Τι γίνεται όταν οι πράξεις σου καμιά φορά είναι αντίθετες με τα πιστεύω σου? Αν υπό συγκεκριμένες συνθήκες οι αντιδράσεις σου ήταν όπως δεν περίμενες να είναι? Αν πλήγωσες άθελά σου άλλους ανθρώπους? Κι αν όντως είσαι κακός άνθρωπος? Μπορεί άραγε να είσαι κακός και να μην το ξέρεις? Μπορεί να νομίζεις ότι είσαι καλός και τελικά να κάνεις λάθος? Η απλά καμιά φορά οι πράξεις σου να σε κάνουν να νομίζεις ότι είσαι κακός ενώ στην πραγματικότητα μπορεί απλά να είσαι τόσο ευσυνείδητος που να πιστεύεις πως με μια κακή πράξη έγινες ξαφνικά κάποιος άλλος? Δηλαδή αν είσαι πάντα καλός και κάνεις κάτι που είναι ενάντια στις αρχές σου, όλα τα καλά διαγράφονται και επιτόπου γίνεσαι ο χειρότερος ever?
Η όντως σημασία τελικά έχει το πως φέρεσαι μετά την εκάστοτε πράξη καλή ή κακή και αυτό τελικά σε κρίνει και ως άνθρωπο? Αφού όλοι κάνουμε λάθη άλλωστε. Όχι πως αυτό είναι επαρκής δικαιολογία και επειδή σε εξιλεώνει μπορείς να την εφαρμόζεις καθημερινά. Αλλά αν το μετά είναι αυτό που μετράει, τότε τα περιθώρια δεν είναι τόσο ασφυκτικά στενά. Για παράδειγμα μπορεί να κάνεις ένα λάθος και μετά να το μετανιώσεις. Τότε το μετά όντως μπορεί να κάνει τη διαφορά γιατί άλλο πράγμα είναι ας πούμε να ζητήσεις συγνώμη ή να προσπαθήσεις να το διορθώσεις και άλλο να κάνεις την πάπια και να περιμένεις να ξεχαστεί από μόνο του. Το ίδιο ισχύει και για τις καλές πράξεις, μπορεί να κάνεις χίλια καλά και μετά με μια σου κίνηση να τα χαλάσεις όλα, σαν την αγελάδα που ρίχνει μια στην καρδάρα με το γάλα και όλη της η δουλεία πάει χαμένη σε μια στιγμή μέσα. Τελικά όντως το μετά είναι μεγάλη υπόθεση. Αλλά είναι βέβαια θέμα χαρακτήρα. Άλλοι άνθρωποι ενεργούν με βάση τον εγωισμό και δεν έχουν καν τη λέξη συγνώμη στο λεξιλόγιο τους, άλλοι είναι αιώνια θύματα και από την ενοχικότητα που τους διακατέχει αν μπορούσαν θα ζητούσαν συγνώμη και που αναπνέουν ακόμα.
Έχω παρατηρήσει πως δεν αντέχω οι άνθρωποι να έχουν άσχημη γνώμη για μένα. Εννοώ πως προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται πιο σωστή ώστε να μη χρειαστεί να δικαιολογήσω τις πράξεις μου, ώστε να μην πληγώνω κανέναν ποτέ. Ξέρω ότι αυτό δε γίνεται ούτε στα παραμύθια και πως ακόμα και οι πιο καλοί άνθρωποι στον κόσμο έχουν ψεγάδια και παραξενιές και φυσικά κάνουν λάθη. Επίσης την έχω πατήσει πολλές φορές στην προσπάθειά μου να απαλύνω καταστάσεις και να δικαιολογήσω ανθρώπους. Γιατί καμιά φορά ο άλλος δεν καταλαβαίνει πως το να αντιμετωπίζεις τα πράγματα από ένα επίπεδο είναι ανωτερότητα και σε περνάει για χαζό. Το να κρατάς δε το επίπεδο είναι ορισμένες φορές πολύ δύσκολο καθώς είσαι άνθρωπος και έχεις συναισθήματα που παλεύουν να βγουν στην επιφάνεια με κάθε τρόπο, και αυτός ο τρόπος μπορεί να είναι με κλάματα, με φωνές ή με διάθεση για ξύλο ( προς Θεού, όχι πως δέρνω κόσμο, αλλά καμιά φορά όλοι έχουμε έρθει σε κατάσταση να θέλουμε να σηκώσουμε το χέρι κι όπου πάει! ). Αυτό που πρέπει οπωσδήποτε να δουλέψω με τον εαυτό μου είναι ότι κανείς δεν είναι τέλειος και δε γίνεται εκ των πραγμάτων να μας αγαπάνε και να μας συμπαθούν όλοι. Και πως αναπόφευκτα θα πληγωθούν άνθρωποι από μας, όπως έχουμε πληγωθεί κι εμείς από άλλους, και λάθη θα κάνουμε και απ' όλα. Καμιά φορά τα πράγματα έρχονται έτσι όπως δε μπορεί να τα χειριστείς, και κάποιος φίλος μου είχε πει πως θέλω να έχω έλεγχο των πραγμάτων και τρελαίνομαι αν δεν μπορώ. Εντάξει, δεν είμαι κανένα control freak. Oύτε από την άλλη το έχω σκέφτει αρκετά ώστε να καταλήξω αν έχει δίκιο. Ισχύει όμως νομίζω με τους ανθρώπους γύρω μου, από την άποψη ότι δε θέλω να πιστεύουν άλλα για μένα απ' αυτό που πραγματικά είμαι. Ούτε αυτό είναι εύκολο πράγμα και μάλιστα χρειάζεται να σε γνωρίσει ο άλλος για να καταλάβει πράγματα για σένα που θα του διαμορφώσουν τη γνώμη. Και πάντα οι συνθήκες παίζουν ρόλο.
