It's Swings and Roundabouts

or Time flies.

My website is gone. So very sad. It was supposed to be virus protected or something I am not really aware of, but pretend that I understand as long as the blogging goes well. Times like that when you log in and realize your website is nowhere near anymore feel like you could be posting all day, every day. IF you could. Maybe it's just that you can't that makes you so crazy. Maybe if it was just here sitting quietly and waiting I would let even more time go by, heavily burdened by the million things going on inside my head right now. Or for the last year. So a whole new year is around the corner, new goals and everything. That means I could include some new rule that will get me to write more, like an every-day project or something. That might be a cool thing to achieve. 

I believe I have my ways to bring the prodigal website back.

Let's see how it goes.

This is England

http://www.thisisenglandmovie.co.uk/

This is England.
80s.
Mods.
Aerobics.
Weed.
Roland Rat.
The Royal Wedding.
Maggie Thatser.
Skinheads.
Shaven hairstyles.
Braces.
Ben Sherman Shirts.
Doc.Martens.
Parties.
Girls.
Soulful Music.
Gangs.
Xenophobia.
Falkland War Victims.
Unemployment.
Nationalism.
NF.
Racist Violence.
Poverty.
Subculture.

Μια ταινία-διαμάντι του βρετανικού κινηματογράφου, μια ταινία λίγο βιογραφική και λίγο ντοκιμαντέρ της εποχής εκείνης, όχι μόνο αποδίδει με απίθανο τρόπο την πραγματικότητα αλλά καταφέρνει να προκαλέσει στο θεατή ένα χείμαρρο συναισθημάτων. Με έξυπνο χιούμορ που αποφορτίζει την ατμόσφαιρα στα σωστά σημεία, σε ταξιδεύει σε όλο το μήκος των 80s. Ξεκινώντας από στόχος των συμμοριών του σχολείου του και καταδικασμένος στη μοναξιά του, ο 12χρονος Shaun ως δια μαγείας γίνεται μέλος μιας ομάδας skinheads που από προστάτες και φίλοι σιγά σιγά γίνονται οικογένεια. Ορφανός από πατέρα που έπεσε στον πόλεμο, ο μικρός είναι το ίδιο εύκολο, τόσο να δεθεί και να θεωρήσει τον εαυτό του μέλος μιας ομάδας γνωρίζοντας έτσι ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, όσο και εν τέλει να παρασυρθεί από το νεοφερμένο και άρτι αποφυλακιστέο Combo του οποίου οι ακροδεξιές αντιλήψεις διαλύουν την παρέα.

Ο Shane Meadows καταφέρνει με την ταινία αυτή να κάνει τη διαφορά στο βρετανικό σινεμά. Οι χαρακτήρες τονίζουν την ιδεολογική ομίχλη που κάλυπτε κατά κάποιο τρόπο την εν λόγω εποχή καθιστώντας τις διαχωριστικές γραμμές σχεδόν απροσδιόριστες. Πόσο μάλλον για ένα 12χρονο αγόρι προς αναζήτηση αρσενικού προτύπου. 

Η ταινία σε καθηλώνει, "αναγκάζοντας" τα συναισθήματα να συγκρούονται το ένα με το άλλο. Συμπόνοια, λύπηση, στεναχώρια, θυμός, χιούμορ...όλα μαζί καταλήγουν στην ελπίδα που αφήνει το φινάλε. Ή μάλλον, που υπονοεί το φινάλε, καλύτερα. Στις καλύτερες μέρες.  

Με τα λόγια του Paolo Cabrelli "Ι have spent much of my life trying to figure out whether or not the Britain of my youth was a nightmare or just an awfully depressing, pre-apocalyptic wasteland."

Μέχρι και σήμερα, το ερώτημα παραμένει.

This one goes to Harry.

“As far as i’m concerned, Harry brown is doing us a favour”

This is the Official Trailer


Λένε ότι είναι η βρετανική παραγωγή της χρονιάς, η ταινία είναι όντως το κάτι άλλο. Απλά. Είναι απίστευτο το που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος όταν νιώθει ότι δεν έχει τίποτα να χάσει. Όταν αδικείται και αποφασίζει να πάρει το νόμο στα χέρια του.


