And so they must depart
Too many more are broken hearts
But I've seen that all before
In TV, books and film and more
And there's a happy ending
Every single day
And they'll meet one day
Far away
And say "I wish I was something more"
And they'll meet one day
Far away
And say "I wish I knew you, I wish I knew you before"
Τελικά το laptop είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι λίγο ηλίθιο να μου έρχεται στο μυαλό αυτό ενώ εξαρχής είχα σκεφτεί να γράψω με θέμα τη μοναξιά. Το laptop όμως είναι κατ' εξοχήν πολέμιος της μοναξιάς, μιας που μέσω αυτού μπορείς να συνδεθείς με την άλλη, κυριολεκτικά, άκρη του κόσμου και σε μια στιγμή μέσα να νιώθεις πολύ κοντά με όλα και με όλους. Άρα ουσιαστικά δε σ' αφήνει να είσαι μόνος, αρκεί να επιλέξεις να το κάνεις.
Too many more are broken hearts
But I've seen that all before
In TV, books and film and more
And there's a happy ending
Every single day
And they'll meet one day
Far away
And say "I wish I was something more"
And they'll meet one day
Far away
And say "I wish I knew you, I wish I knew you before"
Τελικά το laptop είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι λίγο ηλίθιο να μου έρχεται στο μυαλό αυτό ενώ εξαρχής είχα σκεφτεί να γράψω με θέμα τη μοναξιά. Το laptop όμως είναι κατ' εξοχήν πολέμιος της μοναξιάς, μιας που μέσω αυτού μπορείς να συνδεθείς με την άλλη, κυριολεκτικά, άκρη του κόσμου και σε μια στιγμή μέσα να νιώθεις πολύ κοντά με όλα και με όλους. Άρα ουσιαστικά δε σ' αφήνει να είσαι μόνος, αρκεί να επιλέξεις να το κάνεις.
Δεν έχω έτσι κι αλλιώς σκοπό να γίνω μελό επειδή επέλεξα αυτό το θέμα. Εξάλλου η μοναξιά είναι κάτι που δεν αφορά μόνο στις προσωπικές μας σχέσεις, όσο και στην κοινωνική και επαγγελματική μας ζωή γενικώς. Μόνος ανάμεσα σε πλήθος κόσμου, μόνος μέσα στο ίδιο σου το σπίτι και στα πλαίσια και της οικογένειας ακόμα, μόνος και περιθωριοποιημένος από την κοινωνία ολόκληρη λόγω διαφορετικότητας. Οι επιλογές μας καμιά φορά, ο χαρακτήρας μας, τα πιστεύω μας ή απλά η διάθεση μας, μας ωθούν στην ακόμα και κατ' επιλογήν μοναξιά. Στην "ησυχία μας".
Ωστόσο η μοναξιά από επιλογή είναι ενάντια στην κοινωνική φύση του ανθρώπου, σε αυτό που έχουμε μέσα μας εξαρχής, τη συντροφικότητα, τη συναναστροφή, την παρέα. Άλλωστε πως αλλιώς θα εξελλιχθούμε ως άνθρωποι αν δεν έχουμε γνωρίσει το διαφορετικό από μας, αν δε συγκρίνουμε, αν δεν ξεσηκώσουμε ή κι αν ακόμα δεν απορρίψουμε στοιχεία που βρίσκουμε σε άλλους ανθρώπους?
Το να έχεις τις πλάτες μιας οικογένειας, ένα ταίρι, φίλους και συνεργάτες είναι απαραίτητο στη ζωή μας ώστε να έχουμε ανθρώπους να συμβουλεύουμε και να μας συμβουλεύουν, να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας, χαρμόσυνα και θλιβερά, να αγαπάμε και να μας αγαπούν, να πλησιάζουμε ή να απορρίπτουμε. Όταν δε μπορείς να κάνεις όλα αυτά, δε μπορείς να είσαι ολοκληρωμένος και ισορροπημένος σαν άνθρωπος. Και στην εποχή μας οι άνθρωποι εύκολα απομονώνονται. Τους απορροφά η δουλεία, οι ρυθμοί της πόλης και της σύγχρονης ζωής, το internet. Δε θα εστιάσω σε κλισέ του στυλ "Δε ξέρεις ποιος μένει στη διπλανή πόρτα", αλλά είναι γεγονός ότι ολοένα και λιγότερο μαζευόμαστε στα σπίτια, δε βγαίνουμε εύκολα έξω αν δεν υπάρχει κάποιος λόγος -ακόμα και το Σάββατο χρησιμεύει σαν δικαιολογία-, δεν συναναστρεφόμαστε. Οι νέοι διαβάζουν βιβλία με οδηγίες και βήματα για να πλησιάσουν τους γύρω τους. Χρησιμοποιούν την κάλυψη και την ασφάλεια του διαδικτύου για να επικοινωνήσουν. Κοιτάζονται καχύποπτα μεταξύ τους αν τύχει και τους μιλήσει ένας άγνωστος σε ένα μπαρ. Αλήθεια, ανησυχώ! Και δεν είναι ότι με έχουν πάρει τα χρόνια ή έζησα τις δεκαετίες που οι άνθρωποι συναντιόνταν στις πλατείες και οι γυναίκες κάθονταν στα πεζούλια των σπιτιών προσέχοντας τα παιδάκια που έπαιζαν βόλους. Κι όμως θα ήθελα πάρα πολύ να τα είχα προλάβει όλα αυτά. Την εποχή που έκαναν κέφι με μια κιθάρα, που δε φοβόσουν να κυκλοφορήσεις, που ήταν όλα πιο αυθόρμητα. Που δε σε κοιτούσαν με την απορία : Που γνωρίζεις κόσμο αφού δεν πας σε club!, λες και είσαι κανένα alien.