Ίσως δεν είμαστε πάντα οι ίδιοι. Όλοι εξάλλου περνάμε φάσεις καλές και κακές. Και έχουμε πιεστεί και δεν είμαστε πάντα καλή παρέα. Και έχουμε γνωρίσει άτομα σε λάθος στιγμές και διαμορφώνουν άλλη άποψη για μας. Το ξέρω πως δε μπορώ να είμαι καθ' όλα σωστή, αλλά το να κάνω ο,τι καλύτερο μπορώ είναι κι αυτό μεγάλο θέμα νομίζω. Γιατί έχω τη διάθεση να φέρομαι εντάξει και γίνεται μάχη μέσα μου αν για κάποιο λόγο δε καταφέρω να το κάνω. Στις σχέσεις μου οικογενειακές, φιλικές και ερωτικές θα μπορούσα να είμαι πάντα εκεί ακόμα κι εις βάρος του εαυτού μου ( αυτό βέβαια είναι ένα άλλο θέμα που θα πρέπει να λύσω ). Ο καθένας έχει τα θέματά του άλλωστε. Αλλά δε ξέρω αν σ' αυτή την περίπτωση μετράει πιο πολύ το ταξίδι ( that means η διάθεση και η προσπάθεια ) ή εν τέλει το αποτέλεσμα. Γιατί καμιά φορά μπορεί το αποτέλεσμα να μη σε δικαιώνει όσο κι αν έχεις προσπαθήσει. Η απλά να σε έχουν χαρακτηρίσει από μια πράξη σε μια κακιά ή λάθος στιγμή και μετά πλέον αυτό να μην αλλάζει.
Μου είναι πολύ δύσκολο να πω πως δε μπορούμε να σκάμε για όλους και για όλα, αλλά έτσι είναι ουσιαστικά. Και ο καιρός περνάει και τα γιατρεύει όλα, και σε κάνει και ξεχνάς και ξεπερνάς. Και τελικά όποιος θέλει να σε καταλάβει θα προσπαθήσει και θα το κάνει, θα σου δώσει ευκαιρίες, θα σε μάθει καλύτερα. Γιατί αν οι προθέσεις είναι καλές, τότε ακόμα και το "λάθος" αποτέλεσμα μπορεί να ανατραπεί. Γιατί αν πάντα δεν είναι το ταξίδι αυτό που μετράει, τότε τι είναι?
Η όντως σημασία τελικά έχει το πως φέρεσαι μετά την εκάστοτε πράξη καλή ή κακή και αυτό τελικά σε κρίνει και ως άνθρωπο? Αφού όλοι κάνουμε λάθη άλλωστε. Όχι πως αυτό είναι επαρκής δικαιολογία και επειδή σε εξιλεώνει μπορείς να την εφαρμόζεις καθημερινά. Αλλά αν το μετά είναι αυτό που μετράει, τότε τα περιθώρια δεν είναι τόσο ασφυκτικά στενά. Για παράδειγμα μπορεί να κάνεις ένα λάθος και μετά να το μετανιώσεις. Τότε το μετά όντως μπορεί να κάνει τη διαφορά γιατί άλλο πράγμα είναι ας πούμε να ζητήσεις συγνώμη ή να προσπαθήσεις να το διορθώσεις και άλλο να κάνεις την πάπια και να περιμένεις να ξεχαστεί από μόνο του. Το ίδιο ισχύει και για τις καλές πράξεις, μπορεί να κάνεις χίλια καλά και μετά με μια σου κίνηση να τα χαλάσεις όλα, σαν την αγελάδα που ρίχνει μια στην καρδάρα με το γάλα και όλη της η δουλεία πάει χαμένη σε μια στιγμή μέσα. Τελικά όντως το μετά είναι μεγάλη υπόθεση. Αλλά είναι βέβαια θέμα χαρακτήρα. Άλλοι άνθρωποι ενεργούν με βάση τον εγωισμό και δεν έχουν καν τη λέξη συγνώμη στο λεξιλόγιο τους, άλλοι είναι αιώνια θύματα και από την ενοχικότητα που τους διακατέχει αν μπορούσαν θα ζητούσαν συγνώμη και που αναπνέουν ακόμα.
