Hangover it is then!
Η αλήθεια είναι ότι η ταινία εν τέλει σου αφήνει ένα συναίσθημα hangover βγαίνοντας από την αίθουσα -με την καλή έννοια!
Ήταν χθες αργά το απόγευμα όταν δέχτηκα την πρόσκληση για σινεμά για μια ταινία που ούτε καν είχα ακούσει, ένεκα του καλοκαιριού χρειάζομαι ένα catch up στα πολιτιστικά. Όταν άκουσα πως επρόκειτο για κωμωδία και μάλιστα "αμερικανιά" δεν πέταξα και τη σκούφια μου, ούτε ενθουσιάστηκα με την ιδέα διαβάζοντας περί τίνος πρόκειται. Είπα όμως να μην το σκεφτώ πολύ πολύ και να πάω ένα χαλαρό σινεμαδάκι με την παρέα ίσα για τη βόλτα. Η βραδιά ήταν ζεστή και φυσούσε ελαφρύ αεράκι όταν συνειδητοποίησα ότι δεν θα πηγαίναμε σε θερινό σινεμά. Δεν ήθελα να είμαι προκατειλημμένη αλλά μία η επιλογή της ταινίας, μια η επιλογή του χώρου και τέλος η κλειστή αίθουσα με το air condition στο full έριχναν κατακόρυφα, για να μην πω εκμηδένιζαν τις προσδοκίες μου. Πόσο λάθος ήμουν!
Δε ξέρω από που να ξεκινήσω γιατί ήμασταν τουλάχιστον εντυπωσιακοί εξαρχής. Ξεκινήσαμε "να τσιμπήσουμε κάτι" που ως γνωστόν χρειάστηκε άπλετο χρόνο μιας που ο καθένας θα παράγγελνε από διαφορετικό σημείο και στο τέλος θα συναντιόμαστε σε ένα τραπεζάκι όλοι μαζί. Από το οποίο τραπεζάκι σηκωθήκαμε έντρομοι όταν καταλάβαμε ότι παρόλο που είχαμε κάνει κράτηση μέσω internet έπρεπε να έχουμε ήδη παραλάβει από το μηχάνημα τα εισιτήρια μας γιατί έμεναν γύρω στα δέκα λεπτά για να ξεκινήσει η ταινία. Ανεβαίνοντας στον επάνω όροφο, όμως δεν υπολογίσαμε την τεράστια ουρά μπροστά από τα ποπκόρν, και εγώ σινεμά χωρίς ποπκόρν...ποτέ! Είναι σα να μου παίρνεις τη μισή χαρά. Αφού μοιραστήκαμε λοιπόν και στις τρεις ουρές ανα δύο, ώστε όποιος φτάσει πρώτος να φωνάξει και τους άλλους για να κερδίσουμε χρόνο ( ντροπή το ξέρω! ), αφού ευχαρίστως μας παραχώρησαν τη σειρά τους μια παρέα αγόρια επιεικώς από 17 έως 19, καταφέραμε να κουβαλήσουμε από ένα μεγάλο ποπκόρν και μια μεγάλη coca cola τρέχοντας μέχρι την αίθουσα. Η αιτία της μη-βιασύνης μας ήταν το δεκάλεπτο των "προσεχώς" τα οποία και εννοείται δεν προλάβαμε, ωστόσο δεν είχαμε υπολογίσει το γεγονός ότι ήμασταν στην τελευταία αίθουσα κάτω κάτω. Χώρια που μου τη δίνει να χάνω την αρχή της ταινίας. Ουφ!
