Super-Glourious Basterds

Ανατροπή της ιστορίας, εκδίκηση που τρώγεται κρύα ακόμα και χρόνια μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ή απλά ο Ταραντίνο είναι εντελώς τρελός?

http://www.youtube.com/watch?v=5sQhTVz5IjQ

Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό με το που βγήκα από την αίθουσα ήταν μια λέξη : Συναρπαστικό. Έτσι, με κεφαλαίο. Υπό νορμάλ συνθήκες τέτοιου είδους ταινίες που ανατρέπουν τα σημαντικά θέματα της ιστορίας, της θρησκείας και γενικότερα τα γεγονότα που έχουν διαμορφώσει το σήμερα με οποιονδήποτε τρόπο, καλό ή κακό, απλά δεν με αφορούν. Ούτε το πως το σκέφτηκε ο εκάστοτε συγγραφέας, ούτε το πως θα ήταν αν δεν ήταν έτσι, ούτε η προσπάθεια να με βάλει από όποια θέση κι αν είμαι, θεατής ή αναγνώστης, στη διαδικασία της αμφισβήτησης. Στις "τέτοιου είδους ταινίες" όμως που ανέφερα παραπάνω δε μπορώ με τίποτα να συμπεριλάβω το "Inglourious Basterds". Και αυτό γιατί πολύ απλά, δε μοιάζει με τίποτα από όσα έχω δει ως τώρα.

Δεν έχω κατά νου να κάνω κριτική ταινιών. Εξάλλου δεν έχω τις γνώσεις να το κάνω. Ένα το κρατούμενο. Το θέμα είναι όμως ότι αφενός έχει αρχίσει και μ' αρέσει και οφείλω να το παραδεχτώ, και αφετέρου τώρα τελευταία μου έχει πέσει πολύ σινεμά μαζεμένο και γι' αυτό εμπνέομαι να το σχολιάσω. Απλά. Οπότε δε θεωρώ πως με την άποψη μου επηρεάζω κανέναν από τους -όσους- με διαβάζουν, ούτε θέλω να φορτίσω θετικά ή αρνητικά τους μέλλοντες θεατές, άσε που μπορεί να γράφω απλά βλακείες. Το πως θα σου φανεί μια ταινία άλλωστε είναι καθαρά προσωπικό θέμα, παράδειγμα εγώ δε λαμβάνω ποτέ υπόψη μου τα αστεράκια των κριτικών. Πείτε με σνομπ αν θέλετε, δε θα με πειράξει. Απλά νομίζω ότι το να σου αρέσει ή όχι μια ταινία είναι και λίγο θέμα φάσης, εννοώ προφανώς και ξέρουμε τι είδους ταινίες προτιμούμε, ωστόσο εκτός από την άποψη μας αυτή παίζουν κι άλλα πράγματα ρόλο, όπως θα μπορούσε να είναι η παρέα, η ψυχολογία, η ώρα ή ο λόγος που τη βλέπεις. Όπως και να 'χει η άποψη είναι πάντα άποψη κι εγώ αυτό σκοπεύω να κάνω εδώ και τίποτα παραπάνω.

Πίσω στην ταινία τώρα.

Μεγάλη δόση ιστορίας. Ακόμα και μέσα από την ανατροπή οι μαύρες σελίδες της ιστορίας εξακολουθούν να μη χάνουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, πράγμα που ως θεατής εκτίμησα ιδιαίτερα. Δεν περίμενα να δω μια παρωδία της ναζισμού ή τη γελοιοποίηση του αφανισμού των Εβραίων στην κατεχόμενη Γαλλία. Γι 'αυτό για μια στιγμή τρόμαξα όταν ένιωσα το χιούμορ τύπου "Μεγάλη των μπάτσων σχολή" να με αποπροσανατολίζει. Ευτυχώς σύντομα κατάλαβα πως ήταν απλά μια ανάσα στην κατά τα άλλα ωμή και βίαιη πραγματικότητα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μια διαφορετική νότα εν μέσω δολοφονιών, αιματοχυσίας και συλλογή...σκαλπ! Η εμπνευσμένη πλοκή δεν σε άφηνε να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη ούτε για μια στιγμή. Η αγωνία και η αίσθηση της εκδίκησης του ανθρώπου που ήταν η αιτία για τα χίλια κακά κατά τη διάρκεια του πολέμου σε έβαζε στη θέση ολόκληρης της Ευρώπης της τότε εποχής. Μιας Ευρώπης που θα ευχόταν την κατάληξη της ταινίας του Ταραντίνο για να δει το Χίτλερ να πληρώνεται με το ίδιο νόμισμα. Ακόμα και σήμερα η εν λόγω ταινία θα κάνει πολλούς να στριφογυρίσουν άβολα στην καρέκλα τους, να σκεφτούν, να ντραπούν. Με τη βοήθεια του εκπληκτικού σε κάποια σημεία black humor, αποφορτίζονται οι σκηνές βίας ενώ πριν το καταλάβεις το γέλιο δίνει τη θέση του στην αγωνία που σε κρατάει με κομμένη την ανάσα. Η έμπνευση του Ταραντίνο δε μπορεί να θεωρηθεί τίποτα άλλο παρά αριστουργηματική. Είναι μεγάλο το ρίσκο να φέρνεις τα πάνω κάτω στην ιστορία και να το κάνεις με τέτοια επιτυχία που ο θεατής να βγαίνει από την αίθουσα ανακουφισμένος για την αποκατάσταση της τάξης.

Όσο αφορά στον υπέροχα κακό ( και βραβευμένο στις Κάννες ) Christoph Waltz στο ρόλο του Συντ/ρχη των SS Hans Lada η ερμηνεία ήταν τέτοια που σε έκανε να τον μισήσεις πριν ακόμα ανοίξει το στόμα του. Από το πρώτο πλάνο το ψυχρό του βλέμμα, η παραμικρή του κίνηση σε καθήλωνε, σε άγχωνε, σε τρόμαζε ως εκεί που δεν πάει. Αδίστακτος και γλοιώδης, εγωκεντρικός, με λύσσα για παράσημα και εξουσία και εν τέλει προδότης γινόταν πλήρως αντιπαθής ξεδιπλώνοντας με αυτό τον τρόπο την υποκριτική του δύναμη. Όσο για το Brad Pitt/Λοχία Aldo Raine παρά τη σύντομη όπως χαρακτηρίστηκε παρουσία του, ήταν απολαυστικός. Από τον επιβλητικό του τρόπο να δίνει εντολές ως λοχίας, μέχρι τις απίθανες γκριμάτσες και φυσικά την ξεκαρδιστική προφορά του ως Ιταλός κλέβει την παράσταση με μοναδικό τρόπο αφήνοντας τους θεατές να πάρουν μια ανάσα μέχρι το μεγάλο φινάλε.

Υπέροχα διαφορετική εκδοχή της πραγματικότητας, το σύμπαν του Ταραντίνο μας ταξιδεύει με μοναδικό τρόπο σε μονοπάτια που η σκέψη μας από μόνη της δεν φτάνει. Ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα. Και με υπέροχο soundtrack : David Bowie, Putting Out Fire, Cat People ( http://www.youtube.com/watch?v=0djNOF4g5NQ ). Ένα κομμάτι ίσον χίλιες λέξεις. Τελεία.