στην ιστορία και να το κάνεις με τέτοια επιτυχία που ο θεατής να βγαίνει από την αίθουσα ανακουφισμένος για την αποκατάσταση της τάξης.

Όσο αφορά στον υπέροχα κακό ( και βραβευμένο στις Κάννες ) Christoph Waltz στο ρόλο του Συντ/ρχη των SS Hans Lada η ερμηνεία ήταν τέτοια που σε έκανε να τον μισήσεις πριν ακόμα ανοίξει το στόμα του. Από το πρώτο πλάνο το ψυχρό του βλέμμα, η παραμικρή του κίνηση σε καθήλωνε, σε άγχωνε, σε τρόμαζε ως εκεί που δεν πάει. Αδίστακτος και γλοιώδης, εγωκεντρικός, με λύσσα για παράσημα και εξουσία και εν τέλει προδότης γινόταν πλήρως αντιπαθής ξεδιπλώνοντας με αυτό τον τρόπο την υποκριτική του δύναμη. Όσο για το Brad Pitt/Λοχία Aldo Raine παρά τη σύντομη όπως χαρακτηρίστηκε παρουσία του, ήταν απολαυστικός. Από τον επιβλητικό του τρόπο να δίνει εντολές ως λοχίας, μέχρι τις απίθανες γκριμάτσες και φυσικά την ξεκαρδιστική προφορά του ως Ιταλός κλέβει την παράσταση με μοναδικό τρόπο αφήνοντας τους θεατές να πάρουν μια ανάσα μέχρι το μεγάλο φινάλε.

Υπέροχα διαφορετική εκδοχή της πραγματικότητας, το σύμπαν του Ταραντίνο μας ταξιδεύει με μοναδικό τρόπο σε μονοπάτια που η σκέψη μας από μόνη της δεν φτάνει. Ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα. Και με υπέροχο soundtrack : David Bowie, Putting Out Fire, Cat People ( http://www.youtube.com/watch?v=0djNOF4g5NQ ). Ένα κομμάτι ίσον χίλιες λέξεις. Τελεία.

Long distance foreplay?

ή so far away, miles away

Κάποτε είχα διαβάσει στο  ωροσκόπιό μου ( γιατί όλες έχουμε φίλες που με βάση τους πλανήτες μας, μπορούν να μας πουν άπειρα πράγματα ) πως ο κατάλληλος άντρας για μένα είναι αυτός που καταφέρνει να δημιουργεί μια "υγιή απόσταση στη σχέση". Πράγμα που είναι πολύ σωστό όσο το ξανασκέφτομαι και το συνδέω με πρόσωπα και καταστάσεις στη ζωή μου. Φαντάζομαι βέβαια πως αυτό εννοεί το χώρο και το χρόνο που χρειάζομαι σαν άτομο μέσα στη σχέση και όχι την απόσταση που μετριέται σε μια κλίμακα άνω των χιλίων μιλίων. Όπως το πάρει κανείς!

