Περπατώ εις το δάσος

Νόμιζα πως δεν είμαι εκείνος ο τύπος ανθρώπου που θα επεδίωκα να μείνω μόνη με τις σκέψεις μου ή να απομονωθώ -χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχω κάποιο πρόβλημα στο κεφάλι μου, έτσι απλά για να ηρεμήσω και να ανασυγκροτηθώ.Τώρα τελευταία όμως σα να έχω γίνει λίγο έτσι.Δε ξέρω αν όντως αλλάζω ή "μεγαλώνω" (θου Κύριε!) πάντως έπιασα τον εαυτό μου να αποζητά χρόνο και χώρο μακριά απ' όλα.

Έτσι λοιπόν τις προάλλες, φλέρταρα με την ιδέα του να περπατήσω τη διαδρομή Θησείο-Γκάζι, μετά από την ταλαιπωρία μιας εργάσιμης μέρας και ώρα περίπου οχτώ (πράγμα που σημαίνει πως είχα κάποιες επιφυλάξεις λόγω του ότι είχε πέσει ο ήλιος οπότε δεν ήμουν και πολύ άνετη εν τέλει...).Με το που έφτασα στην πλατεία Ασωμάτων η διάθεσή μου άλλαξε άρδην!Ήθελα αμέσως να αποτυπώσω σε ένα χαρτί τα όσα ένιωθα, να είχα έστω μια φωτογραφική μηχανή μαζί μου.Καθώς περπατούσα σκεφτόμουν πως θα περιέγραφα γραπτώς το τοπίο, τον κόσμο, την αίσθηση που μου άφηνε ο μοναχικός περίπατος παρέα με τις σκέψεις μου.Ήταν σχεδόν σκοτεινά και ο πεζόδρομος απλωνόταν μπροστά μου φωτισμένος και καθαρός, χωρίς τον κόσμο που περίμενα να έχει.Παρέες ξαπλωμένες στο γκαζόν στα πλάγια, ζευγάρια αγκαλιά στα παγκάκια, που και που κανένα ποδήλατο και αυτό ήταν όλο.Ούτε στο ελάχιστο δεν περίμενα να είναι τόσο ήσυχα και χαλαρά.Κι όμως ήταν.Η πολλή ζέστη είχε πέσει και η βόλτα ήταν ευχάριστη.Κι έτσι άρχισαν να έρχονται διάφορα στο μυαλό μου.

Αγαπώ το κέντρο της Αθήνας όσο καμία άλλη περιοχή της.Ξέρω πως δεν είναι για πολλά, ειδικά μετά τα τελευταία γεγονότα που κόντεψε να ερημώσει για πάντα, αλλά δεν θα μπορούσα να το εγκαταλείψω ποτέ.Μεγαλωμένη στα προάστια άργησα να το γνωρίσω όπως θα ήθελα, αλλά όταν τα κατάφερα τελικά έγινε ως και σήμερα πρώτο στις επιλογές μου.Ειδικά σε ότι αφορά διασκέδαση.Κάθε γωνία του έχει τη δική της γοητεία, το δικό της "κοινό", τη δική της νοοτροπία.Από το Κολωνάκι με τα μπαράκια στους πεζόδρομους, μέχρι το Σύνταγμα και τα πιο alternative στέκια στα στενά πίσω από τη Σταδίου, μέχρι το Μοναστηράκι, την Πλάκα, το Θησείο και την απίθανη βόλτα επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, το ακόμα ανερχόμενο Γκάζι, την πολύβουη περιοχή του Ψυρρή, όλα μαζί και το καθένα ξεχωριστά αποτελούν εικόνες της Αθήνας των ημερών μας.Η Πανόρμου με τα μπαράκια που ο κόσμος κρέμεται από τα πεζούλια με μια σαγκρία στο χέρι και μετά καταλήγουμε για κρέπες στις τέσσερις το ξημέρωμα, οι ταράτσες τα καλοκαιρινά βράδια που έχουν θέα φωτισμένη Ακρόπολη, κάτι φίλες πλανόδιες με απίθανα χειροποίητα κοσμηματάκια στις πλατεία έξω από το μετρό Κεραμικός.

