This is a story of boy meets girl, but you should know upfront, this is not a love story.
Tagline : Boy meets girl. Boy falls in love. Girl doesn't.
This is not a love story. This is a story about love.
Όταν η ίδια η ταινία σε βάζει σ'αυτό το mood στην αρχή δε το παίρνεις στα σοβαρά. Λες δηλαδή ότι σε ξεκινάει έτσι για να μην περιμένεις πολλά πολλά αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού σου έχεις το happy ending δεδομένο. Το " (500) days of Summer " όμως σου δημιουργεί όλα με τη σειρά τα συναισθήματα που σου "αφήνει" ο έρωτας στο πέρασμά του. Δεν είναι μόνο ότι ταυτίζεις τον εαυτό σου με τους ήρωες καθ' όλη τη διάρκεια του έργου, αλλά το ότι σαν σε παράλληλο σύμπαν βλέπεις τη ζωή σου να περνάει δίπλα από αυτή των πρωταγωνιστών πολύ αληθινά. Εννοώ : το νιώθεις!
Υπέροχα εκφραστικός ο Joseph Gordon-Levitt ( Tom Hansen ) σε συνδυασμό με την "εκνευριστικά λογική" Zooey Deschanel ( Summer Finn ), μπορούν να σε κάνουν να δεις δυστυχή πράγματα που ούτε θέλεις να ξέρεις πως υπάρχουν, όπως ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση και άλλα τέτοια συναισθήματα του Διαβόλου! Θα σε κάνει ψυχολογικά κουρέλι, θα σε απογειώσει ξανά, ( God bless flashback technique! )θα σε προβληματίσει, θα σου θυμίσει όλες τις φορές που κι εσύ δεν άκουσες τη φωνή της λογικής γιατί δεν ήθελες ή απλά δε μπορούσες. Όντας ξεκάθαρα με το μέρος ( του καημένου ) του Τom μίσησα την πρωταγωνίστρια μέχρι θανάτου, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται αυτό. Και δε με νοιάζει καθόλου!
Όχι πως πρέπει υποχρεωτικά να ερωτευόμαστε τους πάντες, αλλά άμα δεν είμαστε σε φάση γιατί να ταλαιπωρούμε κι άλλους αθώους ανθρώπους που μετά μπορεί να μας ερωτευτούν αυτοί και να τους πληγώσουμε κι από πάνω? Μήπως είμαι ενοχική or something? Δε ξέρω αν έχω δίκιο, και μπορεί να μην έχω, μπορεί απλά να πρέπει να δοκιμάζουμε αν μπορούμε να ερωτευτούμε και αν δεν απλά να φεύγουμε και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Μπορεί αν δε δοκιμάσουμε να μη μπορέσουμε ποτέ να καταλάβουμε. Δεν ξέρω. Αυτό που πιστεύω εγώ είναι πως αν πάρεις ως δεδομένο εξαρχής ότι ό κάθε ένθρωπος μπορεί να σου δώσει λόγους να τον αγαπήσεις, τότε απλά είναι θέμα χρόνου να συμβεί. Δηλαδή όταν αρχίσεις να δένεσαι και να γνωρίζεις τον άλλον θα βρεις περισσότερα από ένα πράγματα άξια να σε κάνουν να τον αγαπήσεις. Αρκεί να είσαι σε φάση να το κάνεις. Άρα αν δεν είσαι, άστο καλύτερα. Τόσο απλό.
Άλλο θεμα τώρα είναι ο έρωτας. Σαν άλλη Summer κι εγώ σνόμπαρα με μεγάλη χαρά τα " περί έρωτος και άλλων δαιμονίων ". Είναι αυτό που λένε, μέχρι να σου τύχει. Ε λοιπόν όντως άμα σου τύχει μια χαρά θα το καταλάβεις και μάλιστα αν όχι με την πρώτη, σίγουρα με τη δεύτερη. Οπότε και πάλι γυρνώντας στο προηγούμενο θέμα, άμα δε συμβεί εξαρχής, δε πρόκειται να 'ρθει που να χτυπιέσαι. Άρα και πάλι πρέπει ο άλλος άνθρωπος, " το ζευγάρι σου " δηλαδή, να το μάθει όσο είναι καιρός. Όχι να ζει ανυποψίαστος στο ροζ συννεφάκι και ξάφνου μια μέρα να έρθει μια Summer και να του πει " What is this? What are we doing? ". Δηλαδή έλεος!
Η αγάπη είναι παράξενο πράγμα, και οι σχέσεις ακόμα πιο πολύ. Το μεγάλο θέμα τελικά μπορεί απλά να είναι το να ζητάνε και οι δύο τα ίδια πράγματα. Δεν είμαι υπέρ του να περνάς απλά καλά. Καλά περνάς και μόνος σου και μάλιστα χωρίς να νιώθεις ότι τρως κάποιου άλλου το χρόνο και επενδύει συναισθηματικά επάνω σου ( γιατί αυτά δε γίνονται κατά παραγγελία όπως ξέρουμε ) και τελικά μετανιώνει και που το έκανε. Γιατί οι κακές αναμνήσεις εύκολα σβήνουν τις καλές, ακόμα κι αν είναι λιγότερες. Ουφ δε ξέρω... Δε ξεκινάς μια σχέση με την προοπτική την ημερομηνίας λήξης, ούτε παντρεύεσαι επειδή υπάρχουν και τα διαζύγια. Δε μπορείς να ξέρεις που πάει το καθετί ούτε πως μπορεί να εξελιχθεί. Ούτε καν να προστατευτείς για να μην πληγωθείς.
Και μετά το καλοκαίρι πάντα έρχεται το φθινόπωρο. Ότι κι αν κάνουμε πάντα θα έρχεται. Το μόνο αισιόδοξο μήνυμα που θα μπορούσα να περάσω είναι πως αν περάσουμε άσχημα, εκτιμάμε τα καλά διαφορετικά. Τα βιώνουμε αλλιώς και τα κρατάμε για να μη μας φύγουν. Γιατί μπορεί η αγάπη να είναι πόνος, να είναι μονόπλευρη, ακατανόητη ή κρυμμένη αλλά το συναίσθημα που σε κάνει σχεδόν να βλέπεις καρδούλες να πετάνε από πάνω σου, αυτό απλά δε συγκρίνεται με τίποτα.
Whatever.