Ο Harry Brown θα μπορούσε να περάσει άνετα απαρατήρητος, να αποφεύγει τα επικίνδυνα μέρη, τα “στέκια”, τα μπλεξίματα γενικώς. Όπως έκανε ως τώρα, όπως έμαθε να κάνει στη ζωή του. Μέχρι τη στιγμή που ένιωσε το άδικο να τον πνίγει, που ένιωσε απροστάτευτος και ευάλωτος όπως έχουμε όλοι μας νιώσει από τις Αρχές τις δικής μας χώρας. Η εντυπωσιακή μετατροπή του συνταξιούχου της διπλανής πόρτας με κίνητρο το δίκιο είναι απίθανη. Είναι αξιοθαύμαστη, είναι θαρραλέα, είναι ντροπιαστική για κάποιους που αν είχαν ανοιχτά τα μάτια τους να προστατεύουν τους πολίτες δεν θα τους ανάγκαζαν να κοιμούνται με ένα όπλο κάτω από το μαξιλάρι. Η ιστορία του Harry Brown είναι μια ταινία που σε ξαφνιάζει, σε θέτει αντιμέτωπο με αυτά που έτσι κι αλλιώς ξέρεις πως διαδραματίζονται στις σκοτεινές συνοικίες του Λονδίνου και όχι μόνο, αλλά θα αγνοούσες σκεπτόμενος τη δική σου ασφάλεια. Όπως ανέφερα παραπάνω, ο Harry Brown δεν είχε τίποτα να χάσει. Τίποτα παραπάνω από ό,τι ήδη είχε χάσει για πάντα. Μια ταινία όχι περισσότερο σκληρή από αυτά που ακούμε στις ειδήσεις κάθε μέρα, γεμάτη βία, συμμορίες, διακίνηση ναρκωτικών, πορνογραφία. Όλα όσα αναγκάζουν τους ανθρώπους να “αλλάζουν δρόμο”, να αποφεύγουν συγκεκριμένα μέρη, να ανησυχούν για το αν θα φτάσουν σπίτι τους μετά τη δουλειά, να εύχονται να μην βρεθούν μπροστά σε περιστατικά που δεν θα έπρεπε να έχουν δει. Όσα εδραιώνουν τους άγραφους νόμους της νύχτας με τις ευλογίες της αστυνομίας. Της ίδιας αστυνομίας που καλείς αν πάθεις κάτι “κακό” για να σε προστατεύσει. Να σε σώσει.


Δε χωράει αμφιβολία ότι η εν λόγω ταινία θα ενοχλήσει κάποιους. Αλλά δεν είναι κακό καμιά φορά να βλέπουμε και την άλλη πλευρά. Γιατί πάντα έτσι κι αλλιώς υπάρχει. Δεν είμαι τόσο αισιόδοξη ώστε να πιστεύω ότι ένας Harry Brown, ο κάθε Harry Brown, θα μπορούσε να αλλάξει έτσι απλά τη ροή των πραγμάτων. Αλλά ευχαριστιέμαι πάρα πολύ όταν βλέπω ότι ακόμα υπάρχουν τρόποι να ταράξεις τα νερά.

Keep on moving

Έχω ένα σωρό πράγματα για τα οποία θέλω να μιλήσω. Ταινίες κυρίως, αλλά και άλλα για τα οποία δεν είχα το χρόνο όλο αυτό τον καιρό. Τα κρατάω στο μυαλό μου και γυρίζω σ' αυτά σχεδόν κάθε μέρα από φόβο μήπως τα ξεχάσω, μήπως καθίσω να τα γράψω και έχουν χαθεί μαγικά. Φοβάμαι το χρόνο σε κάτι τέτοια θέματα, αν και γενικά έχω καλή σχέση μαζί του : mind your own business. Όπως εγώ δε νοιάζομαι ιδιαίτερα, έτσι κι αυτός μ' αφήνει στην ησυχία μου. Εκτός από κάτι, χαζές πρέπει να ομολογήσω, κρίσεις ηλικίας ανήμερα στα γενέθλιά μου. Στην πλάκα περισσότερο. Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Μ' αρέσει να ζω την ηλικία μου κάθε φορά, να μεγαλώνω, να αλλάζω, να ωριμάζω αν θες. Κρίσεις λοιπόν μόνο όσο αφορά στο γράψιμο, στις ιδέες για τις οποίες έχω ανάψει πολλές φορές το φως τη νύχτα μουρμουρίζοντας αν δεν έχω στιλό κοντά μου και χρειάζεται να σηκωθώ από το κρεβάτι για να γράψω. Ιδέες που φοβάμαι πως θα ξεχαστούν μέχρι το πρωί, μέσα σε όνειρα και άλλες σκέψεις, μέσα στις ώρες που μεσολαβούν ως το πρωί, μέσα στο χρόνο.