Η μοναξιά λοιπόν δεν έχει να κάνει μόνο με το αν είσαι ζευγάρι ή όχι, όσο και με άλλα ζητήματα ουσιαστικά πιο σημαντικά απ' αυτό. Και πιο ανησυχητικά. Όπως τη μοναξιά για την οποία ευθύνεται η διαφορετικότητα σου από τους άλλους. Λες και ο καθένας έχει να δώσει λογαριασμό ή λες και υπάρχει ένα συγκεκριμένο μοτίβο που πρέπει όλοι να ακολουθούμε αν θέλουμε να είμαστε αποδεκτοί, να "μας παίζουνε". Μικροαστικοί κομπλεξισμοί τέτοιου είδους έχουν δημιουργήσει μια κοινή γνώμη που φοβάται την πρωτοτυπία, το καινούριο, το "άλλο" και προσπαθεί να χαλιναγωγήσει σώμα και πνεύμα ώστε να ταιριάζουμε όλοι μεταξύ μας, να μην αποκλίνουμε και της χαλάμε το σύνολο.
Μπορεί να το ξαναπιάσω αυτό το θέμα από άλλη οπτική γωνία. Είναι έτσι κι αλλιώς πάντα επίκαιρο.'Αλλωστε το get to know each other δεν είναι απλή υπόθεση για όλους μας. Θέλει να αφιερώσεις χρόνο και να αφήσεις χώρο, να είσαι συγκαταβατικός χωρίς όμως να συμβιβάζεσαι, να προσπαθήσεις. Και ίσως αυτό είναι το πρόβλημα του σήμερα. Ότι δε θέλουμε να κουραστούμε για τίποτα. Και γι' αυτό μένουμε μόνοι, για να μη δώσουμε ούτε λίγο από μας. Και από φόβο καμιά φορά μήπως πληγωθούμε. Και για να αποφύγουμε αυτό, μένουμε κλεισμένοι στο καβούκι ( βλέπε σπίτι, κλειστό κύκλο, υπολογιστή ) μας. Και καμιά φορά όταν προσπαθεί κάποιος να μας κάνει να βγούμε πεισμώνουμε ακόμα πιο πολύ. 'Η βγάζουμε λίγο το κεφαλάκι και του δαγκώνουμε κανένα δάχτυλο, έτσι για να μάθει να μη ξανάρθει.
Ένα πράγμα που λέω πάντα είναι πως όλοι έχουμε τη γοητεία μας, που είναι πολύ διαφορετική του ενός από του άλλου και που μας δίνει λόγους να αγαπήσουμε τον καθένα. Γιατί ο καθένας το αξίζει. Και γιατί αν όλοι ήμασταν ίδιοι μεταξύ μας, τότε κανονικά θα έπρεπε να είμαστε μόνοι. Γιατί όλα θα ήταν τόσο βαρετά και μονότονα, και γιατί δε θα είχαμε τίποτα να μάθουμε, να συγκρίνουμε, να αγαπήσουμε ή να μισήσουμε στους άλλους. Και αυτό ουσιαστικά είναι που μας κάνει φίλους και ζευγάρια και μας δημιουργεί σχέσεις, το ότι είμαστε διαφορετικοί και συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον. Και γιατί δύο μυαλά σκέφτονται πάντα καλύτερα από ένα, δε λένε? Και γιατί είναι καλό να έχεις να ακούσεις και μια δεύτερη γνώμη. Ακόμα κι αν κρατήσεις τελικά τη δική σου.
