Τα πίσω ( ρημαδό- ) κουτάκια

ή "Η μέθοδος : Άρνηση του προβλήματος"

Όπως αναφέρω στο αμέσως προηγούμενο post η τακτική άρνησης τους προβλήματος αφορά σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Εννοώντας τις εξαιρετικά δύσκολες. Είναι στιγμές που απλά δε ξέρεις τι να κάνεις και πως να χειριστείς τα πράγματα και τις καταστάσεις γύρω σου. Που δεν υπάρχει ξεκάθαρο σωστό και λάθος να πράξεις ή που ακόμα και να υπάρχει δε μπορείς να το κάνεις για διάφορους λόγους. Όπως για παράδειγμα, συναισθηματικούς. Δεν είναι λίγες οι φορές που άλλα λέει το μυαλό και η λογική, και η δική μας και των γύρω μας, αλλά με βάση το συναίσθημα δε μπορείς να τα ακολουθήσεις. Και τότε μπαίνεις σε άλλες διαδικασίες που σε ρίχνουν μέσα στο πρόβλημα ακόμα πιο βαθιά. Εκεί ακριβώς σ' αυτή την απελπιστική -πρέπει να παραδεχτώ- στιγμή, έρχεται η λογική του "swim away".

Η άρνηση του προβλήματος είναι στην πραγματικότητα κάτι εικονικό που σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι όλα είναι υπό έλεγχο ενώ στην ουσία είναι τόσο χάλια που δε μπορείς να ασχοληθείς να τα λύσεις. Επίσης έχει και μειονεκτήματα καθώς μπορεί να σε οδηγήσει σε διάφορες ψυχοσωματικές αηδίες, αυτά δηλαδή που συμβαίνουν συνήθως όταν θάβεις πράγματα μέσα σου για να μην τα σκέφτεσαι. Και φυσικά στις πιο πολλές περιπτώσεις δε μπορείς και να κοιμηθείς γιατί υποσυνείδητα σε παίρνει και σε σηκώνει. Όπως και να 'χει το πράγμα, εγώ καλύτερη λύση ως τώρα δεν έχω βρει οπότε συμβιβάζομαι με όλα αυτά από το να κάθομαι να βράζω στο ζουμί μου ή να πλαντάζω στο κλάμα μόνη ή με παρέα με διαθέσιμους ώμους και χαρτομάντιλα σωρό. Οπότε ξεδιπλώνω το συλλογισμό μου.

Καταρχήν μισώ τη θεωρία με τα "πίσω κουτάκια" και αυτό το δηλώνω εξαρχής. Ίσως επειδή έχω κακή πρότερη εμπειρία, ίσως επειδή δεν πιστεύω ότι μπορεί να βάζεις κάτι εκεί μέσα και να το αφήνεις στην άκρη έτσι απλά, ίσως όμως και επειδή στο βάθος μπορεί να φοβάμαι ότι όντως γίνεται. Το να αφήνεις πράγματα πίσω επειδή σε πονάνε δεν έχω καταλήξει αν είναι καλό ή κακό. Και δε ξέρω αν αυτό έχει σχέση με το να αφήνεις πράγματα πίσω επειδή δε μπορείς να τα αντιμετωπίσεις. Ίσως να είναι απλά το ίδιο. Ίσως αυτά που αφήνουμε πίσω να είναι αυτά που μας πονάει να αντιμετωπίσουμε, ή αυτά που δε μπορούμε. Μπερδεμένα τα σκέφτομαι και μπερδεύομαι και η ίδια. Και δε ξέρω αν κι εγώ ενστερνίζομαι τις θεωρίες τύπου "πίσω κουτάκια" ή τελικά τις σνομπάρω.

Ωστόσο δεν είμαι άνθρωπος που ενεργώ με τη λογική, έτσι τουλάχιστον πιστεύω για τον εαυτό μου. Δε λέω ότι κάνω τρέλες, απλά χρησιμοποιώ τη λογική για να φιλτράρω τα πράγματα στη ζωή μου και όχι για να τα καθορίσω. Και βέβαια σκέφτομαι τις συνέπειες των πράξεων μου και τον αντίκτυπο στους άλλους ανθρώπους και την κοινωνία γύρω μου. Μα το συναίσθημα είναι αυτό που με κάνει να νιώθω σίγουρη, αυτό που λέμε feeling. Όπως τραγουδά και η Monika ( γιατί έχω γίνει fan όπως είναι φανερό ) "This Bloody Something".Αυτό που αν λείπει, ο,τι άλλο κι αν έχεις δεν είναι ποτέ αρκετό.