Η ουσία είναι ότι δε θέλω να γράψω πολλά εδώ. Και με το εδώ αναφέρομαι στο εν λόγω blog. Γιατί υπάρχει πλέον κάτι άλλο. Κάτι πιο "δικό" μου από blogspot-dot-com. Ένα website. Ένα εντελώς κατά-δικό μου website. Και είναι δώρο. Και το αγάπησα από την πρώτη ώρα που έκανα κλικ επάνω του. Απλά δεν είχα το χρόνο ως τώρα να ασχοληθώ μαζί του και πολύ, γιατί θέλει χρόνο για να το μάθω και να μπορώ με ευκολία να γράφω τα "δικά μου" όπως κάνω εδώ. Αλλά αξίζει να το μάθω, και αξίζει κι όποιος διαβάζει αυτά που θέλω να πω να το μάθει, γιατί είναι κάτι "άλλο". Και γιατί λέω να αντικαταστήσω αυτό εδώ. Νόμιζα πως θα μου λείψουν πολλά από δω, αλλά όπως το σκέφτομαι τελικά δε ξέρω... Ίσως θα κρατούσα το μαύρο φόντο και τα μωβ γραμματάκια αν μπορούσα. Ίσως απλά να είναι θέμα συνήθειας. Είμαι αρκετά ροζ από μόνη μου για να μη μπορώ να αντέξω ένα παραπάνω ροζ στη ζωή μου έτσι κι αλλιώς. Και μετά είναι εκείνα τα σπιτάκια στο τέλος κάθε σελίδας. Που με ταξιδεύουν τόσο πολύ. Δε ξέρω αν θα έπρεπε να με τρομάζουν. Από μικρή είχα μια "συμπάθεια" στις μάγισσες και τα ατμοσφαιρικά στοιχειωμένα σπιτάκια, από μικρή...από τα παραμύθια ακόμα. Δε με τρομάζουν καθόλου, αν μπορούσα θα τα έβαζα κάθετα κατά μήκος της σελίδας για να μη χρειάζεται να φτάνω ως το τέλος για να τα δω κάθε φορά.

Τέλος πάντων, νομίζω θα αρχίσω να γράφω μόνο εκεί πλέον, δε ξέρω αν θα κρατήσω αυτή εδώ τη σελίδα. Όχι ότι φημίζομαι πως αποχωρίζομαι εύκολα τα πράγματα απ' τη ζωή μου... Το αντίθετο θα έλεγα. Είναι όμως και συναισθηματικό το θέμα. Και όπως είπα είναι δώρο. Και σημαίνει ένα σωρό πράγματα για μένα να μου δώσει κάποιος κάτι τόσο "απροσδιόριστο", από άποψη χώρου και χρόνου εννοώ. Ένα τεράστιο χώρο μόνο για μένα, για να κάνω αυτό που αγαπώ περισσότερο απ' όλα, να γράφω. Και να δημιουργώ πάνω εκεί και να το κάνω με όποιο τρόπο θέλω. Και να το κάνω μόνη μου! ( Εντάξει, ένα θέμα με το αρχηγιλίκι από μικρή το είχα! ) Και να κάνω και ό,τι άλλο θέλω.