Το να έχεις τις πλάτες μιας οικογένειας, ένα ταίρι, φίλους και συνεργάτες είναι απαραίτητο στη ζωή μας ώστε να έχουμε ανθρώπους να συμβουλεύουμε και να μας συμβουλεύουν, να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας, χαρμόσυνα και θλιβερά, να αγαπάμε και να μας αγαπούν, να πλησιάζουμε ή να απορρίπτουμε. Όταν δε μπορείς να κάνεις όλα αυτά, δε μπορείς να είσαι ολοκληρωμένος και ισορροπημένος σαν άνθρωπος. Και στην εποχή μας οι άνθρωποι εύκολα απομονώνονται. Τους απορροφά η δουλεία, οι ρυθμοί της πόλης και της σύγχρονης ζωής, το internet. Δε θα εστιάσω σε κλισέ του στυλ "Δε ξέρεις ποιος μένει στη διπλανή πόρτα", αλλά είναι γεγονός ότι ολοένα και λιγότερο μαζευόμαστε στα σπίτια, δε βγαίνουμε εύκολα έξω αν δεν υπάρχει κάποιος λόγος -ακόμα και το Σάββατο χρησιμεύει σαν δικαιολογία-, δεν συναναστρεφόμαστε. Οι νέοι διαβάζουν βιβλία με οδηγίες και βήματα για να πλησιάσουν τους γύρω τους. Χρησιμοποιούν την κάλυψη και την ασφάλεια του διαδικτύου για να επικοινωνήσουν. Κοιτάζονται καχύποπτα μεταξύ τους αν τύχει και τους μιλήσει ένας άγνωστος σε ένα μπαρ. Αλήθεια, ανησυχώ! Και δεν είναι ότι με έχουν πάρει τα χρόνια ή έζησα τις δεκαετίες που οι άνθρωποι συναντιόνταν στις πλατείες και οι γυναίκες κάθονταν στα πεζούλια των σπιτιών προσέχοντας τα παιδάκια που έπαιζαν βόλους. Κι όμως θα ήθελα πάρα πολύ να τα είχα προλάβει όλα αυτά. Την εποχή που έκαναν κέφι με μια κιθάρα, που δε φοβόσουν να κυκλοφορήσεις, που ήταν όλα πιο αυθόρμητα. Που δε σε κοιτούσαν με την απορία : Που γνωρίζεις κόσμο αφού δεν πας σε club!, λες και είσαι κανένα alien.
Η μοναξιά λοιπόν δεν έχει να κάνει μόνο με το αν είσαι ζευγάρι ή όχι, όσο και με άλλα ζητήματα ουσιαστικά πιο σημαντικά απ' αυτό. Και πιο ανησυχητικά. Όπως τη μοναξιά για την οποία ευθύνεται η διαφορετικότητα σου από τους άλλους. Λες και ο καθένας έχει να δώσει λογαριασμό ή λες και υπάρχει ένα συγκεκριμένο μοτίβο που πρέπει όλοι να ακολουθούμε αν θέλουμε να είμαστε αποδεκτοί, να "μας παίζουνε". Μικροαστικοί κομπλεξισμοί τέτοιου είδους έχουν δημιουργήσει μια κοινή γνώμη που φοβάται την πρωτοτυπία, το καινούριο, το "άλλο" και προσπαθεί να χαλιναγωγήσει σώμα και πνεύμα ώστε να ταιριάζουμε όλοι μεταξύ μας, να μην αποκλίνουμε και της χαλάμε το σύνολο.
Μπορεί να το ξαναπιάσω αυτό το θέμα από άλλη οπτική γωνία. Είναι έτσι κι αλλιώς πάντα επίκαιρο.'Αλλωστε το get to know each other δεν είναι απλή υπόθεση για όλους μας. Θέλει να αφιερώσεις χρόνο και να αφήσεις χώρο, να είσαι συγκαταβατικός χωρίς όμως να συμβιβάζεσαι, να προσπαθήσεις. Και ίσως αυτό είναι το πρόβλημα του σήμερα. Ότι δε θέλουμε να κουραστούμε για τίποτα. Και γι' αυτό μένουμε μόνοι, για να μη δώσουμε ούτε λίγο από μας. Και από φόβο καμιά φορά μήπως πληγωθούμε. Και για να αποφύγουμε αυτό, μένουμε κλεισμένοι στο καβούκι ( βλέπε σπίτι, κλειστό κύκλο, υπολογιστή ) μας. Και καμιά φορά όταν προσπαθεί κάποιος να μας κάνει να βγούμε πεισμώνουμε ακόμα πιο πολύ. 'Η βγάζουμε λίγο το κεφαλάκι και του δαγκώνουμε κανένα δάχτυλο, έτσι για να μάθει να μη ξανάρθει.
Ένα πράγμα που λέω πάντα είναι πως όλοι έχουμε τη γοητεία μας, που είναι πολύ διαφορετική του ενός από του άλλου και που μας δίνει λόγους να αγαπήσουμε τον καθένα. Γιατί ο καθένας το αξίζει. Και γιατί αν όλοι ήμασταν ίδιοι μεταξύ μας, τότε κανονικά θα έπρεπε να είμαστε μόνοι. Γιατί όλα θα ήταν τόσο βαρετά και μονότονα, και γιατί δε θα είχαμε τίποτα να μάθουμε, να συγκρίνουμε, να αγαπήσουμε ή να μισήσουμε στους άλλους. Και αυτό ουσιαστικά είναι που μας κάνει φίλους και ζευγάρια και μας δημιουργεί σχέσεις, το ότι είμαστε διαφορετικοί και συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον. Και γιατί δύο μυαλά σκέφτονται πάντα καλύτερα από ένα, δε λένε? Και γιατί είναι καλό να έχεις να ακούσεις και μια δεύτερη γνώμη. Ακόμα κι αν κρατήσεις τελικά τη δική σου.
No comments:
Post a Comment