Μπορεί να μην υπάρχει χειρότερη μέρα από την Κυριακή. Μπορεί και να υπάρχει βέβαια και απλά ακόμα να μην την έχω ανακαλύψει. Το σίγουρο είναι πως η Κυριακή από μόνη της έχει πολύ λίγες πιθανότητες να σου αφήσει γλυκιά γεύση. Ίσα ίσα που όσο περνάει η μέρα έχεις σιγά σιγά ένα λόγο να χαίρεσαι επειδή ξεκουμπίζεται και η επόμενη είναι μια καλή και αγαπημένη Δευτέρα που σε βάζει απότομα μες στο πρόγραμμα της εβδομάδας.
Το ότι έχω ένα θέμα με τις Κυριακές το ήξερα από μικρή. Εγώ είμαι άνθρωπος του τρεξίματος, παιδί του κέντρου, θέλω κίνηση, ανοιχτά μαγαζιά, όλα σε απόσταση αναπνοής μπας και χρειαστώ κάτι και δεν το έχω. Γι' αυτό βασικά η Κυριακή μου φαίνεται κάπως ξενέρωτη ως μέρα. Το μαρτύριο ξεκινά νωρίς νωρίς από την αναζήτηση της εφημερίδας που μετά από ένα σημείο νιώθεις ότι έχεις βγει στο κυνήγι του μαύρου μαργαριταριού. Αλλά δε το βάζεις κάτω γιατί μια χαρά έχεις την Κυριακή και αυτή είναι να διαβάσεις με την ησυχία σου τα νέα της εβδομάδας που οι ρυθμοί της καθημερινότητας δεν σε αφήνουν. Μια επίγνωση της επικαιρότητας, όπως και να 'χει είναι απαραίτητη, μη νιώθουμε ότι είμαστε και από άλλο πλανήτη...Όταν καταφέρεις ταλαιπωρημένος πια να αποκτήσεις την πολυπόθητη εφημερίδα (εγώ πια έχω εφαρμόσει το κόλπο : Φρέσκια Εφημερίδα-Ξημερώματα-Αθήνα, Κέντρο γιατί με κάποιο τρόπο πρέπει να προστατεύσω τον εαυτό μου!) ξεκινάς για καφέ. Οι δρόμοι είναι ή εντελώς άδειοι ή γίνεται ο μαύρος χαμός το χειμώνα προς τα βουνά και το καλοκαίρι προς παραλία, ανάλογα. Τα νεύρα σου πρέπει να είναι σε πολύ καλή κατάσταση και στις δύο περιπτώσεις για να αντέξεις το standard μιαμισάωρο προς κάθε κατεύθυνση με τη μουρμούρα των συνεπιβατών πακέτο. Από μόνο του ακούγεται συναρπαστικό. Για να μην φτάσω στην ώρα που νομίζεις πως θα πιεις ένα καφέ σαν άνθρωπος, κάθεσαι τόσο κολλητά που νομίζεις ότι είσαι κοινή παρέα με τους δίπλα, ο καφές είναι δράμα γιατί έχει πέσει πολλή δουλειά και δε μπορούν να τη διαχειριστούν και για να βρεις το σερβιτόρο πρέπει να έχεις μέσο. Οk μπορεί να μην είναι αυτή η εικόνα της κάθε Κυριακής, μπορεί να είμαι εγώ η παράξενη, αλλά μπορεί στο φινάλε να υπάρχουν κι άλλοι που τα βλέπουν όπως εγώ και τελικά να γίνουμε fb group! Μαζί με όσους δεν αντέχουν το Σάββατο βράδυ, αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα καθόλου της ώρας.
Εκτός από το δράμα του καφέ της Κυριακής που πες μπορείς να το αποφύγεις, συνήθως μου φταίνε και διάφορα άλλα πράγματα. Καταρχήν το κακό ξεκινάει από το ξύπνημα. Λες άντε να κοιμηθώ λίγο παραπάνω, ξυπνάς εν τέλει ταλαιπωρημένος αφού έχεις ξενυχτήσει κιόλας την προηγούμενη και χουζουρεύεις στο κρεβάτι εκατό ώρες, σέρνεσαι μες στο σπίτι με τις πυτζάμες μέχρι να αποφασίσεις τι θα κάνεις και κάπως έτσι περνούν οι ώρες. Άρα καλύτερα να μπορούσες να κάνεις τις τρέχουσες δουλειές που η εν λόγω μέρα σου απαγορεύει αφού όλα είναι κλειστά, παρά αυτό το πράγμα. Πέρυσι τέτοια εποχή μου είχε έρθει ( Θεού δώρο ) μια πρόταση για κυριακάτικη δουλειά! Για πότε περνούσε η μέρα ούτε που το καταλάβαινα, μιας που δούλευα από τη μία το μεσημέρι μέχρι το βράδυ αργά. Δεν προλάβαινα καν να γκρινιάξω για τίποτα, ούτε με ένοιαζε που γυρνούσα πτώμα και η επόμενη ήταν εργάσιμη κανονικά.