Δε θα θεωρήσω ότι αυτό εδώ είναι ένα "goodbye post" γιατί με τους αποχαιρετισμούς δεν τα πάω καλά. Μάλλον πιο πολύ το γράφω για να κάνω τη μετάβαση πιο εύκολη για μένα, παρά για το grand opening καθεαυτό. Όπως και να' χει, το ξέρετε όλοι οι followers και μη που έχετε αφιερώσει την ώρα σας σ' αυτό εδώ το  blog ότι σας ευχαριστώ ως τώρα. Και θα βρω το χρόνο να γράψω όλα όσα έχω στο νου μου τον τελευταίο μήνα και ακόμα παραπάνω.

Αν και σε αρχικό στάδιο ακόμα λοιπόν, γιατί έχω στο νου μου πολλά να του κάνω ακόμα, το νέο website το βρίσκει κανείς στο παρακάτω link : http://www.rigouvassia.com/.

Και είναι άνετα στο top10 με τα καλύτερα δώρα που μου έχουν κάνει ποτέ...ή μάλλον στο top3 καλύτερα!

Ευχαριστώ απέραντα. Δεν μπορώ με λόγια να περιγράψω πόσο.

And then autumn begins

This is a story of boy meets girl, but you should know upfront, this is not a love story.

Tagline : Boy meets girl. Boy falls in love. Girl doesn't.

This is not a love story. This is a story about love.

Όταν η ίδια η ταινία σε βάζει σ'αυτό το mood στην αρχή δε το παίρνεις στα σοβαρά. Λες δηλαδή ότι σε ξεκινάει έτσι για να μην περιμένεις πολλά πολλά αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού σου έχεις το happy ending δεδομένο. Το " (500) days of Summer " όμως σου δημιουργεί όλα με τη σειρά τα συναισθήματα που σου "αφήνει" ο έρωτας στο πέρασμά του. Δεν είναι μόνο ότι ταυτίζεις τον εαυτό σου με τους ήρωες καθ' όλη τη διάρκεια του έργου, αλλά το ότι σαν σε παράλληλο σύμπαν βλέπεις τη ζωή σου να περνάει δίπλα από αυτή των πρωταγωνιστών πολύ αληθινά. Εννοώ : το νιώθεις!

Υπέροχα εκφραστικός ο Joseph Gordon-Levitt ( Tom Hansen ) σε συνδυασμό με την "εκνευριστικά λογική" Zooey Deschanel ( Summer Finn ), μπορούν να σε κάνουν να δεις δυστυχή πράγματα που ούτε θέλεις να ξέρεις πως υπάρχουν, όπως ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση και άλλα τέτοια  συναισθήματα του Διαβόλου! Θα σε κάνει ψυχολογικά κουρέλι, θα σε απογειώσει ξανά, ( God bless flashback technique! )θα σε προβληματίσει, θα σου θυμίσει όλες τις φορές που κι εσύ δεν άκουσες τη φωνή της λογικής γιατί δεν ήθελες ή απλά δε μπορούσες. Όντας ξεκάθαρα με το μέρος ( του καημένου ) του Τom μίσησα την πρωταγωνίστρια μέχρι θανάτου, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται αυτό. Και δε με νοιάζει καθόλου!

Όχι πως πρέπει υποχρεωτικά να ερωτευόμαστε τους πάντες, αλλά άμα δεν είμαστε σε φάση γιατί να ταλαιπωρούμε κι άλλους αθώους ανθρώπους που μετά μπορεί να μας ερωτευτούν αυτοί και να τους πληγώσουμε κι από πάνω? Μήπως είμαι ενοχική or something? Δε ξέρω αν έχω δίκιο, και μπορεί να μην έχω, μπορεί απλά να πρέπει να δοκιμάζουμε αν μπορούμε να ερωτευτούμε και αν δεν απλά να φεύγουμε και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Μπορεί αν δε δοκιμάσουμε να μη μπορέσουμε ποτέ να καταλάβουμε. Δεν ξέρω. Αυτό που πιστεύω εγώ είναι πως αν πάρεις ως δεδομένο εξαρχής ότι ό κάθε ένθρωπος μπορεί να σου δώσει λόγους να τον αγαπήσεις, τότε απλά είναι θέμα χρόνου να συμβεί. Δηλαδή όταν αρχίσεις να δένεσαι και να γνωρίζεις τον άλλον θα βρεις περισσότερα από ένα πράγματα άξια να σε κάνουν να τον αγαπήσεις. Αρκεί να είσαι σε φάση να το κάνεις. Άρα αν δεν είσαι, άστο καλύτερα. Τόσο απλό. 