Φτάσαμε τη στιγμή που έπεφτε το σήμα περί πνευματικών δικαιωμάτων, τρέχοντας αλαφιασμένοι μέσα στη σκοτεινή αίθουσα με τα ποπκόρν να γεμίζουν τον τόπο. Τουλάχιστον δεν χάναμε την αρχή! Καθόμαστε άρον άρον, χαμηλώνουμε τα κινητά και παίρνουμε επιτέλους ανάσα όταν πέφτει η πρώτη σκηνή. Η ταινία άρχισε κατευθείαν να κερδίζει πόντους αφενός λόγω του ότι ξεκίνησε με flashback που είναι ό,τι καλύτερο για να μου κεντρίσεις το ενδιαφέρον, και αφετέρου λόγω του φανταστικού, υπέροχου drop-dead-gorgeous Phil Wenneck/Bradley Cooper whatever, που επίσης μου κέντρισε το ενδιαφέρον αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Ήταν κάτι διαφορετικό απ' αυτό που περίμενα και ξεκινώ από την αίσθηση του χιούμορ που στις κλασικές αμερικάνικες παραγωγές είναι το λιγότερο χαζό, αναμενόμενο και ανούσιο. Δε θέλω να φαίνομαι η παράξενη της παρέας αλλά το χιούμορ τύπου "ηλίθιος και πανηλίθιος" απλά δε μου κάνει. Εν ολίγοις, οι ατάκες ήταν η μια καλύτερη από την άλλη σε τέτοιο βαθμό που κάποιες φορές έχαναν στη μετάφραση. Από το γέλιο κόντεψα κανά δυο φορές να πνιγώ με το ποπκόρν και ο -Έλληνας, άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου λενε...- Alan Garner/Ζach Galifianakis δεν σε άφηνε να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του. Ο τύπος το ζούσε! Η μια ανατροπή έφερνε την άλλη και πραγματικά το μυαλό σου δε θα μπορούσε να πάει στο τι έγινε τελικά εκείνο το βράδυ στο Vegas. Ο κάθε ήρωας σου έδινε λόγους για να τον συμπαθήσεις και να τον "συγχωρέσεις" ενδεχομένως για εκείνο το βράδυ της ακολασίας -sin city δε λενε?
Μου αρέσουν οι ταινίες με έξυπνες ατάκες, είναι σαν τους άντρες με έξυπνες ατάκες μάλλον! Και αυτή ήταν μια τέτοια ταινία, παρότι δεν το περιμένεις εξαρχής. Με λίγο ή πολύ απ' όλα. Πολύ κλασσική Αμερική, πολλά φώτα, κίνηση, καζίνο φυσικά, μπλεξίματα με τη μαφία, καταδιώξεις, πυροβολισμούς, μωρά, γάμους αστραπή, και πάνω απ' όλα αναπάντεχη πλοκή που δε σε άφηνε ούτε να την προβλέψεις, μα ούτε και να βαρεθείς λεπτό.
Ήταν ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω, της αυθεντικότητας των χαρακτήρων, καθώς και του πηγαίου χιούμορ αυτό που θα με έκανε μέχρι και να το ξαναδώ. Γιατί είναι μεγάλο πράγμα να καταφέρεις μετά το τέλος μιας τέτοιας ταινίας, οι κοπέλες θεατές να είναι σίγουρες πως κι αυτές μετά από ένα ανάλογο bachelor θα παντρεύονταν τον καλό τους!
Σημείωση: Υπήρχε κόσμος που ( έλεος ) σηκωνόταν την ώρα που έπεφταν οι τίτλοι τέλους μαζί με το φωτογραφικό υλικό από το bachelor της συμφοράς! Άν θα το δείτε μείνετε ως το τέλος γιατί πραγματικά αυτές οι φωτογραφίες είναι όλο το θέμα. Αυτό που περιμένεις να μάθεις, αυτό που φαντάζεσαι ή που ονειρεύεσαι να κάνεις στο δικό σου bachelor. Tο fun part!
Ήταν ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω, της αυθεντικότητας των χαρακτήρων, καθώς και του πηγαίου χιούμορ αυτό που θα με έκανε μέχρι και να το ξαναδώ. Γιατί είναι μεγάλο πράγμα να καταφέρεις μετά το τέλος μιας τέτοιας ταινίας, οι κοπέλες θεατές να είναι σίγουρες πως κι αυτές μετά από ένα ανάλογο bachelor θα παντρεύονταν τον καλό τους!
Σημείωση: Υπήρχε κόσμος που ( έλεος ) σηκωνόταν την ώρα που έπεφταν οι τίτλοι τέλους μαζί με το φωτογραφικό υλικό από το bachelor της συμφοράς! Άν θα το δείτε μείνετε ως το τέλος γιατί πραγματικά αυτές οι φωτογραφίες είναι όλο το θέμα. Αυτό που περιμένεις να μάθεις, αυτό που φαντάζεσαι ή που ονειρεύεσαι να κάνεις στο δικό σου bachelor. Tο fun part!
No comments:
Post a Comment