Δε λέω πώς είναι ιδανικά τα πράγματα, ούτε πως όσο κι αν με λένε οι φίλοι μου "παιδί του κέντρου" δεν έχω μάτια να βλέπω τα κακώς κείμενα αυτής της πόλης.Προφανώς και θα ήταν αλλιώς η όψη της αν την είχαμε λίγο ¨πιο".Πιο προσεγμένη, πιο καθαρή, πιο προσβάσιμη.Μου τη δίνει να μην μπορώ να περπατήσω στα πεζοδρόμια λόγω παρκαρισμένων μηχανών, στεναχωριέμαι να βλέπω αδέσποτα να τριγυρνούν στους δρόμους, φοβάμαι να κυκλοφορήσω σε περιοχές με ελλειπή φωτισμό.Και δεν είναι μόνο αυτά, και το ξέρω πως δεν έχουμε καμία σχέση με τις λοιπές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες σε πολλούς τομείς.Αλλά είναι ωραία να βλέπεις περιοχές να αναβαθμίζονται, να αναδημιουργούνται, να "ανθίζουν", και να γεμίζουν οι δρόμοι και οι πλατείες κόσμο ακόμα κι όταν είναι καθημερινή, και είναι ωραίες οι καλοκαιρινές συναυλίες στο Ηρώδειο και οι open air εκθέσεις βιβλίου, και ήταν ωραία στο Θησείο με τα οινόμελα και τις ποικιλίες και την παρέα.

Τώρα περνάω τη φάση με τον πεζόδρομο Ερμού Θησείο-Γκάζι.Έτσι κάνω πάντα, κολλάω με ένα μέρος και μετά το κάνω πολύ δικό μου.Τα απογεύματα λέω να τα περνάω περπατώντας, είμαι φαν του αθλήματος έτσι κι αλλιώς.Και οι σκέψεις ανασυγκροτούνται, και η ηρεμία ξεχειλίζει.Και μετά είσαι φούλ έτοιμος για ένα ποτάκι Γκάζι σε ένα από αυτά τα μπαράκια με τα κοκτειλ, ή στις ταράτσες με ροκ μουσικές και προβολές από συναυλίες στους προτζέκτορες, ή τζαζ καταστάσεις με επιλογές από δεκάδες κρασιά.Γιατί καλή η ηρεμία, δε λέω, αλλά όπως και να το κάνουμε η παρέα έχει άλλη χάρη.
 

.

I believe i can fly

ή δεν υπάρχει "δε μπορώ"

Όλα είναι θέμα απόφασης.Από το να κλείσεις όμως τα εισιτήρια μέχρι να αποφασίσεις με τι θα γεμίσεις τη βαλίτσα η απόσταση φαντάζει τεράστια.Απλά τεράστια.Άνευ λόγου.Το ταξίδι αφ' εαυτού του εκπληρώνει τους σκοπούς του ακόμα κι αν εμείς δεν κάνουμε τίποτα.Είναι θέμα αλλαγής περιβάλλοντος, γεύσεων και χρωμάτων, πολιτισμού ή κουλτούρας γενικώς.Λίγο το ότι απομακρύνεσαι από τη βάση σου, λίγο η γοητεία της εξερεύνησης του νέου και του διαφορετικού, λίγο απ' όλα...