Δεν είμαι καμιά τρελή εργασιομανής που δε συμπαθεί τα Σαβ/κα, απλά το θέμα είναι μάλλον ψυχολογικό. Εννοώ ότι το Σάββατο μου εμπνέει κάτι διαφορετικό, ίσως επειδή το μισό είναι ζωντανή, εργάσιμη μέρα. Δε ξέρω. Η Κυριακή με μελαγχολεί κάπως. Δε λέω πως δεν έχω περάσει φανταστικές Κυριακές, μόνη ή με παρέα, σπίτι ή έξω, σε βουνό ή θάλασσα, με φίλους ή με σχέσεις μου. Απλά θα έλεγα με γοητεύουν οι ρυθμοί της καθημερινότητας, όσο κι αν με κουράζουν λατρεύω να με παρασύρουν. Και η χαλαρή κατάσταση μιας ολόκληρης μέρας μακριά από αυτήν με αποσυντονίζει. Με ξενίζει και με κάνει να βαριέμαι, ενώ δε μ' αρέσει καθόλου να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη.
Ανυπομονώ για την Παρασκευή, για τις βραδινές βόλτες ως αργά, το χωρίς άγχος ξύπνημα του Σαββάτου, τις χαλαρές απογευματινές ώρες για καφέ. Αλλά ως εκεί. Μετά σαν να αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για τη νέα εβδομάδα και να μην μπορώ να περιμένω να ξεκινήσει για να δω τι μου επιφυλάσσει. Και να ανυπομονώ. Και χαλαρώνω ώσπου να περάσουν οι ώρες, και διαβάζω ή πάω κανένα σινεμά ίσα να ξεφεύγει το μυαλό από όλα και μετά οργανώνομαι και παίρνω δυνάμεις για την επόμενη μέρα που θα είναι σίγουρα πιο δημιουργική, πιο παραγωγική, πιο γεμάτη. Γιατί απλά...μου τη δίνουν οι Κυριακές!
Το ότι έχω ένα θέμα με τις Κυριακές το ήξερα από μικρή. Εγώ είμαι άνθρωπος του τρεξίματος, παιδί του κέντρου, θέλω κίνηση, ανοιχτά μαγαζιά, όλα σε απόσταση αναπνοής μπας και χρειαστώ κάτι και δεν το έχω. Γι' αυτό βασικά η Κυριακή μου φαίνεται κάπως ξενέρωτη ως μέρα. Το μαρτύριο ξεκινά νωρίς νωρίς από την αναζήτηση της εφημερίδας που μετά από ένα σημείο νιώθεις ότι έχεις βγει στο κυνήγι του μαύρου μαργαριταριού. Αλλά δε το βάζεις κάτω γιατί μια χαρά έχεις την Κυριακή και αυτή είναι να διαβάσεις με την ησυχία σου τα νέα της εβδομάδας που οι ρυθμοί της καθημερινότητας δεν σε αφήνουν. Μια επίγνωση της επικαιρότητας, όπως και να 'χει είναι απαραίτητη, μη νιώθουμε ότι είμαστε και από άλλο πλανήτη...Όταν καταφέρεις ταλαιπωρημένος πια να αποκτήσεις την πολυπόθητη εφημερίδα (εγώ πια έχω εφαρμόσει το κόλπο : Φρέσκια Εφημερίδα-Ξημερώματα-Αθήνα, Κέντρο γιατί με κάποιο τρόπο πρέπει να προστατεύσω τον εαυτό μου!) ξεκινάς για καφέ. Οι δρόμοι είναι ή εντελώς άδειοι ή γίνεται ο μαύρος χαμός το χειμώνα προς τα βουνά και το καλοκαίρι προς παραλία, ανάλογα. Τα νεύρα σου πρέπει να είναι σε πολύ καλή κατάσταση και στις δύο περιπτώσεις για να αντέξεις το standard μιαμισάωρο προς κάθε κατεύθυνση με τη μουρμούρα των συνεπιβατών πακέτο. Από μόνο του ακούγεται συναρπαστικό. Για να μην φτάσω στην ώρα που νομίζεις πως θα πιεις ένα καφέ σαν άνθρωπος, κάθεσαι τόσο κολλητά που νομίζεις ότι είσαι κοινή παρέα με τους δίπλα, ο καφές είναι δράμα γιατί έχει πέσει πολλή δουλειά και δε μπορούν να τη διαχειριστούν και για να βρεις το σερβιτόρο πρέπει να έχεις μέσο. Οk μπορεί να μην είναι αυτή η εικόνα της κάθε Κυριακής, μπορεί να είμαι εγώ η παράξενη, αλλά μπορεί στο φινάλε να υπάρχουν κι άλλοι που τα βλέπουν όπως εγώ και τελικά να γίνουμε fb group! Μαζί με όσους δεν αντέχουν το Σάββατο βράδυ, αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα καθόλου της ώρας.