Η απόσταση στη σχέση είναι ένα μεγάλο θέμα γύρω απ' το οποίο οι απόψεις διίστανται και ο καθένας σχεδόν έχει μια προσωπική ιστορία να διηγηθεί με καλό ή κακό τέλος. Τελικά κανόνες δεν υπάρχουν και ο καθένας βιώνει τις καταστάσεις και τα συναισθήματα που προκαλεί η απόσταση με διαφορετικό τρόπο. Ξεκινώντας από το υπερβολικά κοντά και φτάνοντας στο τόσο μακριά που η διαφορά ώρας δεν σε αφήνει να μοιραστείς μια καλημέρα ή καληνύχτα, η απόσταση μπορεί τελικά να σκοτώσει τη σχέση. Και αυτό όχι επειδή το έχω ακούσει αλλά μιας που το έχω βιώσει έχω επίσημα κάθε λόγο να το πιστεύω. Θέμα εντελώς προσωπικό και βαθιά συναισθηματικό το οποίο άλλοι μπορούν να πολεμήσουν και άλλοι όχι ( δεν κατηγορούμε κανέναν εδώ ) η απόσταση καθορίζει τη φύση της σχέσης και τις αντιδράσεις των εμπλεκομένων. "Το πολύ μαζί σκοτώνει" και η πίεση που προκαλούμε οι άνθρωποι προκειμένου να κρατήσουμε τον άλλον κοντά μας μπορεί τελικά να έχει εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Σκέφτηκα πολλές φορές τι μπορεί να σημαίνει αυτή η "υγιής απόσταση" που τόσο με χαρακτηρίζει. Γιατί η διαχωριστική γραμμή είναι πάντα πολύ λεπτή ( ή μήπως πρέπει να πω καλύτερα αόρατη? ) και εύκολα πέφτει κάποιος από το ενδιαφέρον στην καταπίεση ή από την ελευθερία στην αδιαφορία. Αυτά τα πράγματα τελικά είναι τόσο εύκολο να παρεξηγηθούν όσο δύσκολο είναι να κρατηθεί μια ισορροπία. Εκτός που ακόμα και να βρεθεί η ισορροπία τίποτα ποτέ δεν είναι standard, και ανάλογα με τις συνθήκες μπορεί να θέλεις το λίγο πιο κοντά ή το λίγο πιο μόνος σου. Όπως και στην οδήγηση ακόμα κι όταν κινείσαι στην ευθεία χρειάζονται αυτές οι μικρές διορθώσεις με βάση το πως πάει ο δρόμος, έτσι και στη σχέση αν θεωρήσεις ότι βρήκες την ευθεία και αφήσεις το τιμόνι μπορεί να οδηγηθείς ακόμα και στην καταστροφή. Άσε που η ευθεία δεν είναι και πάντα η καλύτερη επιλογή -αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Το αν η απόσταση μπορεί να λειτουργήσει ως foreplay το σκέφτηκα πολύ. Αλλά ακόμα και να μπορεί πρέπει να είσαι πολύ φανταστικός για να το καταφέρεις. Και φυσικά τέτοιοι τύποι υπάρχουν. Βασικά το θέμα δεν είναι τόσο το πως είναι ο καθένας απέναντι στην απόσταση, αλλά το πως είναι και οι δυο μαζί, ως άνθρωποι, ως τρόπος ζωής, ως τρόπος σκέψης. Ως ένα. Γιατί αν υποθέσουμε πως υπάρχουν δυο που παρασύρουν ο ένας τον άλλον στο να αντιμετωπίσουν την απόσταση σαν παιχνίδι που τους κρατάει το ενδιαφέρον και τα συναισθήματα ζωντανά, ε τότε γιατί όχι πρέπει να παραδεχτούμε πως γίνεται. Και βέβαια ο άλλος σου λείπει, και η τεχνολογία κουράζει όταν είναι το μόνο μέσο επικοινωνίας, και υπάρχουν στιγμές που θες μια αγκαλιά, μια παρουσία για υποστήριξη ή ακόμα θες τον άλλον face to face να μαλώσεις με την άνεσή σου. Και σου τη δίνει, και σε στεναχωρεί, και σε θυμώνει, και σε κάνει και να κλαις καμιά φορά. Και χάνεις εκείνα τα μικρά καθημερινά που σε δένουν με τον άλλον μέρα με τη μέρα. Αλλά πάντα υπάρχει ένα "αλλά". Όταν για παράδειγμα είσαι εντελώς σίγουρος ότι θες να ζήσεις συγκεκριμένα πράγματα με συγκεκριμένους ανθρώπους, όταν δε θες να τα χαραμίσεις με τον πρώτο τυχαίο που απλά είναι πιο κοντά, ότι δεν αντέχεις να σε ακουμπήσει κανείς που δεν είναι εκείνος.