Άλλο θεμα τώρα είναι ο έρωτας. Σαν άλλη Summer κι εγώ σνόμπαρα με μεγάλη χαρά τα " περί έρωτος και άλλων δαιμονίων ". Είναι αυτό που λένε, μέχρι να σου τύχει. Ε λοιπόν όντως άμα σου τύχει μια χαρά θα το καταλάβεις και μάλιστα αν όχι με την πρώτη, σίγουρα με τη δεύτερη. Οπότε και πάλι γυρνώντας στο προηγούμενο θέμα, άμα δε συμβεί εξαρχής, δε πρόκειται να 'ρθει που να χτυπιέσαι. Άρα και πάλι πρέπει ο άλλος άνθρωπος, " το ζευγάρι σου " δηλαδή, να το μάθει όσο είναι καιρός. Όχι να ζει ανυποψίαστος στο ροζ συννεφάκι και ξάφνου μια μέρα να έρθει μια Summer και να του πει " What is this? What are we doing? ". Δηλαδή έλεος!

Η αγάπη είναι παράξενο πράγμα, και οι σχέσεις ακόμα πιο πολύ. Το μεγάλο θέμα τελικά μπορεί απλά να είναι το να ζητάνε και οι δύο τα ίδια πράγματα. Δεν είμαι υπέρ του να περνάς απλά καλά. Καλά περνάς και μόνος σου και μάλιστα χωρίς να νιώθεις ότι τρως κάποιου άλλου το χρόνο και επενδύει συναισθηματικά επάνω σου ( γιατί αυτά δε γίνονται κατά παραγγελία όπως ξέρουμε ) και τελικά μετανιώνει και που το έκανε. Γιατί οι κακές αναμνήσεις εύκολα σβήνουν τις καλές, ακόμα κι αν είναι λιγότερες. Ουφ δε ξέρω... Δε ξεκινάς μια σχέση με την προοπτική την ημερομηνίας λήξης, ούτε παντρεύεσαι επειδή υπάρχουν και τα διαζύγια. Δε μπορείς να ξέρεις που πάει το καθετί ούτε πως μπορεί να εξελιχθεί. Ούτε καν να προστατευτείς για να μην πληγωθείς.

Και μετά το καλοκαίρι πάντα έρχεται το φθινόπωρο. Ότι κι αν κάνουμε πάντα θα έρχεται. Το μόνο αισιόδοξο μήνυμα που θα μπορούσα να περάσω είναι πως αν περάσουμε άσχημα, εκτιμάμε τα καλά διαφορετικά. Τα βιώνουμε αλλιώς και τα κρατάμε για να μη μας φύγουν. Γιατί μπορεί η αγάπη να είναι πόνος, να είναι μονόπλευρη, ακατανόητη ή κρυμμένη αλλά το συναίσθημα που σε κάνει σχεδόν να βλέπεις καρδούλες να πετάνε από πάνω σου, αυτό απλά δε συγκρίνεται με τίποτα.

Whatever.

http://www.youtube.com/watch?v=gw9wE1nutc4

Get the party started!

Farewell can be a glorious thing!

Tο πόσο fun θα  μπορούσε να έχει ένα αποχαιρετιστήριο πάρτυ το είχα καταλάβει και ως καλεσμένη ( ενίοτε και ως ήμι-οικοδέσποινα ) σε άλλες ανάλογες εκδηλώσεις προ καλοκαιριού. Το πόσο συγκινητικό θα ήταν όμως όχι. Έχω ξαναπεί ότι τα νέα ξεκινήματα με εξιτάρουν, οπότε δεν αντιλαμβάνομαι και πολύ το συγκινητικό μέρος της υπόθεσης.Ούτε τους μελό αποχαιρετισμούς, ούτε τη "γκρίνια" των φίλων ότι φύγεις μακριά στην ξένη χώρα και θα τους ξεχάσεις ένεκα του περάσματος στην επόμενη φάση.  Όλα αυτά όμως πριν αρχίσω να τσουγκρίζω ποτήρια με κάπου είκοσι άτομα που φώναζαν συγχρονισμένα "Καλό ταξίδιιιιιιιιι"!