http://www.youtube.com/watch?v=tHcGhV1YvH0

Μοιράζομαι την εν λόγω διαφήμιση γιατί αντικατοπτρίζει ακριβώς την αντίληψη μου για τα ταξίδια (για να μην μιλήσω για το φανταστικό κομμάτι που παίζει από πίσω).Σχεδόν νιώθω την ανυπομονησία να φτάσει η ημερομηνία του ταξιδιού, τον ενθουσιασμό της αναμονής του αεροπλάνου, την απόλαυση της πτήσης, το γνωστό μου άγχος μήπως και η βαλίτσα μου έχει μείνει πίσω στη χώρα αναχώρησης, γιατί έχω και ένα μικρό τέτοιο είναι η αλήθεια.Αλλά πιο πολύ νιώθω την ανάγκη.Αυτό που δε μπορώ σε κανέναν να εξηγήσω και να το καταλάβει έτσι όπως το καταλαβαίνω εγώ.Και η ανάγκη αυτή δεν έχει να κάνει με τάσεις φυγής, άρνησης, αδιαφορίας ή αδυναμίας να ασχοληθώ με τα θέματα της εδώ πραγματικότητας.Απλά έτσι είμαι.Όπως θέλω να καταλαβαίνω την κάθε γλώσσα που ακούω γύρω μου και να με νευριάζει όταν δε μπορώ να το κάνω, έτσι ανυπομονώ να γνωρίζω νέους τόπους, νέες αντιλήψεις και νέα άτομα, να γίνομαι κι εγώ μέρος του νέου περιβάλλοντος, να το μαθαίνω και να το αγαπώ.Είτε το γνωρίζω ως τουρίστρια, είτε ως φοιτήτρια, είτε ως απλή καλεσμένη κάποιου που είναι ήδη εκεί -και αυτό το εκεί είναι πολύ ευρύ ως έννοια, γιατί μπορεί να σημαίνει οπουδήποτε.

Δεν είμαι τύπος που κρατώ αποστάσεις από άτομα και καταστάσεις -από άτομα ειδικότερα.Δένομαι αμέσως μόλις νιώσω την ασφάλεια να το κάνω ακόμα και σε μικρό χρονικό διάστημα και αυτό μπορεί να αποδειχθεί ψυχοφθόρο.Αλλά δεν θα μπορούσα να αλλάξω αυτό το κομμάτι του εαυτού μου.Και ο λόγος που το αναφέρω εδώ είναι για να κάνω ξεκάθαρο το γεγονός ότι "με νοιάζει".Πιστεύω πως είναι απόλυτα νορμάλ να σου λείπουν άτομα, η πατρίδα ή το σπίτι.Ενδεχομένως σου λείπουν περισσότερο μικρές στιγμές, όπως το να τρως πίτσα μπροστά στο τζάκι ένα χειμωνιάτικο βράδυ με την οικογένεια ή ένα ποτό με φίλους.Μπορεί να σε κουράσει η τεχνολογία και η επικοινωνία με τους αγαπημένους σου μόνο με αυτόν τον τρόπο.Μπορεί απλά να σε πάρει από κάτω και να αναρωτιέσαι αν έκανες καλά που έφυγες ή που θα ήσουν τώρα και που θα ήταν οι άλλοι κι εσύ δε θα μπορούσες.Όλα τα έχω νιώσει.Γιατί εκτός των άλλων είμαι και πολύ συναισθηματική.Το περίεργο με μένα όμως είναι ότι τίποτα μέχρι στιγμής δεν με έχει κάνει να γυρίσω πίσω.Θα πρέπει να λείψω για ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, βέβαια, για να έχω πλήρη εικόνα, αλλά και μόνο η ανυπομονησία...to get out of here μου φτάνει για να κάνω την αρχή.