Οπότε ναι, η απόσταση μπορεί να είναι τελικά ένα παιχνιδάκι, αλλά αν ξέρεις να το παίξεις σωστά. Μάλλον είναι κάτι σαν εκείνα στα στικ με τις φωτιές που παίζουν κάτι απίστευτοι τύποι στους δρόμους και ο κόσμος τους χαζεύει. Και είναι τέτοιο γιατί πάντα διακινδυνεύεις να σου πέσουν και να καείς. Για τα καλά όμως! Αλλά και μόνο που παίρνεις το ρίσκο, αυτό από μόνο του είναι kind of foreplay. Γιατί αν πάει καλά, μετά από τόση αναμονή και υπομονή είναι σίγουρο πως θα καείς, αλλά αυτή τη φορά με "διαφορετική" έννοια! If you know what i mean...

What happens in Vegas, stays in Vegas

Hangover it is then!

Η αλήθεια είναι ότι η ταινία εν τέλει σου αφήνει ένα συναίσθημα hangover βγαίνοντας από την αίθουσα -με την καλή έννοια!

Ήταν χθες αργά το απόγευμα όταν δέχτηκα την πρόσκληση για σινεμά για μια ταινία που ούτε καν είχα ακούσει, ένεκα του καλοκαιριού χρειάζομαι ένα catch up στα πολιτιστικά. Όταν άκουσα πως επρόκειτο για κωμωδία και μάλιστα "αμερικανιά" δεν πέταξα και τη σκούφια μου, ούτε ενθουσιάστηκα με την ιδέα διαβάζοντας περί τίνος πρόκειται. Είπα όμως να μην το σκεφτώ πολύ πολύ και να πάω ένα χαλαρό σινεμαδάκι με την παρέα ίσα για τη βόλτα. Η βραδιά ήταν ζεστή και φυσούσε ελαφρύ αεράκι όταν συνειδητοποίησα ότι δεν θα πηγαίναμε σε θερινό σινεμά. Δεν ήθελα να είμαι προκατειλημμένη αλλά μία η επιλογή της ταινίας, μια η επιλογή του χώρου και τέλος η κλειστή αίθουσα με το air condition στο full έριχναν κατακόρυφα, για να μην πω εκμηδένιζαν τις προσδοκίες μου. Πόσο λάθος ήμουν!

Δε ξέρω από που να ξεκινήσω γιατί ήμασταν τουλάχιστον εντυπωσιακοί εξαρχής. Ξεκινήσαμε "να τσιμπήσουμε κάτι" που ως γνωστόν χρειάστηκε άπλετο χρόνο μιας που ο καθένας θα παράγγελνε από διαφορετικό σημείο και στο τέλος θα συναντιόμαστε σε ένα τραπεζάκι όλοι μαζί. Από το οποίο τραπεζάκι σηκωθήκαμε έντρομοι όταν καταλάβαμε ότι παρόλο που είχαμε κάνει κράτηση μέσω internet έπρεπε να έχουμε ήδη παραλάβει από το μηχάνημα τα εισιτήρια μας γιατί έμεναν γύρω στα δέκα λεπτά για να ξεκινήσει η ταινία. Ανεβαίνοντας στον επάνω όροφο, όμως δεν υπολογίσαμε την τεράστια ουρά μπροστά από τα ποπκόρν, και εγώ σινεμά χωρίς ποπκόρν...ποτέ! Είναι σα να μου παίρνεις τη μισή χαρά. Αφού μοιραστήκαμε λοιπόν και στις τρεις ουρές ανα δύο, ώστε όποιος φτάσει πρώτος να φωνάξει και τους άλλους για να κερδίσουμε χρόνο ( ντροπή το ξέρω! ), αφού ευχαρίστως μας παραχώρησαν τη σειρά τους μια παρέα αγόρια επιεικώς από 17 έως 19, καταφέραμε να κουβαλήσουμε από ένα μεγάλο ποπκόρν και μια μεγάλη coca cola τρέχοντας μέχρι την αίθουσα. Η αιτία της μη-βιασύνης μας ήταν το δεκάλεπτο των "προσεχώς" τα οποία και εννοείται δεν προλάβαμε, ωστόσο δεν είχαμε υπολογίσει το γεγονός ότι ήμασταν στην τελευταία αίθουσα κάτω κάτω. Χώρια που μου τη δίνει να χάνω την αρχή της ταινίας. Ουφ!