Έχω παρατηρήσει πως δεν αντέχω οι άνθρωποι να έχουν άσχημη γνώμη για μένα. Εννοώ πως προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται πιο σωστή ώστε να μη χρειαστεί να δικαιολογήσω τις πράξεις μου, ώστε να μην πληγώνω κανέναν ποτέ. Ξέρω ότι αυτό δε γίνεται ούτε στα παραμύθια και πως ακόμα και οι πιο καλοί άνθρωποι στον κόσμο έχουν ψεγάδια και παραξενιές και φυσικά κάνουν λάθη. Επίσης την έχω πατήσει πολλές φορές στην προσπάθειά μου να απαλύνω καταστάσεις και να δικαιολογήσω ανθρώπους. Γιατί καμιά φορά ο άλλος δεν καταλαβαίνει πως το να αντιμετωπίζεις τα πράγματα από ένα επίπεδο είναι ανωτερότητα και σε περνάει για χαζό. Το να κρατάς δε το επίπεδο είναι ορισμένες φορές πολύ δύσκολο καθώς είσαι άνθρωπος και έχεις συναισθήματα που παλεύουν να βγουν στην επιφάνεια με κάθε τρόπο, και αυτός ο τρόπος μπορεί να είναι με κλάματα, με φωνές ή με διάθεση για ξύλο ( προς Θεού, όχι πως δέρνω κόσμο, αλλά καμιά φορά όλοι έχουμε έρθει σε κατάσταση να θέλουμε να σηκώσουμε το χέρι κι όπου πάει! ). Αυτό που πρέπει οπωσδήποτε να δουλέψω με τον εαυτό μου είναι ότι κανείς δεν είναι τέλειος και δε γίνεται εκ των πραγμάτων να μας αγαπάνε και να μας συμπαθούν όλοι. Και πως αναπόφευκτα θα πληγωθούν άνθρωποι από μας, όπως έχουμε πληγωθεί κι εμείς από άλλους, και λάθη θα κάνουμε και απ' όλα. Καμιά φορά τα πράγματα έρχονται έτσι όπως δε μπορεί να τα χειριστείς, και κάποιος φίλος μου είχε πει πως θέλω να έχω έλεγχο των πραγμάτων και τρελαίνομαι αν δεν μπορώ. Εντάξει, δεν είμαι κανένα control freak. Oύτε από την άλλη το έχω σκέφτει αρκετά ώστε να καταλήξω αν έχει δίκιο. Ισχύει όμως νομίζω με τους ανθρώπους γύρω μου, από την άποψη ότι δε θέλω να πιστεύουν άλλα για μένα απ' αυτό που πραγματικά είμαι. Ούτε αυτό είναι εύκολο πράγμα και μάλιστα χρειάζεται να σε γνωρίσει ο άλλος για να καταλάβει πράγματα για σένα που θα του διαμορφώσουν τη γνώμη. Και πάντα οι συνθήκες παίζουν ρόλο.
Ίσως δεν είμαστε πάντα οι ίδιοι. Όλοι εξάλλου περνάμε φάσεις καλές και κακές. Και έχουμε πιεστεί και δεν είμαστε πάντα καλή παρέα. Και έχουμε γνωρίσει άτομα σε λάθος στιγμές και διαμορφώνουν άλλη άποψη για μας. Το ξέρω πως δε μπορώ να είμαι καθ' όλα σωστή, αλλά το να κάνω ο,τι καλύτερο μπορώ είναι κι αυτό μεγάλο θέμα νομίζω. Γιατί έχω τη διάθεση να φέρομαι εντάξει και γίνεται μάχη μέσα μου αν για κάποιο λόγο δε καταφέρω να το κάνω. Στις σχέσεις μου οικογενειακές, φιλικές και ερωτικές θα μπορούσα να είμαι πάντα εκεί ακόμα κι εις βάρος του εαυτού μου ( αυτό βέβαια είναι ένα άλλο θέμα που θα πρέπει να λύσω ). Ο καθένας έχει τα θέματά του άλλωστε. Αλλά δε ξέρω αν σ' αυτή την περίπτωση μετράει πιο πολύ το ταξίδι ( that means η διάθεση και η προσπάθεια ) ή εν τέλει το αποτέλεσμα. Γιατί καμιά φορά μπορεί το αποτέλεσμα να μη σε δικαιώνει όσο κι αν έχεις προσπαθήσει. Η απλά να σε έχουν χαρακτηρίσει από μια πράξη σε μια κακιά ή λάθος στιγμή και μετά πλέον αυτό να μην αλλάζει.
Μου είναι πολύ δύσκολο να πω πως δε μπορούμε να σκάμε για όλους και για όλα, αλλά έτσι είναι ουσιαστικά. Και ο καιρός περνάει και τα γιατρεύει όλα, και σε κάνει και ξεχνάς και ξεπερνάς. Και τελικά όποιος θέλει να σε καταλάβει θα προσπαθήσει και θα το κάνει, θα σου δώσει ευκαιρίες, θα σε μάθει καλύτερα. Γιατί αν οι προθέσεις είναι καλές, τότε ακόμα και το "λάθος" αποτέλεσμα μπορεί να ανατραπεί. Γιατί αν πάντα δεν είναι το ταξίδι αυτό που μετράει, τότε τι είναι?
No comments:
Post a Comment