Δε θέλω να κλαίω πάνω από το πληκτρολόγιο και το γεμίσω δάκρυα ανάμεσα στα πλήκτρα και μετά δε μπορώ να το καθαρίσω -αηδία! Αυτό που ένιωσα χθες βράδυ εκτός από συγκίνηση, έλεος με αυτή τη λέξη!, ήταν όλη η αγάπη των κοντινών μου ατόμων. Και όχι μόνο επειδή ήρθαν, αλλά και επειδή μου έδειξαν ότι θα τους λείψω, επειδή μου έφεραν μικρά σε μέγεθος δώρα με σκοπό να τα πάρω μαζί μου και να τους θυμάμαι ( λες και θα τους ξεχνούσα! ), επειδή ήθελαν να σιγουρευτούν ότι θα είμαι καλά "μόνη μου στην ξένη χώρα" και επειδή νοιάζονται για μένα με τον τρόπο του ο καθένας. Για όλα αυτά και για όλα όσα δεν περιγράφονται με λόγια προφορικά ή γραπτά εύχομαι να είμαστε όλοι εδώ όταν με το καλό γυρίσω, σαν να μην πέρασε μια μέρα κι ας έχει περάσει απροσδιόριστος καιρός που ούτε η ίδια ξέρω πόσος θα είναι στην πραγματικότητα.

Ένα βράδυ γεμάτο μουσική και ποτό, γέλιο και κλάμα, δήθεν παράπονα ( "Θα με θυμάσαι ή θα βρεις καινούριες φίλες εκεί και εμάς τίποτα? "), ευχές, προειδοποιήσεις ( "Να προσέχεις!" ), χορό, κέφι, πολλές φωτογραφίες με κάθε τρόπο, πήγαινε-έλα από το ένα πηγαδάκι στο άλλο για να μη μείνει κανείς παραπονεμένος, τραυματίες-καλεσμένους ( Ευχαριστώ διπλά που ήρθατε! ), κάποια στιγμή γονείς, κι άλλα ποτά και ρούμι και τζιν με τόνικ σε ποτήρι με ροζ καλαμάκι. Και ακόμα, φλερτ και αγκαλιές και βόλτες στο περίπτερο για τσιγάρα και παλιοί συμμαθητές και καινούριες φιλίες και όλο το μαγαζί γεμάτο με δικό μας κόσμο, δικό μου κόσμο που αγαπώ τον καθένα με διαφορετικό τρόπο. Και τελικά  σουβλάκια και τζατζίκια -Ναι!- και κρασιά στην πλατεία στο  Μοναστηράκι στις πέντε το πρωί σε ένα τεράστιο τραπέζι σε σχήμα "Γ" για να χωράμε και να βλεπόμαστε όλοι μεταξύ μας. Και βέβαια όπως πάντα απουσίες, δικαιολογημένες με γκαντεμιές της τελευταίας στιγμής, για λόγους ανωτέρας βίας, λόγω μεγάλης χιλιομετρικής απόστασης και ενίοτε διαφορά ώρας. Νομίζω όμως ότι εν τέλει όλοι ήμασταν εκεί, μιλώντας όχι μόνο εκ της φυσικής παρουσίας. Υπήρχαν κι άλλοι παρόντες μέσα στις συζητήσεις, στις σκέψεις, στην καρδιά μας.

Και αυτό είναι το σημαντικό,  ναι νιώθουμε κοντά και αγαπημένοι και όταν έρθει η ώρα να βρεθούμε πάλι να είναι όντως σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Και σας ευχαριστώ που είστε πάντα εδώ είτε βλεπόμαστε κάθε μέρα είτε μια φορά στο τόσο, που είστε φίλοι μου και που μεγαλώνουμε παρέα.
Σας αγαπώ όλους και τον καθένα σας ξεχωριστά.