Φτάσαμε τη στιγμή που έπεφτε το σήμα περί πνευματικών δικαιωμάτων, τρέχοντας αλαφιασμένοι μέσα στη σκοτεινή αίθουσα με τα ποπκόρν να γεμίζουν τον τόπο. Τουλάχιστον δεν χάναμε την αρχή! Καθόμαστε άρον άρον, χαμηλώνουμε τα κινητά και παίρνουμε επιτέλους ανάσα όταν πέφτει η πρώτη σκηνή. Η ταινία άρχισε κατευθείαν να κερδίζει πόντους αφενός λόγω του ότι ξεκίνησε με flashback που είναι ό,τι καλύτερο για να μου κεντρίσεις το ενδιαφέρον, και αφετέρου λόγω του φανταστικού, υπέροχου drop-dead-gorgeous Phil Wenneck/Bradley Cooper whatever, που επίσης μου κέντρισε το ενδιαφέρον αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Ήταν κάτι διαφορετικό απ' αυτό που περίμενα και ξεκινώ από την αίσθηση του χιούμορ που στις κλασικές αμερικάνικες παραγωγές είναι το λιγότερο χαζό, αναμενόμενο και ανούσιο. Δε θέλω να φαίνομαι η παράξενη της παρέας αλλά το χιούμορ τύπου "ηλίθιος και πανηλίθιος" απλά δε μου κάνει. Εν ολίγοις, οι ατάκες ήταν η μια καλύτερη από την άλλη σε τέτοιο βαθμό που κάποιες φορές έχαναν στη μετάφραση. Από το γέλιο κόντεψα κανά δυο φορές να πνιγώ με το ποπκόρν και ο -Έλληνας, άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου λενε...- Alan Garner/Ζach Galifianakis δεν σε άφηνε να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του. Ο τύπος το ζούσε! Η μια ανατροπή έφερνε την άλλη και πραγματικά το μυαλό σου δε θα μπορούσε να πάει στο τι έγινε τελικά εκείνο το βράδυ στο Vegas. Ο κάθε ήρωας σου έδινε λόγους για να τον συμπαθήσεις και να τον "συγχωρέσεις" ενδεχομένως για εκείνο το βράδυ της ακολασίας -sin city δε λενε?

Μου αρέσουν οι ταινίες με έξυπνες ατάκες, είναι σαν τους άντρες με έξυπνες ατάκες μάλλον! Και αυτή ήταν μια τέτοια ταινία, παρότι δεν το περιμένεις εξαρχής. Με λίγο ή πολύ απ' όλα. Πολύ κλασσική Αμερική, πολλά φώτα, κίνηση, καζίνο φυσικά, μπλεξίματα με τη μαφία, καταδιώξεις, πυροβολισμούς, μωρά, γάμους αστραπή, και πάνω απ' όλα αναπάντεχη πλοκή που δε σε άφηνε ούτε να την προβλέψεις, μα ούτε και να βαρεθείς λεπτό.

Ήταν ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω, της αυθεντικότητας των χαρακτήρων, καθώς και του πηγαίου χιούμορ αυτό που θα με έκανε μέχρι και να το ξαναδώ. Γιατί είναι μεγάλο πράγμα να καταφέρεις μετά το τέλος μιας τέτοιας ταινίας, οι κοπέλες θεατές να είναι σίγουρες πως κι αυτές μετά από ένα ανάλογο bachelor θα παντρεύονταν τον καλό τους!

Σημείωση: Υπήρχε κόσμος που ( έλεος ) σηκωνόταν την ώρα που έπεφταν οι τίτλοι τέλους μαζί με το φωτογραφικό υλικό από το bachelor της συμφοράς! Άν θα το δείτε μείνετε ως το τέλος γιατί πραγματικά αυτές οι φωτογραφίες είναι όλο το θέμα. Αυτό που περιμένεις να μάθεις, αυτό που φαντάζεσαι ή που ονειρεύεσαι να κάνεις στο δικό σου bachelor. Tο fun part!