Ζώ ουσιαστικά μέσα από τα ταξίδια μου, ετοιμαζω βαλιτσάκι για οπουδήποτε με την ίδια ευκολία που ντύνομαι να βγω για καφέ.Δεν ξέρω αν πιστεύω στις προηγούμενες ζωές, αλλά αν υποθέσουμε πως υπήρχαν πρέπει να ήμουν κάτι πολυταξιδεμένο και ανήσυχο.Και το πνευματικά ανήσυχο είναι το πιο ενδιαφέρον για μένα.Το ταξίδι με ανανεώνει, με ανεβάζει ψυχολογικά, με εξιτάρει.Είναι σαν να σε παίρνουν αγκαλιά, να σε σηκώνουν ψηλά και να σε γυρνάνε γύρω γύρω!Νιώθεις την ασφάλεια μέσα στα χέρια που σε κρατάνε αλλά και την ανεξαρτησία που σου δίνει η ταχύτητα και ο αέρας και ταυτόχρονα το ρίσκο του πως θα καταλήξεις.Μπορεί να πατήσεις στο έδαφος όρθιος και να είναι όλα όπως πριν, μπορεί να πέσεις, ακόμα και να χτυπήσεις, αλλά μπορεί να πέσετε και οι δυο μαζί και να προσγειωθείς αγκαλιά και να σου αρέσει κιόλας!

Δε ξέρω τι με πιάνει με τις παρομοιώσεις, είναι φανερό μέσα σ' αυτά που γράφω ότι είμαι πολύ της αγκαλιάς γενικώς.Αλλά της αγκαλιάς με την ευρεία έννοια.Κάθε μεταφορικό μέσο είναι μια αγκαλιά, κάθε τρένο ή αεροπλάνο, ακόμα και αυτά τα τεράστια λεωφορεία εξπρές που έχουν στην Ισπανία και η θέση σου είναι μια τεράστια πολυθρόνα που μπορείς να χωθείς όλος εκεί μέσα.Οι συνεπιβάτες που ο καθένας έχει τη δική του ιστορία, τα τοπία που εναλλάσσονται μπροστά στα μάτια σου σα να είναι ταινία στο fast forward, η διαφορετικότητα της κάθε πόλης ακόμα κι αν βρίσκεσαι στην ίδια χώρα, οι παραδοσιακές και χαρακτηριστικές γεύσεις...Όλα μαζί αυτά σαν μικρά, διάσπαρτα κομμάτια συμπληρώνουν το παζλ του ταξιδιού μου.Το καθένα στην ώρα του, με το δικό του τρόπο, για διαφορετικό σκοπό, με/για διαφορετικά άτομα.Αλλά πάντα με ανεβασμένη διάθεση, με όρεξη, με αγάπη.Με μια βαλιτσούλα στο χέρι.

I want to fly now.

Κάτι έτσι

Δέ ξέρω τι θέλω τελικά να γράψω, ούτε εάν θα ήθελα σε κάποιον να απευθυνθώ. Δέ ξέρω καν για τι θέλω να μιλήσω, και αν θα έβαζα τον –όποιο- αναγνώστη να με μάθει μέσα από τις δημοσιεύσεις μου ή απλά αρχικά θα παραθέσω κάποιες πληροφορίες για τον εαυτό μου.Δεν έχω αποφασίσει αν θα τα γράφω καν στα ελληνικά.Πρόβλημα βέβαια είναι και η δύναμη της συνήθειας που με ωθεί στα greeklish και την παντελή έλλειψη τόνων. (Το να συνηθίσεις να βάζεις τόνους online μπορεί τελικά να είναι τόσο δύσκολο όσο να μάθεις να βάζεις τόνους γενικώς.Όταν είσαι δηλαδή γύρω στα οχτώ και χτενίζεις την έκθεση απλά για να την τονίσεις, ε τότε ναι, έχεις ένα θέμα...)

