Έχω ένα σωρό πράγματα για τα οποία θέλω να μιλήσω. Ταινίες κυρίως, αλλά και άλλα για τα οποία δεν είχα το χρόνο όλο αυτό τον καιρό. Τα κρατάω στο μυαλό μου και γυρίζω σ' αυτά σχεδόν κάθε μέρα από φόβο μήπως τα ξεχάσω, μήπως καθίσω να τα γράψω και έχουν χαθεί μαγικά. Φοβάμαι το χρόνο σε κάτι τέτοια θέματα, αν και γενικά έχω καλή σχέση μαζί του : mind your own business. Όπως εγώ δε νοιάζομαι ιδιαίτερα, έτσι κι αυτός μ' αφήνει στην ησυχία μου. Εκτός από κάτι, χαζές πρέπει να ομολογήσω, κρίσεις ηλικίας ανήμερα στα γενέθλιά μου. Στην πλάκα περισσότερο. Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Μ' αρέσει να ζω την ηλικία μου κάθε φορά, να μεγαλώνω, να αλλάζω, να ωριμάζω αν θες. Κρίσεις λοιπόν μόνο όσο αφορά στο γράψιμο, στις ιδέες για τις οποίες έχω ανάψει πολλές φορές το φως τη νύχτα μουρμουρίζοντας αν δεν έχω στιλό κοντά μου και χρειάζεται να σηκωθώ από το κρεβάτι για να γράψω. Ιδέες που φοβάμαι πως θα ξεχαστούν μέχρι το πρωί, μέσα σε όνειρα και άλλες σκέψεις, μέσα στις ώρες που μεσολαβούν ως το πρωί, μέσα στο χρόνο.
Η ουσία είναι ότι δε θέλω να γράψω πολλά εδώ. Και με το εδώ αναφέρομαι στο εν λόγω blog. Γιατί υπάρχει πλέον κάτι άλλο. Κάτι πιο "δικό" μου από blogspot-dot-com. Ένα website. Ένα εντελώς κατά-δικό μου website. Και είναι δώρο. Και το αγάπησα από την πρώτη ώρα που έκανα κλικ επάνω του. Απλά δεν είχα το χρόνο ως τώρα να ασχοληθώ μαζί του και πολύ, γιατί θέλει χρόνο για να το μάθω και να μπορώ με ευκολία να γράφω τα "δικά μου" όπως κάνω εδώ. Αλλά αξίζει να το μάθω, και αξίζει κι όποιος διαβάζει αυτά που θέλω να πω να το μάθει, γιατί είναι κάτι "άλλο". Και γιατί λέω να αντικαταστήσω αυτό εδώ. Νόμιζα πως θα μου λείψουν πολλά από δω, αλλά όπως το σκέφτομαι τελικά δε ξέρω... Ίσως θα κρατούσα το μαύρο φόντο και τα μωβ γραμματάκια αν μπορούσα. Ίσως απλά να είναι θέμα συνήθειας. Είμαι αρκετά ροζ από μόνη μου για να μη μπορώ να αντέξω ένα παραπάνω ροζ στη ζωή μου έτσι κι αλλιώς. Και μετά είναι εκείνα τα σπιτάκια στο τέλος κάθε σελίδας. Που με ταξιδεύουν τόσο πολύ. Δε ξέρω αν θα έπρεπε να με τρομάζουν. Από μικρή είχα μια "συμπάθεια" στις μάγισσες και τα ατμοσφαιρικά στοιχειωμένα σπιτάκια, από μικρή...από τα παραμύθια ακόμα. Δε με τρομάζουν καθόλου, αν μπορούσα θα τα έβαζα κάθετα κατά μήκος της σελίδας για να μη χρειάζεται να φτάνω ως το τέλος για να τα δω κάθε φορά.
Τέλος πάντων, νομίζω θα αρχίσω να γράφω μόνο εκεί πλέον, δε ξέρω αν θα κρατήσω αυτή εδώ τη σελίδα. Όχι ότι φημίζομαι πως αποχωρίζομαι εύκολα τα πράγματα απ' τη ζωή μου... Το αντίθετο θα έλεγα. Είναι όμως και συναισθηματικό το θέμα. Και όπως είπα είναι δώρο. Και σημαίνει ένα σωρό πράγματα για μένα να μου δώσει κάποιος κάτι τόσο "απροσδιόριστο", από άποψη χώρου και χρόνου εννοώ. Ένα τεράστιο χώρο μόνο για μένα, για να κάνω αυτό που αγαπώ περισσότερο απ' όλα, να γράφω. Και να δημιουργώ πάνω εκεί και να το κάνω με όποιο τρόπο θέλω. Και να το κάνω μόνη μου! ( Εντάξει, ένα θέμα με το αρχηγιλίκι από μικρή το είχα! ) Και να κάνω και ό,τι άλλο θέλω.
Δε θα θεωρήσω ότι αυτό εδώ είναι ένα "goodbye post" γιατί με τους αποχαιρετισμούς δεν τα πάω καλά. Μάλλον πιο πολύ το γράφω για να κάνω τη μετάβαση πιο εύκολη για μένα, παρά για το grand opening καθεαυτό. Όπως και να' χει, το ξέρετε όλοι οι followers και μη που έχετε αφιερώσει την ώρα σας σ' αυτό εδώ το blog ότι σας ευχαριστώ ως τώρα. Και θα βρω το χρόνο να γράψω όλα όσα έχω στο νου μου τον τελευταίο μήνα και ακόμα παραπάνω.
Αν και σε αρχικό στάδιο ακόμα λοιπόν, γιατί έχω στο νου μου πολλά να του κάνω ακόμα, το νέο website το βρίσκει κανείς στο παρακάτω link : http://www.rigouvassia.com/.
Και είναι άνετα στο top10 με τα καλύτερα δώρα που μου έχουν κάνει ποτέ...ή μάλλον στο top3 καλύτερα!
Ευχαριστώ απέραντα. Δεν μπορώ με λόγια να περιγράψω πόσο.
No comments:
Post a Comment