She's too Rock n' Roll to be alone

http://www.youtube.com/watch?v=EV2rnfwx1Rc

  

And so they must depart
Too many more are broken hearts
But I've seen that all before
In TV, books and film and more
And there's a happy ending
Every single day

And they'll meet one day
Far away
And say "I wish I was something more"
And they'll meet one day
Far away
And say "I wish I knew you, I wish I knew you before"


Τελικά το laptop είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι λίγο ηλίθιο να μου έρχεται στο μυαλό αυτό ενώ εξαρχής είχα σκεφτεί να γράψω με θέμα τη μοναξιά. Το laptop  όμως είναι κατ' εξοχήν πολέμιος της μοναξιάς, μιας που μέσω αυτού μπορείς να συνδεθείς με την άλλη, κυριολεκτικά, άκρη του κόσμου και σε μια στιγμή μέσα να νιώθεις πολύ κοντά με όλα και με όλους. Άρα ουσιαστικά δε σ' αφήνει να είσαι μόνος, αρκεί να επιλέξεις να το κάνεις. 

Δεν έχω έτσι κι αλλιώς σκοπό να γίνω μελό επειδή επέλεξα αυτό το θέμα. Εξάλλου η μοναξιά είναι κάτι που δεν αφορά μόνο στις προσωπικές μας σχέσεις, όσο και στην κοινωνική και επαγγελματική μας ζωή γενικώς. Μόνος ανάμεσα σε πλήθος κόσμου, μόνος μέσα στο ίδιο σου το σπίτι και στα πλαίσια και της οικογένειας ακόμα, μόνος και περιθωριοποιημένος από την κοινωνία ολόκληρη λόγω διαφορετικότητας. Οι επιλογές μας καμιά φορά, ο χαρακτήρας μας, τα πιστεύω μας ή απλά η διάθεση μας, μας ωθούν στην ακόμα και κατ' επιλογήν μοναξιά. Στην "ησυχία μας".

Ωστόσο η μοναξιά από επιλογή είναι ενάντια στην κοινωνική φύση του ανθρώπου, σε αυτό που έχουμε μέσα μας εξαρχής, τη συντροφικότητα, τη συναναστροφή, την παρέα. Άλλωστε πως αλλιώς θα εξελλιχθούμε ως άνθρωποι αν δεν έχουμε γνωρίσει το διαφορετικό από μας, αν δε συγκρίνουμε, αν δεν ξεσηκώσουμε ή κι αν ακόμα δεν απορρίψουμε στοιχεία που βρίσκουμε σε άλλους ανθρώπους?

Το να έχεις τις πλάτες μιας οικογένειας, ένα ταίρι, φίλους και συνεργάτες είναι απαραίτητο στη ζωή μας ώστε να έχουμε ανθρώπους να συμβουλεύουμε και να μας συμβουλεύουν, να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας, χαρμόσυνα και θλιβερά, να αγαπάμε και να μας αγαπούν, να πλησιάζουμε ή να απορρίπτουμε. Όταν δε μπορείς να κάνεις όλα αυτά, δε μπορείς να είσαι ολοκληρωμένος και ισορροπημένος σαν άνθρωπος. Και στην εποχή μας οι άνθρωποι εύκολα απομονώνονται. Τους απορροφά η δουλεία, οι ρυθμοί της πόλης και της σύγχρονης ζωής, το internet. Δε θα εστιάσω σε κλισέ του στυλ "Δε ξέρεις ποιος μένει στη διπλανή πόρτα", αλλά είναι γεγονός ότι ολοένα και λιγότερο μαζευόμαστε στα σπίτια, δε βγαίνουμε εύκολα έξω αν δεν υπάρχει κάποιος λόγος -ακόμα και το Σάββατο χρησιμεύει σαν δικαιολογία-, δεν συναναστρεφόμαστε. Οι νέοι διαβάζουν βιβλία με οδηγίες και βήματα για να πλησιάσουν τους γύρω τους. Χρησιμοποιούν την κάλυψη και την ασφάλεια του διαδικτύου για να επικοινωνήσουν. Κοιτάζονται καχύποπτα μεταξύ τους αν τύχει και τους μιλήσει ένας άγνωστος σε ένα μπαρ. Αλήθεια, ανησυχώ! Και δεν είναι ότι με έχουν πάρει τα χρόνια ή έζησα τις δεκαετίες που οι άνθρωποι συναντιόνταν στις πλατείες και οι γυναίκες κάθονταν στα πεζούλια των σπιτιών προσέχοντας τα παιδάκια που έπαιζαν βόλους. Κι όμως θα ήθελα πάρα πολύ να τα είχα προλάβει όλα αυτά. Την εποχή που έκαναν κέφι με μια κιθάρα, που δε φοβόσουν να κυκλοφορήσεις, που ήταν όλα πιο αυθόρμητα. Που δε σε κοιτούσαν με την απορία : Που γνωρίζεις κόσμο αφού δεν πας σε club!, λες και είσαι κανένα alien.