Ξεκινώ με το να παραδεχτώ πως αυτή είναι η δεύτερη απόπειρα δημιουργίας blog και νομίζω πως αυτή τη φορά ακόμα και αν δεν με διαβάζει κανείς, θα προσπαθήσω να το ενημερώνω και να το αγαπώ.Αλλιώς δε γίνεται.Δε γίνεται τίποτα.Αυτό που με κρατούσε πίσω τόσο καιρό ήταν η γοητεία του παραδοσιακού “χαρτί και μολύβι”, η δυνατότητα του “γράψε-σβήσε” και ενίοτε “σκίσε”, “πέτα” ακόμα και “κάψε”.Λέγεται εξαφάνιση πειστηρίων, νομίζω...Όχι ότι υπήρχε ουσιαστικός λόγος αλλά ήταν θα έλεγα περισσότερο ψυχοθεραπεία κατ’οίκον παρά αρθρογραφία προς τέρψη ή ενημέρωση.Αυτό σημαίνει πως  εν μέσω ψυχολογικής πίεσης, άγχους ή στενοχώριας, διλήμματος ή έτσι απλά σκέψης η διέξοδος δεν φάνταζε τόσο διασκεδαστική ώστε να διατηρηθεί σε αρχείο πόσο μάλλον εφόσον θα σου θύμιζε τις εν λόγω καταστάσεις και ενδεχομένως  θα βίωνες ξανά τα ίδια χάλια.Με αυτή τη “λογική” λοιπόν μπορώ, σε εισαγωγικά, να κατηγορηθώ ότι εκμεταλλευόμουν το γράψιμο όσο να πεις ότι έκανα τη δουλειά μου και μετά ούτε γάτα ούτε ζημιά, μιας που κανείς ποτέ δεν θα έπεφτε πρόσωπο με πρόσωπο με το αντικείμενο του γραψίματος (βλέπε, καταχωνιασμένα, διπλωμένα κιόλας καμιά φορά χαρτιά σε συρτάρια και ντοσιέ, άλλα άμεσα τσαλακωμένα και πεταμένα στα σκουπίδια με την εκπλήρωση του σκοπού τους και σκονισμένα τετραδιάκια στα πίσω ράφια κάποιας βιβλιοθήκης).

Σε κάθε περίπτωση ωραία θα ήταν να υπήρχαν μαζεμένα σε αρχειάκι μερικά γραμμένα με το δικό μου τρόπο πράγματα, είτε αφορούν σε προσωπικές σκέψεις (η ψυχοθεραπεία που λέγαμε), είτε σε ιδέες και κριτικές, είτε σε απλά καθημερινά πράγματα από αυτά που όλοι ασχολούμαστε, όπως τα της μουσικής, κινηματογράφου κλπ που θα θέλαμε να συστήσουμε ή απλά να αναφέρουμε εξηγώντας τη θέση που έχουν στη ζωή μας –ενδεχομένως και στην καρδιά μας.Οπότε, here we are again.

Ωστόσο, το βασικό μου πρόβλημα, εκτός απ’όλα τα άλλα εννοώ, και σε άμεση σχέση με το γράψιμο, είναι ότι ουσιαστικά “δέν ελέγχω επαρκώς το χώρο και το χρόνο” για να το θέσω κομψά...Τhat means πως άπαξ και ξεκινήσω γράφοντας με συνεπαίρνει και δέ μπορώ να αντιληφθώ το πόσο μπορεί να έχει περάσει η ώρα και το που πρέπει, εάν μπορεί να θεωρηθεί ότι υπάρχει κάπου ένα πρέπει, να σταματήσω.Το γεγονός ότι παραδέχομαι κάποια πράγματα, βέβαια, δε σημαίνει πως θα τα λάβω και πάρα πολύ υπόψη μου, μιας που όπως αρχικά ανέφερα, μπορεί να μην υπάρξουν καν αναγνώστες, οπότε δεν υπάρχει λόγος να καταπιέζομαι μόνη μου με τον εαυτό μου μετρώντας λέξεις και συμμαζεύοντας τις σκέψεις μου σε μισή σελίδα.

Και εν τέλει επειδή σημασία έχει η διάθεση τόσο αυτού που τα γράφει, όσο και αυτού που τα διαβάζει, (και πάλι επιφυλάσσομαι ότι υπάρχει τέτοιος) ώρα είναι να μαζευτούν σε ένα μέρος οι σκέψεις –παύλα- απόψεις μου, ένα κάτι από μένα, ακόμα και όλα τα διασκορπισμένα notes των σελίδων του fb και λοιπών sites.Έτσι για να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε.Κάτι σαν σημείο αναφοράς.Κάτι έτσι.Έτσι απλά.