 Όταν, λοιπόν παρασύρομαι και νιώθω το συναίσθημα να με πνίγει, όταν δε μένουν πολλά να κάνεις είτε επειδή έχεις ήδη κάνει ό,τι μπορούσες, είτε επειδή δεν έχεις τα περιθώρια που χρειάζεσαι, τότε εφαρμόζω κάτι πολύ σοφό που είχα ακούσει - δε θυμάμαι πότε - από μια γιαγιά " Ζήσε τη ζωή σου όπως έρχεται" είχε πει και είχε τόσο δίκιο. Γιατί αυτή η κουβέντα σχετίζεται όντως πολύ με το εν λόγω θέμα. Το να βάζεις απλά πιο πίσω στο μυαλό σου ένα ζήτημα επειδή ακόμη δεν ξέρεις πως να το αντιμετωπίσεις ( και ξαναλέω ότι αυτό γίνεται σε εξαιρετικά δύσκολες περιπτώσεις και όχι με τα απλά καθημερινά ζητήματα της ζωής μας, περίπτωση στην οποία θα χαρακτηριζόταν αναισθησία ) είναι απόδειξη του ότι παίρνεις τη ζωή όπως έρχεται.  Δε μιλώ μοιρολατρικά, απλά είναι πιο σωστό να παίρνουμε μια απόσταση από τα πράγματα ώστε να μπορούμε να τα κρίνουμε ορθότερα.Έτσι αφήνουμε χώρο και χρόνο στις καταστάσεις να εξελιχθούν και στο τέλος ( μαγικό πως ) γίνεται πάντα το καλύτερο για μας, ακόμα κι αν τελικά το καταλάβουμε σε βάθος χρόνου. Και αυτός ο χώρος και ο χρόνος είναι που σε κάνουν να δεις τα πράγματα καθαρά. Είναι όπως όταν ψάχνεις κάτι και δεν το βλέπεις κι ας είναι μπροστά στα μάτια σου επειδή έχεις κουραστεί από το ψάξιμο. Εκτός του ότι όταν είσαι μέσα στο πρόβλημα είσαι ψυχολογικά ευάλωτος και κατ' επέκταση επηρεασμένος, θολωμένος και μη-αντικειμενικός. Η αλήθεια είναι πάντως πως δεν είναι καθόλου εύκολο να προσπαθείς να αφήσεις πίσω κάτι που πάντα μοιραία σε ακολουθεί παντού, όπως ένα πρόβλημα. Δε μπορείς να αποφεύγεις να το σκέφτεσαι και να προσποιείσαι πως δεν υπάρχει από τη στιγμή που σε βασανίζει σε μεγάλο κιόλας βαθμό. Εννοείται πως τα πίσω κουτάκια είναι προσωρινή λύση και όχι επειδή το επιλέγουμε αλλά επειδή δε γίνεται αλλιώς. Γιατί όλα βγαίνουν στην επιφάνεια κάποια στιγμή. Ίσως όμως εκείνη τη στιγμή οι συνθήκες να είναι διαφορετικές ή εμείς οι ίδιοι σαν άνθρωποι, ή απλά το θέμα να μη μας φαίνεται πια τόσο βουνό.

Δε νομίζω να βγει κανένα απολύτως συμπέρασμα σχετικά με το αν η μέθοδος αυτή είναι χρήσιμη τελικά ή όχι.  Ούτε σχετικά με το αν όντως πιάνει. Και για μένα προσωπικά όταν φτάνει η ώρα που βάζω κάτι στην άκρη να εξελιχθεί και "ό,τι θέλει ας γίνει" σημαίνει πως βρίσκομαι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αγανάκτησης και προβληματισμού και άκαρπης προσπάθειας με κάθε δυνατό μέσο. Αλλά δε μπορούμε στη ζωή να έχουμε τα πάντα under control. ( Και αυτό το λέω για να το ακούω η ίδια περισσότερο ). Ούτε να τα διευθετούμε ( ή καλύτερα...τακτοποιούμε! ) χωρίς την παραμικρή δυσκολία. Και όταν πια έχεις κάνει το καλύτερο που μπορείς και ό,τι περνά απ' το χέρι σου όντας σίγουρος γι' αυτό, ε τότε αξίζει να τ' αφήσεις κι ό,τι γίνει. Γιατί έτσι είναι η ζωή. Και γιατί το να σου φέρει τα πράγματα όπως εκείνη θέλει, είναι μέρος της γοητείας της.