Η μοναξιά λοιπόν δεν έχει να κάνει μόνο με το αν είσαι ζευγάρι ή όχι, όσο και με άλλα ζητήματα ουσιαστικά πιο σημαντικά απ' αυτό. Και πιο ανησυχητικά. Όπως τη μοναξιά για την οποία ευθύνεται η διαφορετικότητα σου από τους άλλους. Λες και ο καθένας έχει να δώσει λογαριασμό ή λες και υπάρχει ένα συγκεκριμένο μοτίβο που πρέπει όλοι να ακολουθούμε αν θέλουμε να είμαστε αποδεκτοί, να "μας παίζουνε". Μικροαστικοί κομπλεξισμοί τέτοιου είδους έχουν δημιουργήσει μια κοινή γνώμη που φοβάται την πρωτοτυπία, το καινούριο, το "άλλο" και προσπαθεί να χαλιναγωγήσει σώμα και πνεύμα ώστε να ταιριάζουμε όλοι μεταξύ μας, να μην αποκλίνουμε και της χαλάμε το σύνολο.

Μπορεί να το ξαναπιάσω αυτό το θέμα από άλλη οπτική γωνία. Είναι έτσι κι αλλιώς πάντα επίκαιρο.'Αλλωστε το get to know each other δεν είναι απλή υπόθεση για όλους μας. Θέλει να αφιερώσεις χρόνο και να αφήσεις χώρο, να είσαι συγκαταβατικός χωρίς όμως να συμβιβάζεσαι, να προσπαθήσεις. Και ίσως αυτό είναι το πρόβλημα του σήμερα. Ότι δε θέλουμε να κουραστούμε για τίποτα. Και γι' αυτό μένουμε μόνοι, για να μη δώσουμε ούτε λίγο από μας. Και από φόβο καμιά φορά μήπως πληγωθούμε. Και για να αποφύγουμε αυτό, μένουμε κλεισμένοι στο καβούκι ( βλέπε σπίτι, κλειστό κύκλο, υπολογιστή ) μας. Και καμιά φορά όταν προσπαθεί κάποιος να μας κάνει να βγούμε πεισμώνουμε ακόμα πιο πολύ. 'Η βγάζουμε λίγο το κεφαλάκι και του δαγκώνουμε κανένα δάχτυλο, έτσι για να μάθει να μη ξανάρθει.

Ένα πράγμα που λέω πάντα είναι πως όλοι έχουμε τη γοητεία μας, που είναι πολύ διαφορετική του ενός από του άλλου και που μας δίνει λόγους να αγαπήσουμε τον καθένα. Γιατί ο καθένας το αξίζει. Και γιατί αν όλοι ήμασταν ίδιοι μεταξύ μας, τότε κανονικά θα έπρεπε να είμαστε μόνοι. Γιατί όλα θα ήταν τόσο βαρετά και μονότονα, και γιατί δε θα είχαμε τίποτα να μάθουμε, να συγκρίνουμε, να αγαπήσουμε ή να μισήσουμε στους άλλους. Και αυτό ουσιαστικά είναι που μας κάνει φίλους και ζευγάρια και μας δημιουργεί σχέσεις, το ότι είμαστε διαφορετικοί και συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον. Και γιατί δύο μυαλά σκέφτονται πάντα καλύτερα από ένα, δε λένε? Και γιατί είναι καλό να έχεις να ακούσεις και μια δεύτερη γνώμη. Ακόμα κι αν κρατήσεις τελικά τη δική σου.