Κάτι έτσι

Δέ ξέρω τι θέλω τελικά να γράψω, ούτε εάν θα ήθελα σε κάποιον να απευθυνθώ. Δέ ξέρω καν για τι θέλω να μιλήσω, και αν θα έβαζα τον –όποιο- αναγνώστη να με μάθει μέσα από τις δημοσιεύσεις μου ή απλά αρχικά θα παραθέσω κάποιες πληροφορίες για τον εαυτό μου.Δεν έχω αποφασίσει αν θα τα γράφω καν στα ελληνικά.Πρόβλημα βέβαια είναι και η δύναμη της συνήθειας που με ωθεί στα greeklish και την παντελή έλλειψη τόνων. (Το να συνηθίσεις να βάζεις τόνους online μπορεί τελικά να είναι τόσο δύσκολο όσο να μάθεις να βάζεις τόνους γενικώς.Όταν είσαι δηλαδή γύρω στα οχτώ και χτενίζεις την έκθεση απλά για να την τονίσεις, ε τότε ναι, έχεις ένα θέμα...)

Ξεκινώ με το να παραδεχτώ πως αυτή είναι η δεύτερη απόπειρα δημιουργίας blog και νομίζω πως αυτή τη φορά ακόμα και αν δεν με διαβάζει κανείς, θα προσπαθήσω να το ενημερώνω και να το αγαπώ.Αλλιώς δε γίνεται.Δε γίνεται τίποτα.Αυτό που με κρατούσε πίσω τόσο καιρό ήταν η γοητεία του παραδοσιακού “χαρτί και μολύβι”, η δυνατότητα του “γράψε-σβήσε” και ενίοτε “σκίσε”, “πέτα” ακόμα και “κάψε”.Λέγεται εξαφάνιση πειστηρίων, νομίζω...Όχι ότι υπήρχε ουσιαστικός λόγος αλλά ήταν θα έλεγα περισσότερο ψυχοθεραπεία κατ’οίκον παρά αρθρογραφία προς τέρψη ή ενημέρωση.Αυτό σημαίνει πως  εν μέσω ψυχολογικής πίεσης, άγχους ή στενοχώριας, διλήμματος ή έτσι απλά σκέψης η διέξοδος δεν φάνταζε τόσο διασκεδαστική ώστε να διατηρηθεί σε αρχείο πόσο μάλλον εφόσον θα σου θύμιζε τις εν λόγω καταστάσεις και ενδεχομένως  θα βίωνες ξανά τα ίδια χάλια.Με αυτή τη “λογική” λοιπόν μπορώ, σε εισαγωγικά, να κατηγορηθώ ότι εκμεταλλευόμουν το γράψιμο όσο να πεις ότι έκανα τη δουλειά μου και μετά ούτε γάτα ούτε ζημιά, μιας που κανείς ποτέ δεν θα έπεφτε πρόσωπο με πρόσωπο με το αντικείμενο του γραψίματος (βλέπε, καταχωνιασμένα, διπλωμένα κιόλας καμιά φορά χαρτιά σε συρτάρια και ντοσιέ, άλλα άμεσα τσαλακωμένα και πεταμένα στα σκουπίδια με την εκπλήρωση του σκοπού τους και σκονισμένα τετραδιάκια στα πίσω ράφια κάποιας βιβλιοθήκης).

Σε κάθε περίπτωση ωραία θα ήταν να υπήρχαν μαζεμένα σε αρχειάκι μερικά γραμμένα με το δικό μου τρόπο πράγματα, είτε αφορούν σε προσωπικές σκέψεις (η ψυχοθεραπεία που λέγαμε), είτε σε ιδέες και κριτικές, είτε σε απλά καθημερινά πράγματα από αυτά που όλοι ασχολούμαστε, όπως τα της μουσικής, κινηματογράφου κλπ που θα θέλαμε να συστήσουμε ή απλά να αναφέρουμε εξηγώντας τη θέση που έχουν στη ζωή μας –ενδεχομένως και στην καρδιά μας.Οπότε, here we are again.

Ωστόσο, το βασικό μου πρόβλημα, εκτός απ’όλα τα άλλα εννοώ, και σε άμεση σχέση με το γράψιμο, είναι ότι ουσιαστικά “δέν ελέγχω επαρκώς το χώρο και το χρόνο” για να το θέσω κομψά...Τhat means πως άπαξ και ξεκινήσω γράφοντας με συνεπαίρνει και δέ μπορώ να αντιληφθώ το πόσο μπορεί να έχει περάσει η ώρα και το που πρέπει, εάν μπορεί να θεωρηθεί ότι υπάρχει κάπου ένα πρέπει, να σταματήσω.Το γεγονός ότι παραδέχομαι κάποια πράγματα, βέβαια, δε σημαίνει πως θα τα λάβω και πάρα πολύ υπόψη μου, μιας που όπως αρχικά ανέφερα, μπορεί να μην υπάρξουν καν αναγνώστες, οπότε δεν υπάρχει λόγος να καταπιέζομαι μόνη μου με τον εαυτό μου μετρώντας λέξεις και συμμαζεύοντας τις σκέψεις μου σε μισή σελίδα.

Και εν τέλει επειδή σημασία έχει η διάθεση τόσο αυτού που τα γράφει, όσο και αυτού που τα διαβάζει, (και πάλι επιφυλάσσομαι ότι υπάρχει τέτοιος) ώρα είναι να μαζευτούν σε ένα μέρος οι σκέψεις –παύλα- απόψεις μου, ένα κάτι από μένα, ακόμα και όλα τα διασκορπισμένα notes των σελίδων του fb και λοιπών sites.Έτσι για να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε.Κάτι σαν σημείο αναφοράς.Κάτι έτσι.Έτσι απλά.