ή δεν υπάρχει "δε μπορώ"
Όλα είναι θέμα απόφασης.Από το να κλείσεις όμως τα εισιτήρια μέχρι να αποφασίσεις με τι θα γεμίσεις τη βαλίτσα η απόσταση φαντάζει τεράστια.Απλά τεράστια.Άνευ λόγου.Το ταξίδι αφ' εαυτού του εκπληρώνει τους σκοπούς του ακόμα κι αν εμείς δεν κάνουμε τίποτα.Είναι θέμα αλλαγής περιβάλλοντος, γεύσεων και χρωμάτων, πολιτισμού ή κουλτούρας γενικώς.Λίγο το ότι απομακρύνεσαι από τη βάση σου, λίγο η γοητεία της εξερεύνησης του νέου και του διαφορετικού, λίγο απ' όλα...
http://www.youtube.com/watch?v=tHcGhV1YvH0
Μοιράζομαι την εν λόγω διαφήμιση γιατί αντικατοπτρίζει ακριβώς την αντίληψη μου για τα ταξίδια (για να μην μιλήσω για το φανταστικό κομμάτι που παίζει από πίσω).Σχεδόν νιώθω την ανυπομονησία να φτάσει η ημερομηνία του ταξιδιού, τον ενθουσιασμό της αναμονής του αεροπλάνου, την απόλαυση της πτήσης, το γνωστό μου άγχος μήπως και η βαλίτσα μου έχει μείνει πίσω στη χώρα αναχώρησης, γιατί έχω και ένα μικρό τέτοιο είναι η αλήθεια.Αλλά πιο πολύ νιώθω την ανάγκη.Αυτό που δε μπορώ σε κανέναν να εξηγήσω και να το καταλάβει έτσι όπως το καταλαβαίνω εγώ.Και η ανάγκη αυτή δεν έχει να κάνει με τάσεις φυγής, άρνησης, αδιαφορίας ή αδυναμίας να ασχοληθώ με τα θέματα της εδώ πραγματικότητας.Απλά έτσι είμαι.Όπως θέλω να καταλαβαίνω την κάθε γλώσσα που ακούω γύρω μου και να με νευριάζει όταν δε μπορώ να το κάνω, έτσι ανυπομονώ να γνωρίζω νέους τόπους, νέες αντιλήψεις και νέα άτομα, να γίνομαι κι εγώ μέρος του νέου περιβάλλοντος, να το μαθαίνω και να το αγαπώ.Είτε το γνωρίζω ως τουρίστρια, είτε ως φοιτήτρια, είτε ως απλή καλεσμένη κάποιου που είναι ήδη εκεί -και αυτό το εκεί είναι πολύ ευρύ ως έννοια, γιατί μπορεί να σημαίνει οπουδήποτε.
Δεν είμαι τύπος που κρατώ αποστάσεις από άτομα και καταστάσεις -από άτομα ειδικότερα.Δένομαι αμέσως μόλις νιώσω την ασφάλεια να το κάνω ακόμα και σε μικρό χρονικό διάστημα και αυτό μπορεί να αποδειχθεί ψυχοφθόρο.Αλλά δεν θα μπορούσα να αλλάξω αυτό το κομμάτι του εαυτού μου.Και ο λόγος που το αναφέρω εδώ είναι για να κάνω ξεκάθαρο το γεγονός ότι "με νοιάζει".Πιστεύω πως είναι απόλυτα νορμάλ να σου λείπουν άτομα, η πατρίδα ή το σπίτι.Ενδεχομένως σου λείπουν περισσότερο μικρές στιγμές, όπως το να τρως πίτσα μπροστά στο τζάκι ένα χειμωνιάτικο βράδυ με την οικογένεια ή ένα ποτό με φίλους.Μπορεί να σε κουράσει η τεχνολογία και η επικοινωνία με τους αγαπημένους σου μόνο με αυτόν τον τρόπο.Μπορεί απλά να σε πάρει από κάτω και να αναρωτιέσαι αν έκανες καλά που έφυγες ή που θα ήσουν τώρα και που θα ήταν οι άλλοι κι εσύ δε θα μπορούσες.Όλα τα έχω νιώσει.Γιατί εκτός των άλλων είμαι και πολύ συναισθηματική.Το περίεργο με μένα όμως είναι ότι τίποτα μέχρι στιγμής δεν με έχει κάνει να γυρίσω πίσω.Θα πρέπει να λείψω για ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, βέβαια, για να έχω πλήρη εικόνα, αλλά και μόνο η ανυπομονησία...to get out of here μου φτάνει για να κάνω την αρχή.
Ζώ ουσιαστικά μέσα από τα ταξίδια μου, ετοιμαζω βαλιτσάκι για οπουδήποτε με την ίδια ευκολία που ντύνομαι να βγω για καφέ.Δεν ξέρω αν πιστεύω στις προηγούμενες ζωές, αλλά αν υποθέσουμε πως υπήρχαν πρέπει να ήμουν κάτι πολυταξιδεμένο και ανήσυχο.Και το πνευματικά ανήσυχο είναι το πιο ενδιαφέρον για μένα.Το ταξίδι με ανανεώνει, με ανεβάζει ψυχολογικά, με εξιτάρει.Είναι σαν να σε παίρνουν αγκαλιά, να σε σηκώνουν ψηλά και να σε γυρνάνε γύρω γύρω!Νιώθεις την ασφάλεια μέσα στα χέρια που σε κρατάνε αλλά και την ανεξαρτησία που σου δίνει η ταχύτητα και ο αέρας και ταυτόχρονα το ρίσκο του πως θα καταλήξεις.Μπορεί να πατήσεις στο έδαφος όρθιος και να είναι όλα όπως πριν, μπορεί να πέσεις, ακόμα και να χτυπήσεις, αλλά μπορεί να πέσετε και οι δυο μαζί και να προσγειωθείς αγκαλιά και να σου αρέσει κιόλας!
Δε ξέρω τι με πιάνει με τις παρομοιώσεις, είναι φανερό μέσα σ' αυτά που γράφω ότι είμαι πολύ της αγκαλιάς γενικώς.Αλλά της αγκαλιάς με την ευρεία έννοια.Κάθε μεταφορικό μέσο είναι μια αγκαλιά, κάθε τρένο ή αεροπλάνο, ακόμα και αυτά τα τεράστια λεωφορεία εξπρές που έχουν στην Ισπανία και η θέση σου είναι μια τεράστια πολυθρόνα που μπορείς να χωθείς όλος εκεί μέσα.Οι συνεπιβάτες που ο καθένας έχει τη δική του ιστορία, τα τοπία που εναλλάσσονται μπροστά στα μάτια σου σα να είναι ταινία στο fast forward, η διαφορετικότητα της κάθε πόλης ακόμα κι αν βρίσκεσαι στην ίδια χώρα, οι παραδοσιακές και χαρακτηριστικές γεύσεις...Όλα μαζί αυτά σαν μικρά, διάσπαρτα κομμάτια συμπληρώνουν το παζλ του ταξιδιού μου.Το καθένα στην ώρα του, με το δικό του τρόπο, για διαφορετικό σκοπό, με/για διαφορετικά άτομα.Αλλά πάντα με ανεβασμένη διάθεση, με όρεξη, με αγάπη.Με μια βαλιτσούλα στο χέρι.
I want to fly now.
No comments:
Post a Comment