Εκτός από το δράμα του καφέ της Κυριακής που πες μπορείς να το αποφύγεις, συνήθως μου φταίνε και διάφορα άλλα πράγματα. Καταρχήν το κακό ξεκινάει από το ξύπνημα. Λες άντε να κοιμηθώ λίγο παραπάνω, ξυπνάς εν τέλει ταλαιπωρημένος αφού έχεις ξενυχτήσει κιόλας την προηγούμενη και χουζουρεύεις στο κρεβάτι εκατό ώρες, σέρνεσαι μες στο σπίτι με τις πυτζάμες μέχρι να αποφασίσεις τι θα κάνεις και κάπως έτσι περνούν οι ώρες. Άρα καλύτερα να μπορούσες να κάνεις τις τρέχουσες δουλειές που η εν λόγω μέρα σου απαγορεύει αφού όλα είναι κλειστά, παρά αυτό το πράγμα. Πέρυσι τέτοια εποχή μου είχε έρθει ( Θεού δώρο ) μια πρόταση για κυριακάτικη δουλειά! Για πότε περνούσε η μέρα ούτε που το καταλάβαινα, μιας που δούλευα από τη μία το μεσημέρι μέχρι το βράδυ αργά. Δεν προλάβαινα καν να γκρινιάξω για τίποτα, ούτε με ένοιαζε που γυρνούσα πτώμα και η επόμενη ήταν εργάσιμη κανονικά.
Δεν είμαι καμιά τρελή εργασιομανής που δε συμπαθεί τα Σαβ/κα, απλά το θέμα είναι μάλλον ψυχολογικό. Εννοώ ότι το Σάββατο μου εμπνέει κάτι διαφορετικό, ίσως επειδή το μισό είναι ζωντανή, εργάσιμη μέρα. Δε ξέρω. Η Κυριακή με μελαγχολεί κάπως. Δε λέω πως δεν έχω περάσει φανταστικές Κυριακές, μόνη ή με παρέα, σπίτι ή έξω, σε βουνό ή θάλασσα, με φίλους ή με σχέσεις μου. Απλά θα έλεγα με γοητεύουν οι ρυθμοί της καθημερινότητας, όσο κι αν με κουράζουν λατρεύω να με παρασύρουν. Και η χαλαρή κατάσταση μιας ολόκληρης μέρας μακριά από αυτήν με αποσυντονίζει. Με ξενίζει και με κάνει να βαριέμαι, ενώ δε μ' αρέσει καθόλου να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη.
Ανυπομονώ για την Παρασκευή, για τις βραδινές βόλτες ως αργά, το χωρίς άγχος ξύπνημα του Σαββάτου, τις χαλαρές απογευματινές ώρες για καφέ. Αλλά ως εκεί. Μετά σαν να αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για τη νέα εβδομάδα και να μην μπορώ να περιμένω να ξεκινήσει για να δω τι μου επιφυλάσσει. Και να ανυπομονώ. Και χαλαρώνω ώσπου να περάσουν οι ώρες, και διαβάζω ή πάω κανένα σινεμά ίσα να ξεφεύγει το μυαλό από όλα και μετά οργανώνομαι και παίρνω δυνάμεις για την επόμενη μέρα που θα είναι σίγουρα πιο δημιουργική, πιο παραγωγική, πιο γεμάτη. Γιατί απλά...μου τη δίνουν οι Κυριακές!
No comments:
Post a Comment